Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑ






Έπειτα από ταλαντεύσεις αποφάσισα να διαβάσω ένα βιβλίο του την ύπαρξη του είχα πληροφορηθεί από την τηλεοπτική του καρριέρα ως σειρά στο Fox Channel το οποίο στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε Woodward Pines.
Πρόκειται για μια δουλειά που κυκλοφόρησε ως τριλογία , με τη διαφορά πως μόνο το πρώτο βιβλίο της σειράς θα μπορούσε να σταθεί ανεξάρτητα ενώ τα άλλα δύο θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι ένα.

Αν το διαβάσει κανείς επιφανειακά έχουμε να κάνουμε με μια αμερικανιά που θυμίζει μέτριο Steven King στο Θόλο ή αν το δούμε τηλεοπτικά , μια αναβίωση τριάντα χρόνια μετά του θρυλικού Twin Peaks.


Παρά τα αδύνατα σημεία του, όπως την αυθαίρετη μεταφορά των πρωταγωνιστών σε ένα πολύ μακρινό μέλλον, το βιβλίο έχει μια φιλοσοφική αναζήτηση σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις , την προσπάθεια των ανθρώπων να επιβληθούν πάνω στους άλλους και τη μέθη της εξουσίας που οδηγεί τους ανθρώπους εις την ύβριν της αντιποίησης του Θεού.

Έχουμε λοιπόν μια μικρή πόλη της αμερικάνικης επαρχίας στην οποία οι πρωταγωνιστές ξυπνούν πάντα μετά από ένα ατύχημα το οποίο τους έχει σβήσει την προηγούμενη μνήμη. Προσπαθώντας να βρούν την άκρη του νήματος ανακαλύπτουν ότι η πόλη είναι περιτειχισμένη από ένα φράχτη ο οποίος , και εδώ τίθεται το ερώτημα, κρατάει όλους αυτούς μέσα ή κρατάει κάτι άλλο απ΄έξω;
Το ερώτημα βρίσκει απάντηση καθ'oδόν μέσα από το βιβλίο το οποίο παρότι δε διεκδικεί δάφνες λογοτεχνικότητας , διαβάζεται απνευστί.


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ



Ένα βιβλίο για την ιστορία του ναζισμού.
Ένα βιβλίο για όσους εξακολουθούν να έχουν ακόμα ερωτήματα πώς ο άνθρωπος μπόρεσε να φερθεί με αυτόν τον τρόπο στον συνάνθρωπό του.Και μάλιστα όταν αυτός ο άνθρωπος προέρχεται από μία φυλή που έλαμψε με τον πολιτισμό της στους τελευταίους δύο αιώνες.
Πρόκειται για τη βιογραφία του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, θεωρητικού φιλόσοφου του Ναζισμού και πρώτου συμβουλάτορα του Χίτλερ.
Η εξιστόρηση μας ξετυλίγει, πώς το κακό εγκαταστάθηκε σιγά σιγά , δηλητηριάζοντας τις καρδιές των ανθρώπων και όταν αυτοί αντιληφθήκαν την ύπαρξη του , είχε ήδη γίνει κυρίαρχη ιδεολογία.
Προσωπικά , αγνοούσα την ύπαρξη του Ρόζενμπεργκ , μέχρι που διάβασα το καλύτερο ίσως βιβλίο που έχει γράψει ο Ίρβιν Γιάλομ ,την υπόθεση Σπινόζα. Εκεί ο Ρόζενμπεργκ ,επιδιδόμενος σε ένα κυνήγι μαγισσών , καθώς έχει αναλάβει να καταστρέψει ότι βιβλίο θεωρεί αιρετικό για τον ναζισμό ,πέφτει απάνω στα πονήματα του Σπινόζα και γοητεύεται από τη σκέψη του.Μια απόδειξη πως οι πανανθρώπινες ιδέες είναι ικανές να διαπεράσουν οποιαδήποτε πανοπλία και να αγγίξουν το είναι του ανθρώπου , όσο σκληρά και αν έχει αυτή η πανοπλία, σφυρηλατηθει.
Για να επανέλθω στο αρχικό βιβλίο , να επισημάνω πως μαζί με τη βιογραφία του Ρόζενμπεργκ ,ξεδιπλώνεται και όλη η ιστορία της Γερμανίας της εποχής του μεσοπολέμου με όλες τις ίντριγκες και τις εσωτερικές διαμάχες των μελών του ναζιστικού κόμματος.
Πρόκειται για ένα καταπληκτικό ιστορικό βιβλίο και ταυτόχρονα ένα ακόμα εργαλείο στα χέρια των ανθρώπων που επιθυμούν να ορθώσουν το ανάστημα τους και πριν να είναι πάλι αργά να διατρανώσουν προς μια απειλή που σιγά σιγά τολμά να σηκώνει εκ νέου ανάστημα ,"ποτέ πια"!

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

HOUSE OF CARDS


Ο περισσότερος κόσμος το γνώρισε από την αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά.
Οι λιγότεροι το ήξεραν από την αντίστοιχη ,προ εικοσαετίας ,εκπληκτική σειρά του BBC και οι ακόμα λιγότεροι από το βιβλίο του DOBBS που προυπήρχε.
Εγώ πάντως δε θα ισχυριστώ ότι ανήκω σε αυτούς που το ήξεραν καθότι το γνώρισα πρόσφατα από την αμερικάνικη σειρά που προβλήθηκε στις τηλεοράσεις μας.

Καταπληκτικό βιβλίο, διαβάζεται απνευστί και ουσιαστικά αποτελεί μια δικαίωση στα όσα γράφει ο Macchiavelli για την πολιτική και την ηθική της στον "Ηγεμόνα" του.
Εδώ παρακολουθούμε την προσπάθεια ενός μεσαίου κομματικού στελέχους να ανέλθει στην ιεραρχία , να παραγκωνίσει με δόλια μέσα άλλους που προηγούνταν αυτού και υπονομεύοντας ακόμη και το ίδιο του το κόμμα , να ανέλθει στη θέση του πρωθυπουργού , αφού την καρέκλα του οποίου προηγουμένως έχει φροντίσει συστηματικά και επιμελώς να πριονίσει.
Φυσικά δε λείπει το σεξ και οι φόνοι αλλά όταν μιλάμε για υπέρτατη εξουσία , αυτά τα πράγματα πάνε μαζί.
Ίσως μερικοί διαβάζοντάς το να μπουν στον πειρασμό να κάνουν κάποιους συνειρμούς.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ


Μου πήρε τρεις μήνες να το τελειώσω.
Ξέρω, ξέρω άρχισα ανορθόδοξα.
Λοιπόν , αυτό το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου μετά πολλών περγαμηνών και συστάσεων και με μεγάλη ανυπομονησία από μέρους μου να το διαβάσω.
Πολυεπίπεδο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ,μέσα στα τόσα που πραγματεύεται , χρησιμοποιεί σαν κεντρική ιδέα το καταραμένο αντικείμενο του πόθου πολλών που ταξιδεύει μέσα στο χώρο και το χρόνο σκορπώντας δυστυχία στους ιδιοκτήτες του.
Παμπάλαιος λαικός μύθος άλλοτε με πρωταγωνιστή ένα δαχτυλίδι, άλλοτε ένα μαχαίρι...
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιολί που αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού ,φθόνου και τελικά ολέθρου.
Ο συγγραφέας συχνά φέρνει στο προσκήνιο το απόλυτο κακό και πως αυτό μετενσαρκώνεται απο εποχή σε εποχή , άλλοτε ως ιερά εξέταση, άλλοτε ως ιερέας του ναζισμού ,παίζοντας με τη συνεχή εναλλαγή των χαρακτήρων, οι οποίοι πάντα βρίσκονται δορυφορικά γύρω από αυτό το βιολί, είτε προσπαθώντας να το αποκτήσουν ,είτε να το διατηρήσουν στην κατοχή τους.
Έτσι το βιβλίο ταξιδεύει μέσα στην ιστορία της Ισπανίας ,και όχι μόνο, θίγοντας θέματα φιλίας ,αγάπης γονεικής αλλά και συντροφικής και καταλήγει στον αναπόδραστο θάνατο.
Το σημείο που κατά τη γνώμη μου κουράζει ,ή τουλάχιστον κούρασε εμένα ήταν η αλλαγή αφηγηματικού προσώπου μέσα στην ίδια πρόταση, κάτι που μέχρι να το συνηθίσει κανείς μπερδεύει ιδιαίτερα και αφαιρεί κομμάτι της απόλαυσης του λεγόμενου pleasure for reading.
Να μην ξεχάσω να επισημάνω και το καταπληκτικό εξώφυλλο. Θα το αγόραζα και μόνο για αυτό.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΑΝΑΠΝΟΕΣ ΜΕ ΒΙΒΛΙΑ


Μερικές φορές η αναχώρηση ενός φίλου ξεκλειδώνει απάτητα μονοπάτια της γνώσης και μας δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα που ενδεχομένως να μην είχαμε θέσει ποτέ,ασχέτως αν αυτά πλανιώνται στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Αναφέρομαι στην απώλεια του Leonard Cohen και στο πόσα πράγματα έφερε στην επιφάνεια αυτός ο θάνατος σχετικά με την ταυτότητα κάποιων από τα αριστουργήματα που έγραψε και ερμήνευσε ο ίδιος.
Κάποιος φίλος αγαπητός λοιπόν που το σκάλισε το θέμα ανακάλυψε πως το "dance me to the end of love" έχει γραφτεί για έναν Έλληνα Εβραίο που επέζησε από το κολαστήριο του Άουσβιτς μόνο επειδή είχε για όπλο το βιολί του και έπαιζε στο στρατόπεδο προς τέρψη των Ναζιστικών τεράτων ,ανανεώνοντας μέρα με τη μέρα το αυτονόητο δικαίωμα του στη ζωή.
Πρόκειται για τον Ιάκωβο Στρούμσα από τη Θεσσαλονίκη του οποίου η δεξιότητα στο βιολί τον βοήθησε να διατηρήσει το δικαίωμα να αναπνέει και να ελπίζει ενώ γύρω του όλη η οικογένει συστηματικά εξολοθρευόταν με τον ίδιο, ανήμπορο να δύναται να κάνει κάτι για να την βοηθήσει.

Εχουμε άλλη μια ψηφίδα από τις αμέτρητες ιστορίες που συνθέτουν την ντροπή του ανθρώπινου είδους που ακούει στο όνομα, "ολοκαύτωμα" και που δυστυχώς προκλήθηκε από ένα λαό που έχει βγάλει έναν Μπετόβεν ,έναν Γκαίτε , έναν Σοπενχάουερ και τόσους άλλους που συνθέτουν μια ατέλειωτη λίστα αυτού που αποκαλούμε, παγκόσμιο πολιτισμό.
Ακριβώς μια παράλληλη περίπτωση , σαν του ομοίως Εβραίου πυγμάχου από τη Θεσσαλονίκη ,του Salamo Arouch ο οποίος αγωνιζόμενος κάθε μέρα μπροστά στους ναζί κέρδιζε λίγο λίγο τη ζωή του μέχρι να φτάσει η απελευθέρωση και να μπορέσει να την αφηγηθεί για να την μάθουμε και εμείς και να γίνει και ταινία με τίτλο "the triumph of spirit" .





Εδώ λοιπόν ο Στρούμσα ξετυλίγει στο βιβλίο του αυτό το κουβάρι των θλιβερών του αναμνήσεων και μας ξανακάνει κοινωνούς σε κάτι που δυστυχώς έγινε, που έγινε σε μεγάλη κλίμακα και στη χώρα μας και που οι νεότερες γενιές τείνουν να το σβήσουν από τη μνήμη τους.
Για να μην ξεχνάμε λοιπόν, ας μας μείνει στο μυαλό πως το dance me to the end of love γράφτηκε για ανθρώπους που υπό τον ήχο ενός βιολιού πήγαιναν με το κεφάλι ψηλά να βρουν το θάνατο , μόνο και μόνο επειδή ανήκαν σε κάποια άλλη φυλή από αυτές που το πρωτόκολλο του ναζισμού επέτρεπε να υπάρχουν επί γης.



Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ

Εδώ και καιρό είχα πληροφορηθεί από το διαδίκτυο πως θα κυκλοφορούσε ένα βιβλίο για τη Βόρεια Κορέα , βασισμένο στα βιώματα και της εντυπώσεις της συγγραφέως που έζησε εκεί ,δύο χρόνια.Θεωρώ πως ότι περιβάλεται από μυστηριώδη αχλύ δημιουργεί γύρω του ένα μύθο και το κράτος της Βόρειας Κορέας με το κλειστό στον έξω κόσμο καθεστώς του είναι ο ορισμός μιας τέτοιας περίπτωσης.
Περίμενα λοιπόν το βιβλίο αυτό ανυπόμονα και ομολογώ πως δε με απογοήτευσε.
Η Φραγκίσκα Μεγαλούδη , η συγγραφέας κατέθεσε μέσα σε αυτό το βιβλίο την αλήθεια της , και πρέπει να παραδεχτούμε πως η προσωπική αλήθεια είναι το τελευταίο προπύργιο της μνήμης γαι να συντεθεί αυτό που αποκαλούμε επιστημονικά, "Ιστορία".
Βάζοντας την προσωπική μου νότα ,κρίνω ένα βιβλίο ως καλό , όταν το φέρνω ξανά και ξανά στους συλλογισμούς μου. Αυτό το βιβλίο λοιπόν πέτυχε σε μένα αυτό ακριβώς το στόχο. Η ειλικρίνεια του μίλησε κατ'ευθείαν στην ψυχή μου και η αγάπη της συγγραφέως για το ταξίδι ταυτίστηκε με τις δικές μου αναζητήσεις ,σε σημείο που με παρέσυρε να ανοίξω το Google Earth για να επαληθεύσω το σκηνικό που η ίδια η Φραγκίσκα είχε στήσει στο μυαλό μου.
Ξέρω ότι πολλοί εκ προοιμίου καταδικάζουν τέτοιες εκδοτικές προσπάθειες βάζοντας τους πολιτικό πρόσημο και κάνοντας την ανάγνωση που τους βολεύει. Η συγγραφέας όμως ήταν σαφής και σε κάθε ευκαιρία πρόβαλε τον άνθρωπο σε βαθμό που μας παρέσυρε να νιώσουμε συμπάθεια για ένα λαό που έχει βρεθεί εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα κάτω από μια ηγεσία για την οποία δυστυχώς δεν έχει λόγο.
Όλο το πόνημα της Μεγαλούδη διέπεται από την αγάπη για το ταξίδι ,την αλήθεια και τον άνθρωπο.
Απόλυτα ειλικρινές με μέτρο της επιτυχίας του ,το μέγεθος του που μου φάνηκε πολύ μικρό ,τόσο που το ρούφηξα σε μία μέρα,ενώ θα ευχόμουν να είχε άλλες τόσες σελίδες.
Για όσους το ταξίδι μπορεί να γίνει και μέσα από κάποιες σελίδες, και δεν τελειώνει υποχρεωτικά με τα τουριστικά αξιοθέατα, το βιβλίο αυτό θα αποτελέσει μια ευχάριστη αποκάλυψη.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ

Ήρθε επιτέλους η μέρα.
Ξύπνησα πρωί πρωί! Για να είμαι ειλικρινής ,δεν με έπιανε ύπνος. Είχα αγωνία . Δεν μου έχει ξανατύχει τέτοιο ραντεβού.
Περίμενα καιρό αλλά επιτέλους πέτυχα να πάρω την υπόσχεση μιας ημερομηνίας και από ότι φαίνεται ,η αναμονή μου θα ανταμοιφθεί.
Σηκώνομαι από το κρεβάτι και διαπιστώνω πως έχω νευρικότητα. Κάνω ένα γρήγορο ντους και ετοιμάζομαι. Αμφιταλαντεύομαι αν πρέπει να βάλω κολώνια. Φοβάμαι μήπως παρά τις αγνές προθέσεις μου δεν κάνω καλή εντύπωση. Αποφασίζω να μην το επιχειρήσω.
Ντύνομαι με ρούχα που τα φύλαγα ειδικά για την περίσταση. Ξέρω ότι δεν παίζει ρόλο αφού έτσι και αλλιώς δεν έχει δει τίποτε από τον πλούτο της γκαρνταρόμπας μου. Κατα βάθος δε νομίζω να νιάζεται κιόλας.Νιάζομαι όμως εγώ και γι αυτό επιλέγω κάτι που στα μάτια μου δείχνει ξεχωριστό.
Βγαίνω έξω και διαπιστώνω πως το σημερινό μου ραντεβού με έχει επηρεάσει πολύ. Δυσκολεύομαι να οδηγήσω ,όμως πρέπει.
Δε γίνεται να αργήσω όμως, ειδικά σήμερα.
Για την περίσταση έχω πάρει και τσιγάρα. Μια συνήθεια κομμένη από χρόνια μου χτυπάει την πόρτα της μνήμης και με παρακινεί να κάνω μια δοκιμή για να διώξω το άγχος.
Φτάνω στον προορισμό μου και παρκάρω. Βρίσκω το κτίριο της συνάντησης εύκολα, άλλωστε έχω ξαναβρεθεί για διαφορετικούς λόγους εκεί.
Ανοίγω μια πόρτα και βρίσκομαι σε μια αίθουσα. Είναι και άλλοι άνθρωποι εκεί , πιθανότατα για τον ίδιο λόγο που είμαι και εγώ. Κάθομαι.
Περιμένω.
Η ώρα περνάει βασανιστικά αργά.
Ξαφνικά καλούν το όνομά μου από τα μεγάφωνα . Μια γυναίκα με ροζόλευκη ενδυμασία εμφανίζεται από το πουθενά σπρώχνοντας ένα πράγμα που μοιάζει με πυρέξ με ρόδες και που μέσα του έχει ένα μωρό! Το δικό μου μωρό ! Αυτό που το περίμενα να έρθει να με συναντήσει εννιά μήνες τώρα , αυτό που ήδη μου έχει αλλάξει τον τρόπο που σκέφτομαι και ήδη έχω αντικαταστήσει το "εγώ" με το "εμείς".Το μωρό που το αγάπησα με το που είδα την εικόνα του στον υπέρηχο και που ξέρω πως θα το αγαπάω ενώ θα μεγαλώνει ,όλο και περισσότερο Γνωρίζω πως θα αγωνιώ γι αυτό με γεωμετρική πρόοδο όσο περνούν τα χρόνια πως θα περιμένω άγρυπνος πίσω από την πόρτα να γυρίσει από την έξοδό του και πως κάποια στιγμή ως ενήλικοι πια και οι δύο θα ρίξουμε τεράστιους τσακωμούς.
Το κοιτάζω με λατρεία. Είναι απίστευτο τι συναίσθημα μπορεί να βγάλει από μέσα μου ένα τόσο δα πραγματάκι το οποίο λίγα λεπτά πριν βρισκόταν σε μια άλλη σφαίρα ύπαρξης και που είκοσι χρόνια μετά είναι πολύ πιθανόν να με φωνάζει "γέρο".
Η γυναίκα με τα ροζόλευκα είναι αυστηρή! Δεν αφήνει το ραντεβού μας να διαρκέσει πολύ. Είναι πρώτη του έξοδος σε απροστάτευτο χώρο και δεν κάνει.Παίρνει το πυρέξ και φεύγει αφήνοντας εμένα πίσω με την εικόνα του στυλωμένη στα μάτια μου. Ξέρω ότι σύντομα θα είμαστε μαζί πάλι αλλά αυτή τη στιγμή δεν μου αρκεί Θα έχουμε άλλωστε πολλές ευκαιρίες στο μέλλον αλλά γνωρίζω ότι τα χρόνια θα κυλήσουν τόσο γρήγορα και θα προσπαθώ εναγωνίως να ξαναφέρω αυτές τις στιγμές στο νου μου χωρίς πάντοτε να τα καταφέρνω.
Απομακρύνομαι και πάω κάπου να ξαναπαίξω το έργο στο μυαλό μου. Θα το παίζω συνέχεια ,ξανά και ξανά μέχρι να έχω καινούργιο υλικό να σκεφτώ. Ίσως μάλιστα κάποια στιγμή στο μέλλον να δοκιμάσω να κλείσω ξανά ένα καινούργιο ραντεβού με κάποιον καινούργιο επισκέπτη που θα έρθει και αυτός από το πουθενά και θα προσθέσει λίγο ακόμα μαγεία στη ζωή μου.



Ευχαριστώ τη φίλη μου τη Μαρία που μου θύμησε το συναίσθημα αυτό με τον ερχομό της Νεφέλης της και της το αφιερώνω.
Κάπως έτσι ήταν όταν συναντήθηκα με τον Δημήτρη, την Ξανθιάννα και τη Νεφέλη που ομόρφυναν και εξακολουθούν και ομορφαίνουν τη ζωή μου δίνοντας της λεπτές νοηματικές αποχρώσεις