ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΟΤΕ

Ήρθε επιτέλους η μέρα.
Ξύπνησα πρωί πρωί! Για να είμαι ειλικρινής ,δεν με έπιανε ύπνος. Είχα αγωνία . Δεν μου έχει ξανατύχει τέτοιο ραντεβού.
Περίμενα καιρό αλλά επιτέλους πέτυχα να πάρω την υπόσχεση μιας ημερομηνίας και από ότι φαίνεται ,η αναμονή μου θα ανταμοιφθεί.
Σηκώνομαι από το κρεβάτι και διαπιστώνω πως έχω νευρικότητα. Κάνω ένα γρήγορο ντους και ετοιμάζομαι. Αμφιταλαντεύομαι αν πρέπει να βάλω κολώνια. Φοβάμαι μήπως παρά τις αγνές προθέσεις μου δεν κάνω καλή εντύπωση. Αποφασίζω να μην το επιχειρήσω.
Ντύνομαι με ρούχα που τα φύλαγα ειδικά για την περίσταση. Ξέρω ότι δεν παίζει ρόλο αφού έτσι και αλλιώς δεν έχει δει τίποτε από τον πλούτο της γκαρνταρόμπας μου. Κατα βάθος δε νομίζω να νιάζεται κιόλας.Νιάζομαι όμως εγώ και γι αυτό επιλέγω κάτι που στα μάτια μου δείχνει ξεχωριστό.
Βγαίνω έξω και διαπιστώνω πως το σημερινό μου ραντεβού με έχει επηρεάσει πολύ. Δυσκολεύομαι να οδηγήσω ,όμως πρέπει.
Δε γίνεται να αργήσω όμως, ειδικά σήμερα.
Για την περίσταση έχω πάρει και τσιγάρα. Μια συνήθεια κομμένη από χρόνια μου χτυπάει την πόρτα της μνήμης και με παρακινεί να κάνω μια δοκιμή για να διώξω το άγχος.
Φτάνω στον προορισμό μου και παρκάρω. Βρίσκω το κτίριο της συνάντησης εύκολα, άλλωστε έχω ξαναβρεθεί για διαφορετικούς λόγους εκεί.
Ανοίγω μια πόρτα και βρίσκομαι σε μια αίθουσα. Είναι και άλλοι άνθρωποι εκεί , πιθανότατα για τον ίδιο λόγο που είμαι και εγώ. Κάθομαι.
Περιμένω.
Η ώρα περνάει βασανιστικά αργά.
Ξαφνικά καλούν το όνομά μου από τα μεγάφωνα . Μια γυναίκα με ροζόλευκη ενδυμασία εμφανίζεται από το πουθενά σπρώχνοντας ένα πράγμα που μοιάζει με πυρέξ με ρόδες και που μέσα του έχει ένα μωρό! Το δικό μου μωρό ! Αυτό που το περίμενα να έρθει να με συναντήσει εννιά μήνες τώρα , αυτό που ήδη μου έχει αλλάξει τον τρόπο που σκέφτομαι και ήδη έχω αντικαταστήσει το "εγώ" με το "εμείς".Το μωρό που το αγάπησα με το που είδα την εικόνα του στον υπέρηχο και που ξέρω πως θα το αγαπάω ενώ θα μεγαλώνει ,όλο και περισσότερο Γνωρίζω πως θα αγωνιώ γι αυτό με γεωμετρική πρόοδο όσο περνούν τα χρόνια πως θα περιμένω άγρυπνος πίσω από την πόρτα να γυρίσει από την έξοδό του και πως κάποια στιγμή ως ενήλικοι πια και οι δύο θα ρίξουμε τεράστιους τσακωμούς.

Το κοιτάζω με λατρεία. Είναι απίστευτο τι συναίσθημα μπορεί να βγάλει από μέσα μου ένα τόσο δα πραγματάκι το οποίο λίγα λεπτά πριν βρισκόταν σε μια άλλη σφαίρα ύπαρξης και που είκοσι χρόνια μετά είναι πολύ πιθανόν να με φωνάζει "γέρο".
Η γυναίκα με τα ροζόλευκα είναι αυστηρή! Δεν αφήνει το ραντεβού μας να διαρκέσει πολύ. Είναι πρώτη του έξοδος σε απροστάτευτο χώρο και δεν κάνει.Παίρνει το πυρέξ και φεύγει αφήνοντας εμένα πίσω με την εικόνα του στυλωμένη στα μάτια μου. Ξέρω ότι σύντομα θα είμαστε μαζί πάλι αλλά αυτή τη στιγμή δεν μου αρκεί Θα έχουμε άλλωστε πολλές ευκαιρίες στο μέλλον αλλά γνωρίζω ότι τα χρόνια θα κυλήσουν τόσο γρήγορα και θα προσπαθώ εναγωνίως να ξαναφέρω αυτές τις στιγμές στο νου μου χωρίς πάντοτε να τα καταφέρνω.

Απομακρύνομαι και πάω κάπου να ξαναπαίξω το έργο στο μυαλό μου. Θα το παίζω συνέχεια ,ξανά και ξανά μέχρι να έχω καινούργιο υλικό να σκεφτώ. Ίσως μάλιστα κάποια στιγμή στο μέλλον να δοκιμάσω να κλείσω ξανά ένα καινούργιο ραντεβού με κάποιον καινούργιο επισκέπτη που θα έρθει και αυτός από το πουθενά και θα προσθέσει λίγο ακόμα μαγεία στη ζωή μου.



Ευχαριστώ τη φίλη μου τη Μαρία που μου θύμησε το συναίσθημα αυτό με τον ερχομό της Νεφέλης της και της το αφιερώνω.
Κάπως έτσι ήταν όταν συναντήθηκα με τον Δημήτρη, την Ξανθιάννα και τη Νεφέλη που ομόρφυναν και εξακολουθούν και ομορφαίνουν τη ζωή μου δίνοντας της λεπτές νοηματικές αποχρώσεις

LEONARD COHEN

Άλλος ένας μεγάλος έφυγε!
Το άκουσα μόλις ξύπνησα σήμερα το πρωί και σπεύδω να του γράψω ,μήπως τον προλάβω, μήπως δεν έχει απομακρυνθεί πολύ και μπορέσει να ακούσει αυτά που θα του πω.

Γράφω , όχι για διαβαστεί από κάποιον συγκεκριμένα , γράφω γιατί απευθύνομαι σε ένα φίλο που δεν πρόλαβα , (όπως γίνεται πάντα με αυτούς που αγαπάμε), να του πω πόσο τον εκτιμούσα και πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζε στη σκηνοθεσία της ζωής μου.
Έφυγε λοιπόν σήμερα το πρωί ένας άνθρωπος που με τη μουσική του συνέβαλε να καθοριστεί το μέτρο της ποιότητας , ένας καλλιτέχνης από τους λίγους που κατάφεραν να αναδείξουν σε κλασικό κάτι σύγχρονο, έφυγε αυτός που έδειξε ότι για να παράγεις μουσική δεν χρειάζεται να χτυπιέσαι στη σκηνή σαν μαριονέτα και ούτε καν να έχεις φωνή τεράστιου κλιμακιακού εύρους.
Ο Κοέν κυριολεκτικά μιλούσε με τα τραγούδια του! Συνδιαλεγόταν με τον κάθε έναν από τους ακροατές του ξεχωριστά και εκείνος με τη σειρά του , έπαιρνε ότι ήθελε να πάρει και ότι θεωρούσε ότι τον άγγιζε.
Τι να πρωτογ ράψει κανείς γι αυτόν τον μύθο της σύγχρονης μουσικής σκηνής; Και το γεγονός και μόνο ότι άλλα ιερά τέρατα όπως ο Nick Cave καιο Luis Tillet δηλώνουν ξεκάθαρα ότι η μουσική τους δε θα ήταν ποτέ ίδια αν δεν είχε υπάρξει ο Leonard Cohen λέει πολλά.
Δεν θέλω να γράψω πολλά. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Θέλω μόνο να τον χαιρετήσω.
Συγκινήθηκα σήμερα το πρωί όταν τον άκουσα να δηλώνει στο τραγούδι του από τον τελευταίο του δίσκο ,"I am ready my Lord", λίγο πριν μας αφήσει.

Δεν μπόρεσα να αποφύγω μια συνειρμική σύγκριση που ταιριάζει στους γενναίους.
Παραθέτω εδώ απόσπασμα από το "απολείπειν ο Θεός Αντώνιον"ενός άλλου μύθου,διαχρονικού και τεράστιου.

Σαν ετοιμος απο καιρο σα θαρραλεος ,σαν που ταιριαζει σε που αξιωθηκες μια τετοια πολι ,πλησιασε σταθερα προς το παραθυρο , 'κι ακουσε με συγκινησιν αλλ οχι ,με των δειλων τα παρακαλια και παραπονα ,ως τελευταια απολαυσι τους ηχους ,τα εξαισια οργανα του μυστικου θιασου , .κι αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κλείνω με τα λόγια μιας φίλης που τα διάβασα σήμερα το πρωί όταν του έκανε το δικό της κατευόδιο.
"Thank you for the pain you took from eyes"

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΙΒΛΙΑ

Οι ρυθμοί διαβάσματος είναι πολύ πεσμένοι τώρα τελευταία με αποτέλεσμα εξίσου φτωχές αναγνωστικές συγκομιδές.
Από την άλλη ,τα βιβλία αγοράζονται με τον ίδιο ρυθμό όπως πριν αλλα δεν επαρκεί ο χρόνος να διαβαστούν.
Αρκετά με τις φλυαρίες όμως.
Θα μιλήσω για δύο βιβλία με τα οποία ασχολήθηκα μετά την "πρωινή γαλήνη", η οποία είχε ,ομολογώ, μεγάλη επίδραση πάνω μου.
Πρώτα θα αναφερθώ στο λογοτεχνικό πόνημα του Καλπούζου που ακούει στο παραμυθένιο όνομα, "Ουρανόπετρα".
'Εχοντας κατά νου ,το "Ιμαρέτ", προσέγγισα αυτό το βιβλίο με την προσμονή ενός αντίστοιχου σε ενδιαφέρον έργο αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Δε θα έλεγα ότι το βιβλίο αυτό δεν έχει ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον του όμως εμφανίζεται τμηματικά ,μετά γίνονται αναγνωστικές κοιλιές και φτου και απ' την αρχή.
Ο Καλπούζος προσπάθησε να φτιάξει ένα έπος αλλά δεν του βγήκε ακριβώς όπως το σχεδίαζε.
Εδώ έχουμε τη σύγκρουση οικογενειών ,μέσα στο χρόνο, μέσα στο πέρασμα από γενιά σε γενιά. Ουσιαστικά έχουμε την αέναη διαμάχη του καλού με το κακό, ο δε πρωταγωνιστής σαν άλλος highlander καταφέρνει τελικά να επικρατήσει.
Βασικό του μειονέκτημα του έργου αυτού, κατά τη γνώμη μου , είναι ότι εκτυλίσσεται στην Κύπρο και πολλοί διάλογοι είναι γραμμένοι στην Κυπριακή ντοπιολαλιά ,κάτι που κουράζει τον αναγνώστη και μειώνει τη ροή της ανάγνωσης.
Χώρια που στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ,ίσως επειδή αισθανόμαστε ενοχές για τους χειρισμούς μας ,εμείς οι Έλληνες αδιαφορούμε για οτιδήποτε Κυπριακό, ασχέτως αν δηλώνουμε το ακριβώς αντίθετο.

Το επόμενο βιβλίο ήταν ιστορικό. Από τις εκδόσεις Καπόν, "τα δύο βήτα".
Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στο πως προκλήθηκε ο εθνικός διχασμός μεταξύ Βενιζέλου και Βασιλιά Κωνσταντίνου. (Από εκεί άλλωστε και τα δύο βήτα).
Το βιβλίο έχει σαφώς φιλοβασιλική θέση , αλλά μετά τους τόσους λιβανωτούς στον Βενιζέλο ,πιστεύω πως καιρός ήταν να βγει κάποιος να μιλήσει και για τα σφάλματα του μεγάλου αυτού ανδρός.Ή έστω ,να εκφράσει μίαν άλλη εκδοχή.
Η αλήθεια είναι πως σε ορισμένα σημεία αποδομεί πλήρως την εικόνα του εθνάρχη Βενιζέλου αφήνοντας ένα άτομο απογυμνωμένο που νιάζεται μόνο για την υστεροφημία του και που επιθυμεί να γίνεται πάντα το δικό του.
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η ιστορία δεν είναι μια ανάγνωση με πρόσημο , εκτός αν θέλουμε και σε αυτόν τον τομέα να παρεισφρύσει ο οπαδισμός.
Με λίγα λόγια , ο δικός μας να είναι πάντα ο καλύτερος.

VAN MORRISON FOR EVER (Μερικά συναισθήματα που μου δημιούργησε ο καινούργιος δίσκος του)

Ο Βαν Μόρρισον πιστός στο ραντεβού του με την ποιότητα ξαναχτύπησε!
Μετά από καιρό ,κυκλοφόρησε ένα δίσκο βγαλμένο από τα παλιά, γεμάτο λυρισμό . Ένα δίσκο που σε κάνει να θέλεις να πάρεις το αυτοκίνητο σου νύχτα ,με βροχή κατά προτίμηση ,και να οδηγήσεις μέχρι το πρωί κάτω από τους φωτισμένους έρημους δρόμους ή να χαθείς μέσα στην ερημιά έχοντας πάντα για συντροφιά τη φωνή του.
Μια φωνή ενίοτε βελούδινη και ενίοτε λιονταρίσια , κατεργασμένη σαν να βγαίνει από μουσικό όργανο
Μια φωνή , μουσικό χαλί που σε παίρνει πάνω της και σε ταξιδεύει άλλοτε αρμενίζοντας με τον άνεμο και άλλοτε γινόμενη ερμητικός τυφώνας.
Δε θα πω τίποτε άλλο. Δεν είμαι αμερόληπτος άλλωστε...
Απλώς έμαθα να μετρώ τα χρόνια μου δίπλα στις μελωδίες του Βαν Μόρρισον.
Ο ίδιος με τη μουσική του ,χωρίς να το ξέρει, έγινε κυριολεκτικά το σάουντρακ της ζωής μου που σιγόπαιζε μέσα στο κεφάλι μου. καθιστώντας αυτή τη ζωή, πιο γλυκειά και ταυτόχρονα πιο απαιτητική και τον ευχαριστώ γι αυτό!
Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Κατά την ταπεινή μου άποψη ,κορυφαία σύνθεση του άλμπουμ είναι το my holy guarding angel δηλαδή το νο 7.

ΠΡΩΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ

Κάποτε στο σχολείο ,πολλά χρόνια πριν , στη διαδρομή της αρχόμενης τότε ζωής μου συναντήθηκα με την κυρία Μαγκλίνη η οποία έμελλε να είναι η καθηγήτρια των Γαλλικών μου για σειρά ετών.(Το αν δεν κατάφερα ποτέ να μάθω Γαλλικά ,σίγουρα δεν αποτελεί δική της ευθύνη).
Χρόνια πολλά μετά ,έπεσα τυχαία στην εφημερίδα Καθημερινή πάνω σε ένα αρθρογάφο που είχε το ίδιο επώνυμο με την "κυρία μου".
Με την υπόθεση αλλά ποτέ με την απόλυτη σιγουριά ταυτόχρονα, πως είναι γιός της άρχισα να τον διαβάζω και ομολογώ ότι ο τρόπος γραφής του με ενθουσίασε και έκτοτε έγινα πιστός αναγνώστης των άρθρων του.
Κάποτε δε σε τυχαία συζήτηση ,ανακάλυψα πως ο Ηλίας Μαγκλίνης ήταν και φίλος με έναν δικό μου φίλο ,ο οποίος μου επαλήθευσε την ήδη καλή γνώμη που είχα γι αυτόν.
Όταν λοιπόν έπεσα πάνω στο βιβλίο του "πρωινή γαλήνη" δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι το προσέγγισα με ουδέτερα συναισθήματα αφού ήμουν ήδη ακολουθητής και συμπαθούντας του Ηλία Μαγκλίνη.

Το μόνο που θα πω είναι πως το βιβλίο των πεντακοσίων τόσων σελίδων το τελείωσα σε τρία βράδια.
Ένα βιβλίο για τον πόλεμο στη χώρα με το τόσο παραμυθένιο όνομα ,τη χώρα της πρωινής γαλήνης ,την Κορέα.
Ένα βιβλίο για ένα πόλεμο που συμμετείχε και η χώρα μας και που ξέρουμε ελάχιστα γι αυτόν όπως επίσης πως οι πεσόντες αυτού του πολέμου πήγαν στα "αζήτητα" της ιστορίας.
Όποιος έχει διαβάσει το 'Ουδέν νεότερον από το Δυτικό μέτωπο" θα βρει κοινά στοιχεία. Εδώ ο συγγραφέας μας μιλάει για τη χαμένη νιότη και τα χαμένα όνειρα μιας γενιάς ανθρώπων που κλήθηκαν να σκοτώσουν και να σκοτωθούν χωρίς να γνωρίζουν το λόγο, στην άλλη άκρη της γης, σε μια χώρα που ξυπνάει και βγαίνει από τα ερέβη της νύχτας εκπέμποντας στα όντα γύρω της , την πρωινή γαλήνη.
Μια ιστορία προσωπική ,όπως και μια ιστορία έρωτα ταυτόχρονα, προβαλόμενη στο ιστορικό περιβάλλον του εμφυλίου της Ελλάδας ,χωρίς όμως άσπρο και μαύρο κεντημένο με μια εκπληκτική δεξιοτεχνία ώστε να αποφύγει τις κακοτοπιές που δημιουργούν καχυποψίες για τις προθέσεις του δημιουργού και ενίοτε κατατάσσουν τα βιβλία στα στρατευμένα.
Διαβάστε το

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΩΝ

Μετά από πολύ καιρό επανέρχομαι στη σελίδα μου με βιβλιοκριτική.
Δεν μπορώ να πω πως κρατάω τους ρυθμούς του παρελθόντος στην ανάγνωση, προφανώς η κρίση επηρεάζει και αυτόν τον τομέα.

Πριν από κάμποσους μήνες διάβασα τους μολυβένιους στρατιώτες που στην κυριολεξία μας έρχονται από τα ρώσικα ως "τενεκεδένιοι στρατιώτες" ,λόγω του υλικού από το οποίο φτιάχνονται τα φέρετρα που επαναπατρίζουν ρώσους στρατίωτες όταν αυτοί σκοτώνονται στο εξωτερικό.
Εδώ ,έχουμε μια σειρά από αφηγήσεις συγγενών ,εκλιπόντων στρατιωτών στον πόλεμο του Αφγανιστάν και συνειδητοποιούμε πως η σκληρότητα και η ωμότητα δεν βρίσκεται μόνο στα βίντεο του ISIS αλλά στην παγκόσμια καθημερινότητα και πως μπορεί να εκπορεύεται από οποιαδήποτε φυλή θρησκεία ή εθνότητα. Ξεκινώντας κάθε ξεχωριστή αφήγηση ο αναγνώστης νιώθει ένα σφίξιμο στο στομάχι γιατί γνωρίζει εκ των προτέρων ότι το φινάλε θα είναι ιδιαίτερα σκληρό και το χειρότερο...θα έχει συμβεί πραγματικά!

Εδώ και πολύ καιρό ξεκίνησα να διαβάζω το "πόλη στις φλόγες" για το οποίο είχα ακούσει διθυραμβικές κριτικές όπως επίσης πως πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια.
Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που έχω αφησει ένα βιβλίο στη μέση. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία που απλώνεται σε τρεις διαφορετικές χρονικές ζώνες και σε αυτό το σημείο θυμίζει τα "εκατό χρόνια μοναξιάς" του Μάρκες.Όμως οι ομοιότητες τελειώνουν εκεί. Το βιβλίο γίνεται εξαιρετικά κουραστικό και αργό όπως και τεράστιο , το συντηρεί όμως μια περιέργεια να φτάσεις στο τέλος να ανακαλύψεις τι έγινε. Κάτι που ομολογώ πως εγώ δεν το έκανα. Τουλάχιστον όχι για την ώρα.

Μετά από μια δεκαετία περίπου ξανάπιασα να διαβάσω Στήβεν Κινγκ. Ομολογουμένως ο Κινγκ έχει ανανεωθεί και ακολουθεί την επικαιρότητα και τα σημεία των καιρών. Τα δύο μυθιστορήματα του ,αποτελούν μέρος μιάς τριλογίας και είναι πάρα πολύ καλά και μας κάνουν να περιμένουμε με αγωνία και το τρίτο βιβλίο που δεν έχει κυκλοφορήσει.
Το ανησυχητικό στη δική μου αντίληψη είναι ότι τα εγκλήματα που περιγράφονται στον κύριο Μερσέντες είναι τα ίδια που υιοθέτησε ο ISIS για τα χτυπήματα στη Νίκαια και στο Παρίσι. Τραγική περίπτωση όπου η πραγματικότητα μιμείται τη λογοτεχνία, ή μήπως η δημοφιλία του Κινγκ αποτελεί και ένα πεδίο για να ανιχνευθούν νέες ιδέες για τρομοκρατικά χτυπήματα;

Η συνέχεια του κυρίου Μερσάντες , το "ότι βρεις δικό σου " ,είναι μια εξέλιξη του DR Faustus του Marlow και ουσιαστικά ο Κινγκ διερευνά πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν το έπαθλο είναι η τέχνη. Και τα δύο διαβάζονται απνευστί.

Τέλος ,μετά από καιρό κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του Jonathan Coe ,ο αριθμός 11.
Να διευκρινίσω ότι λατρεύω τον Κοου ως συγγραφέα , τον θεωρώ πολυδιάστατο και περιμένω κάθε του βιβλίο με μεγάλη αγωνία.
Δυστυχώς το τελευταίο του πόνημα αποτελεί την πιο αδύνατη συγγραφική του στιγμή.
Χτίζει ένα ολόκληρο βιβλίο πάνω στον αριθμό 11 ο οποίος εμφανίζεται σε διάφορα σημεία. Παραμένει όμως αρκετά ασύνδετο και δημιουργεί την αίσθηση του άσκοπου τελικά.Από τα πιο ατυχή σημεία ,το φινάλε του βιβλίου με τη μεταφορά της τεράστιας αράχνης που επιτίθεται και εξαφανίζει τους εκμεταλλευτές της λαικής τάξης στα πλούσια προάστια του Λονδίνου.

Το κατωτέρω κομάτι είναι από τα αγαπημένα του Κόου και μάλιστα ορμώμενος από τον τίτλο του άλμπουμ ,ονόμασε και ένα από τα δικά του βιβλία έτσι.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ/ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ 2016

ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΜΑΙΟΥ 2016

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ/ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

Κάνοντας μια αρχική εκτίμηση θα λέγαμε ότι τα θέματα ήταν λίγο τσιμπημένα στη διατύπωση ,δηλαδή ο μαθητής έπρεπε να τα διαβάσει αρκετά προσεκτικά για να αποφασίσει από που θα επέλεγε την απάντησή του.
Τώρα ως προς τις προβέψεις μας ,το αποτέλεσμα δεν ήταν συνταρακτικό αλλά πετύχαμε την πηγή της αρχής της δεδηλωμένης και επί πλέον όποιος ακολούθησε αυτή τη συμβουλή , να δει πιο προσεκτικά τα πρώτα και τελευταία κεφάλαια κάθε ενότητας , σίγουρα διευκολύνθηκε στο να απαντήσει την ολοκλήρωση της αγροτικής μεταρρύθμισης από τον Βενιζέλο.

Πάμε όμως να τα δούμε αναλυτικά.

ΘΕΜΑ Α1.
α. Κόμμα Γ.Θεοτόκη σελ. 91-92.
β. Προσωρινή Κυβέρνηση Κρήτης σελ 213-214 όλη η παράγραφος.
γ. Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής Ο όρος “Ανταλλαγής “ μας επιτρέπει με σιγουριά να πούμε ότι εδώ πρόκειται για την επιτροπή του 1923 και όχι γι αυτήν του 1914 που δε λειτούργησε ποτέ. Άρα σελ 152.

ΘΕΜΑ Α2.
α. Σωστό σελ.84
β. Λάθος σελ.209
γ. Λάθος σελ.220
δ. Λάθος σελ.49
ε. Σωστό σελ.54

ΘΕΜΑ Β1.

Εδώ ουσιαστικά μας ζητείται το κεφάλαιο 4 των σελίδων 142-143 ,δηλαδή η Παλιννόστηση.
Χωρίζεται σε δύο υποερωτήματα όπου οι φορείς καλύπτουν την πρώτη παράγραφο και οι συνθήκες ,τη δεύτερη.

ΘΕΜΑ Β2.

Τα εμπόδια που αντιμετώπισε η αστική αποκατάσταση εισάγονται στο βιβλίο με την ταυτόσημη πρόταση, “Η αστική στέγαση συνάντησε περισσότερα εμπόδια…” σελ.157. Μπορούμε ανώδυνα να το ξεκινήσουμε και από λίγο πιο πάνω ,απο το σημείο “Σε αντίθεση με την αγροτική …”, να το ολοκληρώσουμε δε στην “επέκταση λιμανιών”.

ΘΕΜΑ Γ1

α. Αρχικά ελέγχουμε από που προέρχονται οι ιστορικές μας γνώσεις για να απαντήσουμε στην ασάφεια του ελληνικού συντάγματος του 1864 και στο πρόβλημα που προκαλούσε.
Παρότι η έναρξη της παραγράφου ουσιαστικά μας φανερώνει έναν επίλογο στο θέμα της αρχής της δεδηλωμένης θα προτιμήσουμε να μην του αλλάξουμε θέση και να ξεκινήσουμε με αυτό για να δικαιολογήσουμε τη λέξη “Αυτό “ με την οποια εισάγεται η πρόταση που μας μιλά για την ασάφεια.
Η απάντηση λοιπόν βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 78 και συνεχίζεται μέχρι τη σελίδα 79 και το σημείο που γίνεται αναφορά στην αρχη της δεδηλωμένης. Συμπληρωματικά αναφερόμαστε στην Ιστορία του Ν. Μαρωνίτη και κάνουμε μνεία για την εκλογική νοθεία της 29ης Ιουνίου του 1874 και την αντίδραση του Τρικούπη μέσω της εφημερίδας “Καιροί” και του έρθρου του, “τις πταίει;”
Ουσιαστικά σε πλάγιο λόγο παραθέτουμε όλη την πρώτη παράγραφο της πηγής.
β. Συνεχίζουμε στη ρύθμιση ,όπου οι γνώσεις μου με οδηγούν στην εφαρμογή της ιδέας του Χαρίλαου Τρικούπη μέχρι το τέλος του κεφαλαίου προσθέτοντας από τον Μαρωνίτη το συμπέρασμα του Τρικούπη , ότι δηλαδή μόνο ο σχηματισμός κυβερνήσεων πλειοψηφίας μπορεί να δώσει λύσεις.
Το γεγονός ότι ο Γεώργιος πείθεται και ακολουθεί την πρόταση του Τρικούπη ,γίνεται εμφανές στον Βασιλικό λόγο στη Βουλή στις 11 Αυγούστου του 1875 όπου ο Ίδιος ο βασιλιάς υπεραμύνεται των θέσεων του Τρικούπη, προφανώς “υπό την πίεση της αντιπολίτευσης και του επαναστατικού αναβρασμού”

ΘΕΜΑ Δ1.

α. Στόχος των νομοθετημάτων του Κουμουνδούρου κατά την περίοδο 1870-71 ήταν να εξασφαλιστούν οι ακτήμονες χωρικοί…40 στρέμματα για αρδευόμενα.
Εδώ υπεισέρχεται το υλικό της πηγής όπου αναφέρουμε τους λόγους που ωθούν τον Κουμουνδούρο σε αυτή την μεταβολή
Το 1917 η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου…επίκεντρο κρατικού ενδιαφέροντος.
Εδώ συμπληρώνουμε από το κείμενο του Δ. Πετμεζά όπως και την πρώτη και δεύτερη παράγραφο του κειμένου του Φραγκιάδη. Τα δύο αυτά κείμενα ενισχύουν την απάντηση ως προς τους στόχους και το περιεχόμενο.
Κατόπιν περνάμε στην υλοποίηση ,όπου για τον Κουμουνδούρο γράφουμε ,”Από το 1870 ως το 1911…Καλλιέργεια Δημητριακών”.
Για τον Βενιζέλο παραθέτουμε το σημείο που αναφέρεται στην αναδιανομή της γης που έφτασε το 85% στη Μακεδονία …Βουλγαρία ,Ρουμανία κ.λπ) και συμπληρώνουμε το τελευταίο απόσπασμα από το κείμενο του Φραγκιάδη ,ότι η αγροτική μεταρρύθμιση άρχισε τελικά να υλοποιείται από το 1923…σε έλληνες μεγαλογαιοκτήμονες.

Για τα περυσινά παιδιά που ξαναδίνουν φέτος υπάρχει μια διαφοροποίηση στο Δ1 όπου δε ζητείται καθόλου το κομμάτι του Κουμουνδούρου και έτσι παραμένουμε στην απάντηση μόνο στα σημεία που αναφέρονται στον Βενιζέλο.