Τετάρτη 27 Απριλίου 2016

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΜΗΝΟ

Επανέρχομαι μετά από αρκετό καιρό με βιβλιοκριτική.
Έχω πάψει να τα παρουσιάζω ανά μήνα, αρκούμενος στα σπάνια διαλείμματα της τεμπελίτιδας που τώρα τελευταίο όλο και συχνότερα με επισκέπτεται.
Ξεκινώ λοιπόν με το κουκλόσπιτο το οποίο με τράβηξε από τον τίτλο του και από την περιγραφή στο οπισθόφυλλο.
Ομολογουμένως πρόκειται για μια πρωτότυπη ιστορία την οποία κάνει ακόμη πιο δελεαστική το σκηνικό ,καθότι η ιστορία μας διαδραματίζεται στο Άμστερνταμ του 16ου αιώνα.
Η συγγραφέας θέτει ως κεντρικό στοιχείο της υπόθεσης ένα σπίτι μινιατούρα το οποίο όσο εμπλουτίζεται με πρόσωπα ,τα οποία είναι τα πρόσωπα των χαρακτήρων του βιβλίου μας , τόσο αναλαμβάνει το ρόλο του προφήτη εμφανίζοντας στοιχεία πάνω στις μινιατούρες των χαρακτήρων που απηχούν μια προλεχθείσα πραγματικότητα.
Ανακατεύονται πολλά στοιχεία ,όπως αυτό του μεταφυσικού όπως και αυτό της μωροπιστίας μαζί με τις κοινωνικές συμβάσεις μιας κατά τα άλλα ανοιχτής σε νέες ιδέες κοινωνίας αλλά στο τέλος το βιβλίο αφήνει περισσότερα ερωτηματικά από όσα φυσιολογικά κενά μια μυθοπλασία σου αφήνει να απαντήσεις.
Μου πήρε καιρό να το διαβάσω γιατι μια καινοτομία που η συγγραφέας εφαρμόζει στη συγγραφή του ,να το γράψει δηλαδή και να το αφηγηθεί σε ενεστώτα χρόνο , το κατέστησε ιδιαίτερα κουραστικό.
Κατόπιν σειρά είχε μια συλλογή παρουσιάσεων σε κολλέγια της Αμερικής ,που έκανε ο Κερτ Βόνεγκατ.
Με τράβηξε ιδιαίτερα ο τίτλος του που ουσιαστικά εξηγεί πόσο απλό είναι να αντιληφθούμε την ευτυχία στον απειροελάχιστο χρόνο που εκείνη εκδηλώνει την παρουσία της.
Κατά τα άλλα επίκαιρο για την εποχή του ,αλλά μάλλον αδιάφορο για τον αναγνώστη του σήμερα.

Πάντοτε παρακολουθούσα τον Δημήτρη Νανόπουλο όταν (σπανίως ) παρουσιαζόταν στην τηλεόραση και πάντοτε τον θαύμαζα γι αυτά που έχει πετύχει ως επιστήμονας.
Έτσι μια βιογραφία του ,και μάλιστα τόσο καλογραμμένη δε θα μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο.
Δεν θα μπορούσα να πω περισσότερα γιατί μια βιογραφία δεν είναι ποτέ ίδια με κάποια άλλη και φυσικά δεν έχει νόημα παρά μόνο αν τη διαβάσεις.
Ελπίζω να διαβαστεί από νέους γιατί ο Δημήτρης Νανόπουλος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.



Τέλος, έπεσε στα χέρια μου το πόνημα του μίμη Ανδρουλάκη για το χρόνο μέλιτος που έκανε μετά την ήττα του στις εκλογές του Νοέμβρη του 1920 με την δεύτερη σύζυγό του ,Έλενα Σκυλίτση.
Ο Ανδρουλάκης είναι ένας ανεξάντλητος και ανεκτίμητος θησαυρός γνώσεων.
Στο βιβλίο αυτό παρατίθενται όλα τα παραλειπόμενα της εποχής και όλα τα κουτσομπολιά.
Απίστευτη πηγή έξτρα πληροφοριών για να έχει κάποιος ολοκληρωμένη εικόνα του Βενιζέλου. Και δεν εννοώ ως πολιτικού, αυτά μας τα έχουν πει και άλλοι, αλλά ως ανθρώπου ,με τις αδυναμίες του , με έμφαση αυτήν προς το άλλο φύλλο.
Καταπληκτικό συμπλήρωμα για τους λάτρεις της ιστορίας και ιδιαίτερα εκείνης της περιόδου.



Παρασκευή 22 Απριλίου 2016

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Χθες έφυγε και ο Prince!
Ξεκινώ κάπως απότομα το ξέρω ,όμως όλως αιφνιδίως ,η ζωή άρχισε με τις απώλειες να υποδεικνύει στη γενιά μου ,το χρονικό της στίγμα!
Τι να πρωτοθυμηθεί όμως κανείς !

Τον Lou Reed;

Τον David Bowie;

Τον George Harrison;


για να μην επακταθώ και σε άλλα έιδωλα που με τον τρόπο τους ήταν και αυτά ροκ σύμβολα όπως ο μάγος της μπάλλας Johan Cruyff;
Με όλους αυτούς αλλά και άλλους πολλούς , πέρα από τον ξέφρενο ρυθμό μουσικής και ζωής που μας παράσερναν άτυπα μας υπόσχονταν πως θα είναι πάντα εκεί ,δίπλα μας να μας βλέπουν να μεγαλώνουμε και να αφήνουν σε μας μόνο την απορία αν θα εξακολουθήσουν να παραμένουν σημαντικοί με το πέρασμα του χρόνου.Έτσι ξεπετάξαμε την εφηβεία μας αφήνοντας τους γονείς μας στην πλάνη τους να νομίζουν πως μόνο αυτοί κατείχαν τα σκήπτρα της ενηλικίωσής μας.
Κάποτε φίλος εκείνης της εποχής με είχε ρωτήσει ,ρωτώντας ουσιαστικά τον ίδιο του τον εαυτό αν μεγαλώνοντας θα ακούγαμε ακόμα αυτή τη μουσική με την ίδια προσήλωση.
Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο χρόνος. Η μουσική που ακούγαμε τότε ήταν το soundtrack της ίδιας μας της ζωής, αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας.
Αναπόδραστα λοιπόν όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που μας συνόδευσαν ,εξελίχτηκαν σε μέρος της ταυτόυητάς μας.
Και ξαφνικά άρχισαν οι αναχωρήσεις . Αυτά τα ιερά τέρατα που για μας είχαν μείνει στο διηνεκές χωρίς ηλικία ,κάτι σαν τον Σούπερμαν ή τον Μίκυ Μάους άρχισαν να φεύγουν.
Ανάλογα με το πόσο είχαν επιδράσει στα τρυφερά μας χρόνια ,αντίστοιχη ήταν και η θλίψη και η αίσθηση της απώλειας, το χειρότερο όμως είναι πως με κάθε έναν από αυτούς που αποφάσιζε να γίνει ένα με την πλειοψηφία, ερχόταν σε μας συνοδός η σκέψη πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα , πως και οι μύθοι κάποτε πεθαίνουν και πως κάποια μέρα δίπλα σε μια λαμπρή πομπή που θα συνοδεύει κάποιον αστέρα ίσως λίγο πιο κάτω σε ένα παράληλο χώρο και χρόνο και η δική μας η πομπή να πορεύεται τον ίδιο δρόμο που άλλοτε εξασφαλίζει αθανασία και άλλοτε λήθη.


Lou Reed, David Bowie μαζί πριν αναχωρήσουν για τη μεγαλύτερη τουρνέ τους στα επέκεινα.

Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016

ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Μόνο και που το σκέφτεται κανείς ,τον πιάνει δέος ! Ας αναλογιστούμε πώς είναι να χαιρετηθεί κανείς με τους συμμαθητές του στην πόρτα του σχολείου του, θεωρώντας τη μέχρι τώρα καθημερινή επαφή μαζί τους ,μια ρουτίνα που αδιάλλειπτα θα συνεχιστεί και προς το μέλλον και τελικά να τους ξανασυναντήσει σαράντα χρόνια μετά!!!
Ή μήπως το είχαμε υπονοήσει άραγε από τότε, πως θα ξανασυναντηθούμε όταν αυτό θα αξίζει να πραγματοποιηθεί;

Χωρίσαμε λοιπόν στην πόρτα του σχολείου! Και μετά ανοίξαμε το σεντούκι της λησμονιάς και χρόνο με το χρόνο χώναμε όλο και πιο πολλές υποσχέσεις επανασύνδεσης μέσα.Τα χρόνια συνέχισαν να κυλάνε σαν σε παραμύθι μόνο που κανείς μας δεν είναι πρίγκιπας αλλά απλός θεατής μιας καθημερινότητας που τα ισοπεδώνει όλα!
Οι γραμμές των ζωών μας που ξεκίνησαν παράλληλες ,κάπου στην πορεία απομακρύνθηκαν η μία από την άλλη και χάθηκαν μέσα στη θολούρα του χρόνου ,αδυνατίζοντας όλο και πιο πολύ τα περιγράμματα των προσώπων αλλά και τις αναμνήσεις που τα σμίλευαν.
Και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο!
Μια φωνή αγνώριστη που έρχεται κατ'ευθείαν από το παρελθόν να θυμίσει εκείνη την υπόσχεση που δόθηκε παλιά! Εκείνο το συμφωνημένο ραντεβού που κανονίστηκε πολύ πολύ μακριά πριν ,σε μια εποχή when we were kings (όπως λέει και το φοβερό ντοκυμαντέρ των David Sonenberg και Leon Gast για την τελευταια μάχη των Muhammad Ali και George Foreman στο Ζαίρ),σε ένα χρόνο που πλέον ανήκει σε άλλο σύμπαν!
Κάποτε σε ένα παρελθόν που αγγίζει τα όρια της ιστορίας λοιπόν , κάποιοι έφηβοι ,λίγο πριν ξαμολυθούν στο κυνήγι της επιβίωσης ,αποφάσισαν πως σαράντα χρόνια μετά ,κάποιοι μεσήλικες με πολλά προβλήματα , πολύ περισσότερα κιλά και λίγα μαλλιά, πρέπει να ξανασυναντηθούν για να προσπαθήσουν να ξανατυλίξουν ένα νήμα που το είχαν αφήσει χαλαρό σχεδόν μισό αιώνα τώρα!

Κάπως έτσι βρεθήκαμε !
Με τη συγκίνηση να περισσεύει !Γιατί ανεξαρτήτως αν το αντιλαμβανόμαστε ή όχι ,η όλη σκηνή είχε τη δική της ιερότητα.
Παρότι στο απουσιολόγιο του χρόνου μερικά ονόματα έλαμπαν με το κενό που δημιουργούσαν ,εμείς οι υπόλοιποι συναισθανόμασταν ότι εκείνη την στιγμή είχαμε κάνει κάτι που υπερνικούσε την ατομικότητα! Είχαμε ανταποκριθεί σε ένα κάλεσμα αψηφώντας έστω για λίγο αποστάσεις, υποχρεώσεις ή ακόμη και προσωπικές δυσκολίες!
Είχαμε έστω και προσωρινά ,κλείσει το μάτι στο χρόνο και του είχαμε αυθάδικα δηλώσει πως είμαστε εδώ!
Το να περιγράψω αναλυτικά τι έγινε εκείνη τη βραδιά στην ταβέρνα του Μανώλη που επιλέξαμε να συναντηθούμε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι πως ήμασταν εκεί. Με τα κιλά μας ,τις ρυτίδες μας ,την αύρα του ανθρώπου που έζησε μισό αιώνα και βάλε ...Άλλωστε όλοι μαζί αν αθροίζαμε την ηλικία μας θα φτάναμε περίπου στον Χρυσό Αιώνα του Περικλή!
Τέλος μια μεγάλη ψηφίδα στο μωσαικό της συγκίνησης έβαλε η παρουσία τριων καθηγητών ,(δακάλων με όλη τη σημασία της λέξης), που σαν να μην άλλαξε τίποτα από τότε ανταποκρίθηκαν και αυτοί στο κάλεσμα και ήρθαν να καμαρώσουν τα "παιδιά" τους! Τελικά όμως αυτός δεν ήταν ο σκοπός τους ; Να μας δουν μια μέρα όρθιους στα πόδια μας ,να μπορούν και αυτοί να μας εμπιστευτούν τα δικά τους παιδιά , να μπορούν να περηφανευτούν ότι μας είχαν μαθητές τους;

Τα διαδικαστικά αυτής της συγκέντρωσης δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο παρότι φάγαμε και ήπιαμε καλά (όπως γίνεται πάντα στην ταβέρνα του Μανώλη άλλωστε) και διασκεδάσαμε με τα ιδιαίτερα happenings όπως με κάποια ουρί που μας υπενθύμισαν την ανατολίτικη καταγωγή μας. Διασκεδάσαμε πραγματικά όμως επειδή βρεθήκαμε έστω για λίγο σχεδόν όλοι.
Απολαύσαμε τη στιγμή γιατί γνωρίζουμε πως κάτι τέτοιο δε θα ξαναγίνει μάλλον ποτέ αλλά και αν συμβεί , ο χρόνος θα έχει ως άλλος Μινώταυρος ,απαιτήσει και άλλες παρουσίες αφήνοντας μας λιγότερους και φτωχότερους.
Η βραδιά κύλησε γρήγορα όπως γίνεται πάντα όταν θέλεις να σταματήσεις την κλεψύδρα του χρόνου αλλα αυτή έχει ραγίσει και η άμμος φεύγει από παντού. Χαιρετηθήκαμε όπως τότε σαράντα χρόνια πριν με την υπόσχεση της επανασυνάντησης να αιωρείται, περιμένοντας ένα νέο τηλεφώνημα για να υλοποιηθεί ξανά.


Κάποτε ο Stieve Wonder στη συναυλία του στο γήπεδο του Πανιωνίου μετά από τρεις ώρες ακούραστης παρουσίας είπε, " I never say goodbye ,cause it's a very harsh word. I say , till the next time"




Έγραφα αυτό το κείμενο ακούγοντας Ludovico Einaudi. Τον θεώρησα μέρος της όποιας έμπνευσης και σας το αφιερώνω.
Ευχαριστώ παιδιά για την ωραία διαδρομή όσο λίγο και αν κράτησε !!!

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ή αλλιώς ...Η ΤΟΥΡΤΑ !!!

Βράδυ Δευτέρας.
Τελευταία ώρα μιας επίπονης μέρας που η κούρασή της όμως έχει μετριαστεί από τη συνύπαρξη επί πέντε ώρες με τα υπέροχα πλάσματα που ακούν στο γενικό χαρακτηρισμό, "οι μαθητές μου".
Μπαίνω στην τάξη!
Άδεια !!! Δεν υπάρχει κανείς ! Ξαναγυρίζω στο γραφείο μου και περιμένω. Τα λεπτά περνούν και αρχίζω να εκνευρίζομαι...
Η γραμματέας με πληροφορεί πως όλοι αυτοί οι μαθητές που θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στην τάξη και να αδημονούν για μάθημα μάλλον έχουν πάει να φάνε. Πάντα είχα την απορία πως αυτά τα παιδιά μπορούν να τρώνε σε κάθε διάλειμμα και μετά να γυρίζουν σπίτι τους και να ξανατρώνε.


Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου. Το θέμα είναι πως έχουν αργήσει πολύ ήδη...
Και τότε ,ώ του θαύματος !, ακούγεται ένας ορυμαγδός και πριν καλά καλά διυλιστεί ο θόρυβος από τα αυτιά μου και μετασχηματιστεί σε κάτι γνώριμο, εμφανίζονται μπροστά μου.Είναι όλα τους εκεί! Γεμάτα αφοπλιστικά χαμόγελα και κρατάνε κάτι στα χέρια τους...
Μία τούρτα !!! Και πάνω της ένα κερί που καίει !
Θυμάμαι πως κάπου την περασμένη βδομάδα πέρασα για πολλοστή φορά από την υπενθημητήριο ημερομηνία αφετηρίας της ζωής μου χωρίς να το κάνω ιδιαίτερο θέμα ,αυτά όμως τα ζουζούνια που μισό λεπτό πριν ήθελα να τα στραγγαλίσω ,είναι εδώ και μου το θυμίζουν.
Και αρχίζει το τραγούδι...
"Να ζήσεις Τασούλη και χρόνια πολλά ... κλπ...κλπ ... περιλαμβάνοντας ευχές να γίνω μεγάλος ,κάτι που μάλλον το έχω καταφέρει, να βγάλω άσπρα μαλλιά ενώ η σωστή ευχή θα ήταν να τα διατηρήσω χωρίς να φυλλοροήσουν και πέσουν και καταλήγει στο να γίνω δακτυλοδεικτούμενος και να με φωνάζουν όλοι "σοφό" δηλαδή με άλλα λόγια ,γραφικό.
Όμως το τραγούδι τελειώνει και γελάνε, μου εύχονται ,με βάζουν να σβήσω το κεράκι ,(μια δοκιμασία στην οποία ακόμη καταφέρνω να ανταπεξέρχομαι) και με φιλάνε όλα τους.
Συγκινούμαι και σκέφτομαι το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί .Σκέφτομαι πως όλα αυτά τα χαμόγελα που είναι μπροστά μου αλλά και όλα αυτά που βρίσκονται στις διπλανές τάξεις αποτελούν αυτό που με μία λέξη θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε, "ελπίδα", αυτό που μας δίνει προορισμό στο να συνεχίσουμε να ζούμε και ενδεχομένως να παραδώσουμε τον κόσμο που παραλάβαμε ,λίγο καλύτερο.

Νιώθω να με κατακλύζει ένα κύμα ζέστης για όλα αυτά τα πλάσματα που είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους αλλά και τόσο ίδια όταν είναι να σου βγάλουν από μέσα σου ότι καλύτερο διαθέτεις ως άνθρωπος !
Και μετά θυμάμαι ότι είμαι καθηγητής τους. Είμαι αυτός από τον οποίο περιμένουν σαν άλλος Μωυσής μαζί με τους συνοδοιπόρους συναδέλφους μου να τα οδηγήσω στη γη της επαγγελίας ,να τα πάω χέρι χέρι μέχρι τις πύλες του Πανεπιστημίου.
Αισθάνομαι πολύ περήφανος που είμαι καθηγητής τους! Αισθάνομαι ότι για χάρη τους πρέπει να προσπαθήσω να είμαι καλός καθηγητής ! Και τότε μέσα μου κάτι κάνει κλικ και συνειδητοποιώ ένα είδος πλήρωσης.
Νιώθω πως τελικά , κάτι πρέπει να έχω καταφέρει,νιώθω πως ,ναι, πρέπει μάλλον να είμαι καλός καθηγητής. Όχι γιατί κάνω καλό μάθημα, (αυτό δεν μπορώ να το ξέρω).Όχι επειδή βγάζω την ύλη στην ώρα μου, όχι γιατί αισθάνομαι πως κατέχω το αντικείμενο μου. Υποψιάζομαιπως είμαι καλός, γιατί οι μαθητές μου ,μέσα στον ωκεανό των υποχρεώσεων στις οποίες καλούνται καθημερινά να ανταποκριθούν, είχαν την σκέψη να θυμηθούν τον καθηγητή τους, είχαν τη διάθεση να πετάξουν για λίγο από πάνω τους τα "πρέπει",είχαν τη φρεσκάδα μετά από δώδεκα ώρες κοπιαστικής εργασίας να μου τραγουδήσουν με ανυπόκριτο χαμόγελο , "να ζήσω"!
Και κυρίως ... να μου πάρουν μια τούρτα!!!

Αγαπητά μου παιδιά!
επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα εκδηλωτικός ,δεν μπόρεσα να σας ευχαριστήσω δεόντως ,όταν σας είχα μπροστά μου.
Το κάνω λοιπόν από εδώ ,με τον τρόπο μου !

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2016

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ



Μπήκε το 2016 για τα καλά , ήδη διανύουμε τον δεύτερο μήνα του χωρίς καλά καλα να έουμε αντιληφθεί πως φθάσαμε ως εκεί.
Προφανώς το διάβασμα ήταν ένα από τα οχήματα για να περάσει ο χρόνος χωρίς να γίνει αντιληπτός.
Ας ξεκινήσω λοιπόν...
Τα αστυνομικά μυθιστορήματα με έχουν κερδίσει για τα καλά και ως εκ τούτου πήρα ένα από τα best seller της εποχής , τα "φιλοσοφικά εγκλήματα " του Philip Kerr.
Eχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Κερ και ομολογουμένως αυτό εδώ είναι η πιο αδύνατη στιγμή του.
Πρόκειται για μια ιστορία τοποθετημένη κάπου στο μέλλον οπου αντί για καταδίκη εις θάνατον ,υπάρχει η αιώνια ύπνωση και μέσα σε αυτό το μοτίβο έχουμε μια σύγκρουση ενός serial killer διακατεχόμενου από φιλοσοφικές τάσεις , με μια αστυνομικό που λόγω αυτής της φιλοσοφικής προσέγγισης αρχίζει να θαυμάζει το δολοφόνο.
Φιλόδοξη προσπάθεια και καλών προθέσεων αλλά κάπου πλατειάζει αφόρητα.
Βιβλία αυτού του τύπου τα ολοκληρώνω συνήθως σε δύο μέρες ,αυτο εδώ μου πήρε ένα μήνα

.
Πριν από καιρό είχα διαβάσει το Μαύρο Ψωμί του Τεισίδορ.
Όπως εμείς έχουμε μια τάση που αγγίζει την υπερβολή σε συγγραφές περί εμφυλίου και χούντας έτσι και οι Ισπανοί έχουν τις ίδιες τάσεις ως προς τον δικό τους εμφύλιο και την Φρανκική περίοδο.
Εδώ έχουμε ένα παιδί οικογένειας ηττημένων να παρατηρεί τα τεκταινόμενα και τελικά να αποφασίζει ύστερα από μια γενναιόδορη προσφορά κάποιου να περάσει στο στρατόπεδο των νικητών.
Γνώριμη κατάσταση που συμβαίνει σε όλα τα στρατόπεδα των απανταχού της γης ηττημένων αλλά που λίγοι τολμούν να το αγγίξουν ως θέμα γιατί δυστυχώς ,δεν χαιδεύει αυτιά.




Και μιας και μιλήσαμε για φιλοσοφικά εγκλήματα , ας ακούσουμε και τη φιλοσοφική λίθο από έναν πολύ μεγάλο!

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2015





Μετά από πολύ καιρό και απερίγραπτη απροθυμία να γράψω,συγκέντρωσα όσα βιβλία μπορούσα να θυμηθώ ότι διάβασα ,και τα παρουσιάζω εδώ με εμφανή βέβαια τα κενά μνήμης ,καθότι μερικά έχουν διαβαστεί πριν από τοκαλοκαίρι.
Σε αυτή εδώ την παρουσίαση ,την τιμητική του έχει το αστυνομικό μυθιστόρημα ,το οποίο τόσο υποτιμημένο είναι στη χώρα μας.

Ξεκινώ λοιπόν από τον "τόπο των πιστών " ,ένα από τα πιο αδύνατα σε πλοκή μυθιστορήματα που πέσαν στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό.
Η συγγραφέας βέβαια ,έχει ένα πολύ ωραίο τρόπο να παρουσιάσει τις ενδοοικογενειακές διαμάχες ,αλλά στην πλοκή κάτι δείχνει να της διαφεύγει. Με λίγα λόγια κλείνεις το βιβλίο ,μην πιστεύοντας πως η ιστορία τελείωσε εκεί, με τόσο προβλέψιμο τρόπο. Κατά τα άλλα οι γνώστες της βρετανικής πραγματικότητας ,μέσα από την αφήγηση θα περιπλανηθούν στους δρόμους του Δουβλίνου, θα πιουν Guinness σε γνωστά στέκια και θα μείνουν με την αναπόληση της μυρωδιάς του fish and chips.



div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">

Το "κορίτσι της πτήσης" διαφημίζεται ως εκδοτικό επίτευγμα και όντως διαβάζοντάς το θες να προχωρήσεις στην επόμενη και την μεθεπόμενη σελίδα και να το έχεις τελειώσει μέχρι το βράδυ. Μετά όταν το έχεις ολοκληρώσει, μένει το αίσθημα ότι κάπου στο κείμενο έχει παρεισφρύσει η αμερικάνικη συνταγή. Αυτό το συστατικό δηλαδή που μπαίνει και στα χάμπουργκερ την ώρα που τα τρως και τα νοστιμίζει ,αλλά που διαπιστώνεις ότι δε σου άφησε και τίποτα το χρήσιμο μετά από διέλευση λίγου χρόνου.
Παρόλα αυτά διαβάζεται απνευστί και ακόμη και μόνο γι αυτό το λόγο, του αξίζει μια ευκαιρία!



Στη λογική του βρετανικού αστυνομικού ,είναι και το μυθιστόρημα της James. Εδώ τα εγκλήματα γίνονται σε ένα μοναστήρι που παράλληλα διαθέτει και ιερατική σχολή και αυτό είναι που του δίνει και την πρωτοτυπία του ως γραπτό. Και εδώ έχουμε περιηγήσεις στις παραλίες του Norfolk ,θαλασσινές μυρωδιές και αίσθηση νοτίσματος και τύρφης .Τελειώνοντάς το θες να βάλεις ένα malt και να καθίσεις να το αναπαραγάγεις άλλη μία φορά στο μυαλό σου.




Και περνάμε στον Χένινγκ Μανκέλ που δυστυχώς μας άφησε τον Οκτώβρη που μας πέρασε και τον επιθεωρητή του , Κουρτ Βαλάντερ.
Όπως φαίνεται ,διάβασα τέσσερα μυθιστορήματά του ,έχοντας ήδη διαβάσει και άλλα παλιότερα, και η γνώμη μου παραμένει αμετάβλητη. Ο Μανκέλ σε παρασύρει να αγαπήσεις το αστυνομικό μυθιστόρημα γιατί ο ήρωάς του είναι καθ'όλα ανθρώπινος και βοηθάει να ταυτιστούμε μαζί του. Δε θα αναφερθώ σε κάθε βιβλίο ξεχωριστά γιατί όλα είναι υπέροχα. Μέσα από τις ιστορίες του , ο Μανκέλ αναπτύσσει τους χαρακτήρες των ηρώων του, τους μεγαλώνει ,τους ωριμάζει και από βιβλίο σε βιβλίο μερικές φορές δε διστάζει και να τους αποσύρει δια παντός από τον κόσμο των θνητών.
Παράλληλα διαβάζοντας κάθε μυθιστόρημα ,δε μπορείς παρά να γοητευτείς από τη γοητεία της Σκανδιναβικής φύσης. Οι περιγραφές του συγγραφέα είναι τόσο ακριβείς ώστε αισθάνεσαι διαρκώς ένας ταξιδιώτης ανάμεσα σε Σουηδία και Δανία.
Άλλωστε ένα πετυχημένο αστυνομικό μυθιστόρημα ,δεν καθορίζεται μόνο από την πλοκή του αλλά και από τη δυνατότητά του να σε παρασύρει και να σε βάλει μέσα στο σκηνικό του ,μέχρι να γίνεις κομμάτι του !













Αμερικάνικος νότος εδώ με το μυθιστόρημα να ξεφεύγει από τα δικά μου γούστα . Ίσως για μένα το αστυνομικό βιβλίο να ταυτίζεται με Ευρώπη και μάλιστα τη βόρεια. Το διάβασα επειδή δε μου αρέσει να αφήνω βιβλία στη μέση. Τουλάχιστον έχει ωραίο εξώφυλλο και ομορφαίνει την πασαρέλα των βιβλίων στη βιβλιοθήκη.



Περνώ κάπως απότομα σε κάτι ελληνικό, στην Καρυστιάνη που πάντα μας δίνει αριστουργήματα ,βασισμένα κυρίως στη νησιώτικη ζωή ,στη μοναχικότητα των υπάρξεων και την προσωπική απιστία που όμως μέσα από το πρίσμα της εκάστοτε μυθοπλασίας παίρνει συγχωροχάρτι.
Οι ήρωες της, ναυτικοί και γυναίκες που τους περιμένουν στα διάφορα λιμάνια , λιμάνια κυριολεκτικά ή και λιμάνια της καρδιάς που ποτέ κανένα πλοίο δεν μπορεί να προσεγγίσει.




Η κινηματογραφική λέσχη είναι ένα βιωματικό πόνημα, η προσπάθεια ενός πατέρα να προσεγγίσει τον γιό του μέσα από την παρακολούθηση κινηματογραφικών ταινιών.
Οι φίλοι του κινηματογράφου θα ανακαλύψουν ένα καταπληκτικό πρόχειρο κατάλογο ταινιών που πρέπει να ξαναδούν.
Η αγάπη του συγγραφέα για τον κινηματογράφο είναι εμφανής και το βιβλίο χωρίς να αποτελεί λογοτεχνικό αριστούργημα , σε κερδίζει με την ανεπιτήδευτη ευαισθησία του.

Εκτος κλίματος των προηγουμένων παρουσιάσεων ,αυτό εδώ το βιβλίο που μας παρουσιάζει τις τεχνικές των καθεστώτων να διαχειρίζονται τον ανθρώπινο εγκέφαλο και να τον οδηγούν σε αποφάσεις που δεν είναι δικές του.
Πολύ αναλυτική εργασία , παρουσιάζει τις τεχνικές που χρησιμοποίησαν τα διάφορα καθεστώτα και τον ανταγωνισμό που προέκυψε μεταξύ τους

Τέλος (τουλάχιστον από όσα βιβλία μπόρεσα να ανακαλέσω στη μνήμη μου) , διάβασα αυτό το βιογραφικό βιβλίο του Owen ο οποίος παρουσιάζει τρεις γενιές ανθρώπων ,με αφετηρία την περίοδο της διακυβέρνησης από τον Στάλιν.
Αν και όλοι έχουμε διαβάσει πάρα πολλά για τις θηριωδίες του καθεστώτος του Στάλιν ,δεν μπορούμε να μη συγκινηθούμε όταν μας παρουσιάζεται η ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων που τιμωρήθηκαν και έζησαν έξι χρόνια χωριστά ,μόνο και μόνο επειδή ανήκαν σε διαφορετικά κοινωνικοπολιτικά συστήματα.
Θυμίζει τα πέτρινα χρόνια του Βούλγαρη δοσμένη από το άλλο στρατόπεδο.

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ

Ένα ιστορικό βιβλίο για τον τελευταίο πραγματικό Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ,τον Αβδούλ Χαμίτ.
(Ακολούθησαν και άλλοι αλλά τοποθετημένοι από το Κεμαλικό καθεστώς ,κατά συνέπεια,άχρωμοι και άοσμοι).
Μια περιδάβαση μέσα στους δρόμους και τις συνοικίες της Κωνσταντινούπολης αρχικά και της Θεσσαλονίκης αργότερα με παράλληλη αφήγηση της ζωής ενός από τους πιο αιμοσταγείς σουλτάνους δοσμένης όμως με αρκετή αντικειμενικότητα και προσπαθώντας να κρατήσει τις σωστές αποστάεις.
Ταυτόχρονα εξιστορείται η λειτουργία των Χαρεμιών ,παρουσιαζονται οι κατηγορίες των ευνούχων όπως και πολλά άλλα που αποτελούν απλώς λεπτομέρειες σε ένα ιστορικό καμβά ,αποθησαυριζόμενα ως γνώση όμως, καταφέρνουν να ενθουσιάζουν.
Άλλη μια αναλυτικότατη ιστορική αφήγηση του Τζανακάρη που ξεπερνάει τα όρια της απλής βιογραφίας.



Και μια μουσική νότα από την ανατολή με την Αζέρα ,Αζίζα !!!