Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Η ΤΖΑΖ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ







Μερικές φορές δημιουργείται μια προαίσθηση ότι ένας τίτλος βιβλίου , μπορεί να κρύβει ένα διαμάντι , που πρώτος εσύ θα το ανακαλύψεις και περήφανος μετά , θα περιφέρεις αυτή τη γνώση και στους άλλους.
Κάτι λοιπόν ο τίτλος ,κάτι η τζαζ που τη θεωρώ από μόνη της ένα ταξίδι με απρόοπτους σταθμούς , κάτι η Νέα Ορλεάνη με τη μαγεία της , με ώθησαν να αγοράσω το βιβλίο αυτό.
Βασίζεται σε μιά σειρά εγκλημάτων που έγιναν στην πόλη πριν από ένα αιώνα και στην πραγματικότητα έμειναν ανεξιχνίαστα.
Εδώ ο συγγραφέας μας δίνει τη δική του αποκάλυψη στο τέλος, ενώ στο μεσιδιάστημα έχει φροντίσει να διανθίσει το έργο του με αναφορές σε τζαζ συνθέσεις.
Όπως καταλαβαίνετε , πρόκειται για ένα καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα πάνω από το οποίο πλανάται προς χάρη της πλοκής, ένας μεταφυσικός μανδύας, που το κάνει πιο γοητευτικό.
Ενώ όμως η ένταση με την αύξηση των εγκλημάτων κλιμακώνεται, κάπου προς το τέλος ο συγγραφέας, ( του οποίου αυτό το βιβλίο αποτελεί την πρώτη δουλειά ), δείχνει να χάνει τον ρυθμό δίνοντας μας ένα άνευρο τέλος.
Παρόλα αυτά διαβάζεται με ενδιαφέρον και αποτελεί μια καλή λύση για το καλοκαίρι , για όσους φυσικά το διάβασμα περιορίζεται μόνο σε αυτούς τους μήνες.



Και μιας και μιλάμε για τζαζ, ένα αγαπημένο μου, από τους Σουηδούς Esbjörn Svensson Trio που δυστυχώς δεν υπάρχουν πια.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΕΛΕΝΗ




Τώρα που πλησιάζει και η γιορτή της είπα να το ανεβάσω.
Μιλάω για το βιωματικό βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη που επί ένα τρίτο του αιώνα και βάλε αρνιόμουν επίμονα να το πλησιάζω γιατί πραγματευόταν μία στρεβλή κατά την άποψη μου ιδέα για το αντάρτικο των βουνών.
Μεγαλωμένος κι εγώ μέσα σε ένα πολωτικό κλίμα που ότι δεν εξυμνούσε την αριστερά και τα κατορθώματά της χαρακτηριζόταν πάραυτα ως φασιστικό , έμπαινε σε καραντίνα και κανείς δεν ξαναμιλούσε γι αυτό παρά μόνο για να το κατηγορήσει, αποφάσισα πως δεν με ενδιέφεραν οι απόψεις αυτού του κυρίου.
Όμως , ποτέ μη λες ποτέ.
Το βιβλίο το έβαλε σε προσφορά η Κυριακάτικη Καθημερινή και σαν να με καλούσε να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία , αποφάσισα να ανταποκριθώ.
Εδώ βέβαια πρέπει να διευκρινίσω ότι έχω φροντίσει να απαλλαγώ από κάθε είδους οπαδισμό και προκατάληψη εδώ και χρόνια και όντως , μέσα από αυτό το νέο πρίσμα , μπόρεσα όχι μόνο να διαβάσω αυτό το βιβλίο αλλά και να το εκτιμήσω και να πληροφορηθώ και για μερικά ιστορικά γεγονότα από την άλλη πλευρά.
Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στη μητέρα του συγγραφέα που ανυοποψίαστη από πολιτικές ιδεολογίες κι σκοπιμότητες βρέθηκε ακριβώς ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά και για να σώσει τα παιδιά της αποφάσισε να τα φυγαδεύσει στην Αμερική , κάτι που θεωρήθηκε από τους αντάρτες αδίκημα εσχάτης προδοσίας κατά του λαού και με συνοπτκές διαδικασίες βγήκε από ένα λαικό δικαστήριο η απόφαση της εκτέλεσής της.
Μέσα από αυτό το αφιέρωμα του Γκατζογιάννη στη μητέρα του , μαθαίνουμε για τις συνθήκες που επικρατούσεαν τότε στα βουνά της Ηπείρου, όπως και για τους αντάρτες αμφοτέρων των πλευρών οι οποίοι πολλές φορές από καθημερινά αθώα χωριατόπαιδα μεταβάλλονταν σε τέρατα .
Πληροφορούμαστε επίσης για το παιδομάζωμα το οποίο ακόμα και σήμερα αποτελεί ταμπού για την αριστερά και το προβάλλει ως τρόπο διάσωσης των παιδιών αυτών που φυγαδεύτηκαν στο ανατολικό μπλοκ, από τις δαγκάνες του καπιταλισμού χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στην εξέλιξη αυτών των ανθρώπων σήμερα ( Ο Γκατζογιάννης σε αυτό το ερώτημα δίνει τη δική του απάντηση , με εκπληκτικό τρόπο στο φινάλε του βιβλίου ).
Συγκλονιστικό στοιχείο αποτελεί , ότι ο συγγραφέας , σαράντα χρονια μετά ,ψάχνει τις λεπτομέρειες και αναζητεί τους δήμιους της μάνας του. Και όταν τους βρίσκει και φτάνει στον υπέρτατο υπεύθυνο επικρατεί μέσα του η συγχώρεση.
Αυτό ακριβώς το συναίσθημα που ώθησε και μένα να διαβάσω αυτό το βιβλίο πιστεύοντας πως όπου και αν είχαμε και έχουμε τοποθετήσει τα συναισθήματά μας, δε θα πάμε ποτέ ένα βήμα πιο πέρα, αν δεν επικρατήσει η συμφιλίωση.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

ΜΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ


Θεωρήθηκε το αντίπαλο δέος του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Αποκλήθηκε Μαρξιστής Δεξιός .
Ειπωθηκε πως αν δεν είχε δολοφονηθεί , η Μικρασιατική καταστροφή δε θα είχε συμβεί ποτέ.
Όμως η καταγραφή της ιστορίας είναι δεδομένη και όσα "αν" και αν θέσουμε δεν πρόκειται να ξαναγραφεί με καλύτερους όρους.
Στη συγκεκριμμένη περίπτωση ,έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο που γράφτηκε από έναν Ελληνοαμερικάνο , αποστασιοποιημένο από τα πάθη της δικής μας οπαδοποίησης (αφού ακόμα γράφουμε λιβανωτούς στον Ελευθέριο Βενιζέλο εκατό χρόνια μετά) και άρα αρκετά ισορροπημένο στην εξιστόρηση των γεγονότων.
Δίπλα στη βιογραφία της πολύ ενδιαφέρουσας αυτής προσωπικότητας , εκτυλίσσεται και η σύγχρονη ιστορία ιδωμένη από ένα άλλο μάτι και γραμμένη μάλιστα στα αγγλικά. Έτσι χωρίς τις προκαταλήψεις της υπο γωνίαν ανάγνωσης , παίρνουμε μία ακόμα εικόνα της εποχής εκείνης , με κεντρικό άξονα τη ζωή και τα έργα του Ίωνα Δραγούμη.
Μαζί με την πολυτάραχη ερωτική του ζωή που "πουλάει" σε όποιο βιβλίο και αν δημοσιευτεί, έχουμε και τα οικονομικά δεδομένα εκείνης της περιόδου μαζί με μία ενδελεχή ανάλυση των πολιτικών πεποιθήσεων του Δραγούμη.
Εδώ μαθαίνουμε ότι ο Δραγούμης θεωρείται προφασίστας , σε μια περίοδο όμως που ο φασισμός δεν είχε εφαρμοστεί πουθενά και θεωρείτο μια νέα αύρα στο πολιτικό τέλμα.
Το θετικό με το βιβλιο είναι ότι τελειώνοντάς το ο συγγραφέας έχει κρατήσει τόσο καλά τις αποστάσεις ώστε δεν μπορεί κανείς να αποφασίσει αν έχει τελικά συμπαθήσει τον Δραγούμη ως προσωπικότητα ή αν θα τον προσπεράσει αδιάφορα όπως τόσα πρόσωπα που απλώς κατέληξαν στη σκέψη μας , διαβάτες της ιστορίας.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΝΩΜΗΣ (ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ...)



Πριν από είκοσι περίπου χρόνια οι Κατσιμιχαίοι ερμηνεύανε ένα πολύ εύθραυστο κομμάτι για τα κορίτσια της συγνώμης, κάποια κορίτσια που η μοίρα τα έταξε από τη λάθος μεριά του καθρέφτη και δεν τους έδωσε ποτέ την ευκαιρία να διεκδικήσουν αυτό που ο καθένας στη ζωή του το θεωρεί αυτονόητο. Το δικαίωμα να ελπίζουν πως κάποιο βλέμμα θα σταματήσει πάνω τους κάποια στιγμή και πως κάποιο χέρι θα ζεστάνει το δικό τους σε μια άσκοπη περιπλάνηση ένα Κυριακάτικο απόγευμα.
Το τραγούδι πετυχαίνει να μεταδώσει αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Την αίσθηση της εγκατάλειψης και της μάταιας προσμονής ενώ η μελωδία σιγά σιγά υποβάλει μελαγχολία ταυτιζόμενη με το σούρουπο της ψυχής.
Γι αυτά τα παιδιά της συγνώμης θέλω να γράψω εδώ σήμερα. Όχι μόνο υποχρεωτικά για τα κορίτσια αλλά και για τα αγόρια που όλοι εμείς τους οφείλουμε μια μεγάλη συγνώμη!
Βρέθηκα πρόσφατα σε μια εκδρομή μαζί με παιδιά με κινητικά προβλήματα και το τραγούδι αυτό άρχισε να ξαναπαίζει μέσα μου . Εντυπωσιάστηκα από αυτά τα παιδιά που παρά τις αντιξοότητες , καθηλωμένα στην ακινησία του αμαξίδιου τους έχουν τη δύναμη να δίνουν μαθήματα ζωής ,έχουν το σθένος να πηγαίνουν αντίθετα σε οποιδήποτε ρεύμα αποδοχής και στο τέλος της μέρας να σε κάνουν να νιώθεις πως σου λέιπει η παρέα τους.
Δεν μπόρεσα λοιπόν να μη θαυμάσω την απαίτηση αυτών των παιδιών στο να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με παιδιά που η μοίρα δεν τους στέρησε τα αυτονόητα , δεν μπόρεσα να μην μελαγχολήσω στη σκέψη πως σπάνια μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ιδίως όταν αυτός ο άλλος δεν μοιάζει με μας
Έχοντας την "τύχη" να έχω ζήσει μια ζωή δίπλα στην αναπηρία δεν μπορώ παρά να πω πως είναι ευλογία να μπορεί κανείς να διδάσκεται από τη δυσκολία , να αντιλαμβάνεται πως το νόημα της ζωής κρύβεται σε μικρές μικρές λεπτομέρειες.
Γιατί είναι πολύ σκληρό να είσαι μόνιμα καθηλωμένος σε μια καρέκλα, να γνωρίζεις πως ποτέ δε θα χαρείς την απλή απόλαυση να σηκώνεσαι από τον καναπέ σου και να πηγαίνεις μέχρι το ψυγείο μόνος σου ,χωρίς κάποιος να σε υποβαστάζει και παρόλα αυτά να έχεις τη δύναμη να σχεδιάζεις το μέλλον σου , να κάνεις όνειρα και πάνω απ'όλα να μπορείς να χαμογελάς και να δίνεις δύναμη στους άλλους.
Λίγες ώρες δίπλα σε αυτά τα άτομα , σε αυτά τα πανέμορφα πλάσματα ,αρκούν να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσο τυχερός είσαι που από κάποιο τερτίπι της μοίρας δεν στερήθηκες την κίνηση και τη χαρά της αυτονομίας . Από την άλλη αντιλαμβάνεσαι υπό μορφή αποκάλυψης πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές το αυτονόητο...Το να σηκώσεις ας πούμε ένα ποτήρι να πιεις νερό.
Και ενώ η ζωή περιστρέφεται επιδεικτικά γύρω από αυτά τα παιδιά και τα σαγηνεύει αλλά αυτά δεν μπορούν να συμμετάσχουν σε ολες τις εκφάνσεις της ,πρέπει παράλληλα να προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα άκρως υποκριτικό περιβάλλον το οποίο το μόνο που κάνει είναι να εξωραίζει τις ονομασίες , αποκαλώντας την αναπηρία ειδική δεξιότητα και καθαρίζοντας μια και καλή με το θέμα.
Δυστυχώς από εκεί και πέρα κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί πως ο τροχός της τύχης θα μπορούσε να είχε σημαδέψει τον δικό του πελαργό, και πως τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο.
Για να επανέλθω λοιπόν στο σημείο που ξεκίνησα, είχα την τύχη να περάσω μια βραδιά με αυτά τα παιδιά , να χορέψουμε , να τραγουδήσουμε και να διασκεδάσουμε όλοι μαζί και στο τέλος να αποχωρήσω με τη σκέψη πως η ζωή είναι ωραία και τόσο καιρό το είχα σχεδόν ξεχάσει.
Αυτό το κείμενο δεν το έγραψα μόνο για να προσθέσω τη συγνώμη μου ή τις ευχαριστίες μου σε αυτά τα παιδιά για τα μαθήματα που πήρα . Το έγραψα για να μικρύνω λίγο την αμηχανία μου ,να ελαττώσω τις ενοχές μου και τέλος να αφήσω ένα ίχνος στο κυβερνοδιάστημα και να δηλώσω πως ασχέτως αν προσποιούμαι πως περνάω αδιάφορα από δίπλα σας ,παιδιά μου, σας νιώθω με κάθε χιλιοστό της ψυχής μου και σας αγαπώ με όση δύναμη λειτουργεί η καρδιά μου (γιατί τώρα τελευταία δε λειτουργεί και πολύ καλά).

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑ






Έπειτα από ταλαντεύσεις αποφάσισα να διαβάσω ένα βιβλίο του την ύπαρξη του είχα πληροφορηθεί από την τηλεοπτική του καρριέρα ως σειρά στο Fox Channel το οποίο στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε Woodward Pines.
Πρόκειται για μια δουλειά που κυκλοφόρησε ως τριλογία , με τη διαφορά πως μόνο το πρώτο βιβλίο της σειράς θα μπορούσε να σταθεί ανεξάρτητα ενώ τα άλλα δύο θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι ένα.

Αν το διαβάσει κανείς επιφανειακά έχουμε να κάνουμε με μια αμερικανιά που θυμίζει μέτριο Steven King στο Θόλο ή αν το δούμε τηλεοπτικά , μια αναβίωση τριάντα χρόνια μετά του θρυλικού Twin Peaks.


Παρά τα αδύνατα σημεία του, όπως την αυθαίρετη μεταφορά των πρωταγωνιστών σε ένα πολύ μακρινό μέλλον, το βιβλίο έχει μια φιλοσοφική αναζήτηση σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις , την προσπάθεια των ανθρώπων να επιβληθούν πάνω στους άλλους και τη μέθη της εξουσίας που οδηγεί τους ανθρώπους εις την ύβριν της αντιποίησης του Θεού.

Έχουμε λοιπόν μια μικρή πόλη της αμερικάνικης επαρχίας στην οποία οι πρωταγωνιστές ξυπνούν πάντα μετά από ένα ατύχημα το οποίο τους έχει σβήσει την προηγούμενη μνήμη. Προσπαθώντας να βρούν την άκρη του νήματος ανακαλύπτουν ότι η πόλη είναι περιτειχισμένη από ένα φράχτη ο οποίος , και εδώ τίθεται το ερώτημα, κρατάει όλους αυτούς μέσα ή κρατάει κάτι άλλο απ΄έξω;
Το ερώτημα βρίσκει απάντηση καθ'oδόν μέσα από το βιβλίο το οποίο παρότι δε διεκδικεί δάφνες λογοτεχνικότητας , διαβάζεται απνευστί.


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ



Ένα βιβλίο για την ιστορία του ναζισμού.
Ένα βιβλίο για όσους εξακολουθούν να έχουν ακόμα ερωτήματα πώς ο άνθρωπος μπόρεσε να φερθεί με αυτόν τον τρόπο στον συνάνθρωπό του.Και μάλιστα όταν αυτός ο άνθρωπος προέρχεται από μία φυλή που έλαμψε με τον πολιτισμό της στους τελευταίους δύο αιώνες.
Πρόκειται για τη βιογραφία του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, θεωρητικού φιλόσοφου του Ναζισμού και πρώτου συμβουλάτορα του Χίτλερ.
Η εξιστόρηση μας ξετυλίγει, πώς το κακό εγκαταστάθηκε σιγά σιγά , δηλητηριάζοντας τις καρδιές των ανθρώπων και όταν αυτοί αντιληφθήκαν την ύπαρξη του , είχε ήδη γίνει κυρίαρχη ιδεολογία.
Προσωπικά , αγνοούσα την ύπαρξη του Ρόζενμπεργκ , μέχρι που διάβασα το καλύτερο ίσως βιβλίο που έχει γράψει ο Ίρβιν Γιάλομ ,την υπόθεση Σπινόζα. Εκεί ο Ρόζενμπεργκ ,επιδιδόμενος σε ένα κυνήγι μαγισσών , καθώς έχει αναλάβει να καταστρέψει ότι βιβλίο θεωρεί αιρετικό για τον ναζισμό ,πέφτει απάνω στα πονήματα του Σπινόζα και γοητεύεται από τη σκέψη του.Μια απόδειξη πως οι πανανθρώπινες ιδέες είναι ικανές να διαπεράσουν οποιαδήποτε πανοπλία και να αγγίξουν το είναι του ανθρώπου , όσο σκληρά και αν έχει αυτή η πανοπλία, σφυρηλατηθει.
Για να επανέλθω στο αρχικό βιβλίο , να επισημάνω πως μαζί με τη βιογραφία του Ρόζενμπεργκ ,ξεδιπλώνεται και όλη η ιστορία της Γερμανίας της εποχής του μεσοπολέμου με όλες τις ίντριγκες και τις εσωτερικές διαμάχες των μελών του ναζιστικού κόμματος.
Πρόκειται για ένα καταπληκτικό ιστορικό βιβλίο και ταυτόχρονα ένα ακόμα εργαλείο στα χέρια των ανθρώπων που επιθυμούν να ορθώσουν το ανάστημα τους και πριν να είναι πάλι αργά να διατρανώσουν προς μια απειλή που σιγά σιγά τολμά να σηκώνει εκ νέου ανάστημα ,"ποτέ πια"!

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

HOUSE OF CARDS


Ο περισσότερος κόσμος το γνώρισε από την αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά.
Οι λιγότεροι το ήξεραν από την αντίστοιχη ,προ εικοσαετίας ,εκπληκτική σειρά του BBC και οι ακόμα λιγότεροι από το βιβλίο του DOBBS που προυπήρχε.
Εγώ πάντως δε θα ισχυριστώ ότι ανήκω σε αυτούς που το ήξεραν καθότι το γνώρισα πρόσφατα από την αμερικάνικη σειρά που προβλήθηκε στις τηλεοράσεις μας.

Καταπληκτικό βιβλίο, διαβάζεται απνευστί και ουσιαστικά αποτελεί μια δικαίωση στα όσα γράφει ο Macchiavelli για την πολιτική και την ηθική της στον "Ηγεμόνα" του.
Εδώ παρακολουθούμε την προσπάθεια ενός μεσαίου κομματικού στελέχους να ανέλθει στην ιεραρχία , να παραγκωνίσει με δόλια μέσα άλλους που προηγούνταν αυτού και υπονομεύοντας ακόμη και το ίδιο του το κόμμα , να ανέλθει στη θέση του πρωθυπουργού , αφού την καρέκλα του οποίου προηγουμένως έχει φροντίσει συστηματικά και επιμελώς να πριονίσει.
Φυσικά δε λείπει το σεξ και οι φόνοι αλλά όταν μιλάμε για υπέρτατη εξουσία , αυτά τα πράγματα πάνε μαζί.
Ίσως μερικοί διαβάζοντάς το να μπουν στον πειρασμό να κάνουν κάποιους συνειρμούς.