ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Μόνο και που το σκέφτεται κανείς ,τον πιάνει δέος ! Ας αναλογιστούμε πώς είναι να χαιρετηθεί κανείς με τους συμμαθητές του στην πόρτα του σχολείου του, θεωρώντας τη μέχρι τώρα καθημερινή επαφή μαζί τους ,μια ρουτίνα που αδιάλλειπτα θα συνεχιστεί και προς το μέλλον και τελικά να τους ξανασυναντήσει σαράντα χρόνια μετά!!!
Ή μήπως το είχαμε υπονοήσει άραγε από τότε, πως θα ξανασυναντηθούμε όταν αυτό θα αξίζει να πραγματοποιηθεί;

Χωρίσαμε λοιπόν στην πόρτα του σχολείου! Και μετά ανοίξαμε το σεντούκι της λησμονιάς και χρόνο με το χρόνο χώναμε όλο και πιο πολλές υποσχέσεις επανασύνδεσης μέσα.Τα χρόνια συνέχισαν να κυλάνε σαν σε παραμύθι μόνο που κανείς μας δεν είναι πρίγκιπας αλλά απλός θεατής μιας καθημερινότητας που τα ισοπεδώνει όλα!
Οι γραμμές των ζωών μας που ξεκίνησαν παράλληλες ,κάπου στην πορεία απομακρύνθηκαν η μία από την άλλη και χάθηκαν μέσα στη θολούρα του χρόνου ,αδυνατίζοντας όλο και πιο πολύ τα περιγράμματα των προσώπων αλλά και τις αναμνήσεις που τα σμίλευαν.
Και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο!
Μια φωνή αγνώριστη που έρχεται κατ'ευθείαν από το παρελθόν να θυμίσει εκείνη την υπόσχεση που δόθηκε παλιά! Εκείνο το συμφωνημένο ραντεβού που κανονίστηκε πολύ πολύ μακριά πριν ,σε μια εποχή when we were kings (όπως λέει και το φοβερό ντοκυμαντέρ των David Sonenberg και Leon Gast για την τελευταια μάχη των Muhammad Ali και George Foreman στο Ζαίρ),σε ένα χρόνο που πλέον ανήκει σε άλλο σύμπαν!
Κάποτε σε ένα παρελθόν που αγγίζει τα όρια της ιστορίας λοιπόν , κάποιοι έφηβοι ,λίγο πριν ξαμολυθούν στο κυνήγι της επιβίωσης ,αποφάσισαν πως σαράντα χρόνια μετά ,κάποιοι μεσήλικες με πολλά προβλήματα , πολύ περισσότερα κιλά και λίγα μαλλιά, πρέπει να ξανασυναντηθούν για να προσπαθήσουν να ξανατυλίξουν ένα νήμα που το είχαν αφήσει χαλαρό σχεδόν μισό αιώνα τώρα!

Κάπως έτσι βρεθήκαμε !
Με τη συγκίνηση να περισσεύει !Γιατί ανεξαρτήτως αν το αντιλαμβανόμαστε ή όχι ,η όλη σκηνή είχε τη δική της ιερότητα.
Παρότι στο απουσιολόγιο του χρόνου μερικά ονόματα έλαμπαν με το κενό που δημιουργούσαν ,εμείς οι υπόλοιποι συναισθανόμασταν ότι εκείνη την στιγμή είχαμε κάνει κάτι που υπερνικούσε την ατομικότητα! Είχαμε ανταποκριθεί σε ένα κάλεσμα αψηφώντας έστω για λίγο αποστάσεις, υποχρεώσεις ή ακόμη και προσωπικές δυσκολίες!
Είχαμε έστω και προσωρινά ,κλείσει το μάτι στο χρόνο και του είχαμε αυθάδικα δηλώσει πως είμαστε εδώ!
Το να περιγράψω αναλυτικά τι έγινε εκείνη τη βραδιά στην ταβέρνα του Μανώλη που επιλέξαμε να συναντηθούμε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι πως ήμασταν εκεί. Με τα κιλά μας ,τις ρυτίδες μας ,την αύρα του ανθρώπου που έζησε μισό αιώνα και βάλε ...Άλλωστε όλοι μαζί αν αθροίζαμε την ηλικία μας θα φτάναμε περίπου στον Χρυσό Αιώνα του Περικλή!
Τέλος μια μεγάλη ψηφίδα στο μωσαικό της συγκίνησης έβαλε η παρουσία τριων καθηγητών ,(δακάλων με όλη τη σημασία της λέξης), που σαν να μην άλλαξε τίποτα από τότε ανταποκρίθηκαν και αυτοί στο κάλεσμα και ήρθαν να καμαρώσουν τα "παιδιά" τους! Τελικά όμως αυτός δεν ήταν ο σκοπός τους ; Να μας δουν μια μέρα όρθιους στα πόδια μας ,να μπορούν και αυτοί να μας εμπιστευτούν τα δικά τους παιδιά , να μπορούν να περηφανευτούν ότι μας είχαν μαθητές τους;

Τα διαδικαστικά αυτής της συγκέντρωσης δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο παρότι φάγαμε και ήπιαμε καλά (όπως γίνεται πάντα στην ταβέρνα του Μανώλη άλλωστε) και διασκεδάσαμε με τα ιδιαίτερα happenings όπως με κάποια ουρί που μας υπενθύμισαν την ανατολίτικη καταγωγή μας. Διασκεδάσαμε πραγματικά όμως επειδή βρεθήκαμε έστω για λίγο σχεδόν όλοι.
Απολαύσαμε τη στιγμή γιατί γνωρίζουμε πως κάτι τέτοιο δε θα ξαναγίνει μάλλον ποτέ αλλά και αν συμβεί , ο χρόνος θα έχει ως άλλος Μινώταυρος ,απαιτήσει και άλλες παρουσίες αφήνοντας μας λιγότερους και φτωχότερους.
Η βραδιά κύλησε γρήγορα όπως γίνεται πάντα όταν θέλεις να σταματήσεις την κλεψύδρα του χρόνου αλλα αυτή έχει ραγίσει και η άμμος φεύγει από παντού. Χαιρετηθήκαμε όπως τότε σαράντα χρόνια πριν με την υπόσχεση της επανασυνάντησης να αιωρείται, περιμένοντας ένα νέο τηλεφώνημα για να υλοποιηθεί ξανά.


Κάποτε ο Stieve Wonder στη συναυλία του στο γήπεδο του Πανιωνίου μετά από τρεις ώρες ακούραστης παρουσίας είπε, " I never say goodbye ,cause it's a very harsh word. I say , till the next time"




Έγραφα αυτό το κείμενο ακούγοντας Ludovico Einaudi. Τον θεώρησα μέρος της όποιας έμπνευσης και σας το αφιερώνω.
Ευχαριστώ παιδιά για την ωραία διαδρομή όσο λίγο και αν κράτησε !!!

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ή αλλιώς ...Η ΤΟΥΡΤΑ !!!

Βράδυ Δευτέρας.
Τελευταία ώρα μιας επίπονης μέρας που η κούρασή της όμως έχει μετριαστεί από τη συνύπαρξη επί πέντε ώρες με τα υπέροχα πλάσματα που ακούν στο γενικό χαρακτηρισμό, "οι μαθητές μου".
Μπαίνω στην τάξη!
Άδεια !!! Δεν υπάρχει κανείς ! Ξαναγυρίζω στο γραφείο μου και περιμένω. Τα λεπτά περνούν και αρχίζω να εκνευρίζομαι...
Η γραμματέας με πληροφορεί πως όλοι αυτοί οι μαθητές που θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στην τάξη και να αδημονούν για μάθημα μάλλον έχουν πάει να φάνε. Πάντα είχα την απορία πως αυτά τα παιδιά μπορούν να τρώνε σε κάθε διάλειμμα και μετά να γυρίζουν σπίτι τους και να ξανατρώνε.

Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου. Το θέμα είναι πως έχουν αργήσει πολύ ήδη...
Και τότε ,ώ του θαύματος !, ακούγεται ένας ορυμαγδός και πριν καλά καλά διυλιστεί ο θόρυβος από τα αυτιά μου και μετασχηματιστεί σε κάτι γνώριμο, εμφανίζονται μπροστά μου.Είναι όλα τους εκεί! Γεμάτα αφοπλιστικά χαμόγελα και κρατάνε κάτι στα χέρια τους...
Μία τούρτα !!! Και πάνω της ένα κερί που καίει !
Θυμάμαι πως κάπου την περασμένη βδομάδα πέρασα για πολλοστή φορά από την υπενθημητήριο ημερομηνία αφετηρίας της ζωής μου χωρίς να το κάνω ιδιαίτερο θέμα ,αυτά όμως τα ζουζούνια που μισό λεπτό πριν ήθελα να τα στραγγαλίσω ,είναι εδώ και μου το θυμίζουν.
Και αρχίζει το τραγούδι...
"Να ζήσεις Τασούλη και χρόνια πολλά ... κλπ...κλπ ... περιλαμβάνοντας ευχές να γίνω μεγάλος ,κάτι που μάλλον το έχω καταφέρει, να βγάλω άσπρα μαλλιά ενώ η σωστή ευχή θα ήταν να τα διατηρήσω χωρίς να φυλλοροήσουν και πέσουν και καταλήγει στο να γίνω δακτυλοδεικτούμενος και να με φωνάζουν όλοι "σοφό" δηλαδή με άλλα λόγια ,γραφικό.
Όμως το τραγούδι τελειώνει και γελάνε, μου εύχονται ,με βάζουν να σβήσω το κεράκι ,(μια δοκιμασία στην οποία ακόμη καταφέρνω να ανταπεξέρχομαι) και με φιλάνε όλα τους.
Συγκινούμαι και σκέφτομαι το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί .Σκέφτομαι πως όλα αυτά τα χαμόγελα που είναι μπροστά μου αλλά και όλα αυτά που βρίσκονται στις διπλανές τάξεις αποτελούν αυτό που με μία λέξη θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε, "ελπίδα", αυτό που μας δίνει προορισμό στο να συνεχίσουμε να ζούμε και ενδεχομένως να παραδώσουμε τον κόσμο που παραλάβαμε ,λίγο καλύτερο.

Νιώθω να με κατακλύζει ένα κύμα ζέστης για όλα αυτά τα πλάσματα που είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους αλλά και τόσο ίδια όταν είναι να σου βγάλουν από μέσα σου ότι καλύτερο διαθέτεις ως άνθρωπος !
Και μετά θυμάμαι ότι είμαι καθηγητής τους. Είμαι αυτός από τον οποίο περιμένουν σαν άλλος Μωυσής μαζί με τους συνοδοιπόρους συναδέλφους μου να τα οδηγήσω στη γη της επαγγελίας ,να τα πάω χέρι χέρι μέχρι τις πύλες του Πανεπιστημίου.
Αισθάνομαι πολύ περήφανος που είμαι καθηγητής τους! Αισθάνομαι ότι για χάρη τους πρέπει να προσπαθήσω να είμαι καλός καθηγητής ! Και τότε μέσα μου κάτι κάνει κλικ και συνειδητοποιώ ένα είδος πλήρωσης.
Νιώθω πως τελικά , κάτι πρέπει να έχω καταφέρει,νιώθω πως ,ναι, πρέπει μάλλον να είμαι καλός καθηγητής. Όχι γιατί κάνω καλό μάθημα, (αυτό δεν μπορώ να το ξέρω).Όχι επειδή βγάζω την ύλη στην ώρα μου, όχι γιατί αισθάνομαι πως κατέχω το αντικείμενο μου. Υποψιάζομαιπως είμαι καλός, γιατί οι μαθητές μου ,μέσα στον ωκεανό των υποχρεώσεων στις οποίες καλούνται καθημερινά να ανταποκριθούν, είχαν την σκέψη να θυμηθούν τον καθηγητή τους, είχαν τη διάθεση να πετάξουν για λίγο από πάνω τους τα "πρέπει",είχαν τη φρεσκάδα μετά από δώδεκα ώρες κοπιαστικής εργασίας να μου τραγουδήσουν με ανυπόκριτο χαμόγελο , "να ζήσω"!
Και κυρίως ... να μου πάρουν μια τούρτα!!!

Αγαπητά μου παιδιά!
επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα εκδηλωτικός ,δεν μπόρεσα να σας ευχαριστήσω δεόντως ,όταν σας είχα μπροστά μου.
Το κάνω λοιπόν από εδώ ,με τον τρόπο μου !

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ

Μπήκε το 2016 για τα καλά , ήδη διανύουμε τον δεύτερο μήνα του χωρίς καλά καλα να έουμε αντιληφθεί πως φθάσαμε ως εκεί.
Προφανώς το διάβασμα ήταν ένα από τα οχήματα για να περάσει ο χρόνος χωρίς να γίνει αντιληπτός.
Ας ξεκινήσω λοιπόν...
Τα αστυνομικά μυθιστορήματα με έχουν κερδίσει για τα καλά και ως εκ τούτου πήρα ένα από τα best seller της εποχής , τα "φιλοσοφικά εγκλήματα " του Philip Kerr.
Eχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Κερ και ομολογουμένως αυτό εδώ είναι η πιο αδύνατη στιγμή του.
Πρόκειται για μια ιστορία τοποθετημένη κάπου στο μέλλον οπου αντί για καταδίκη εις θάνατον ,υπάρχει η αιώνια ύπνωση και μέσα σε αυτό το μοτίβο έχουμε μια σύγκρουση ενός serial killer διακατεχόμενου από φιλοσοφικές τάσεις , με μια αστυνομικό που λόγω αυτής της φιλοσοφικής προσέγγισης αρχίζει να θαυμάζει το δολοφόνο.
Φιλόδοξη προσπάθεια και καλών προθέσεων αλλά κάπου πλατειάζει αφόρητα.
Βιβλία αυτού του τύπου τα ολοκληρώνω συνήθως σε δύο μέρες ,αυτο εδώ μου πήρε ένα μήνα

.

Πριν από καιρό είχα διαβάσει το Μαύρο Ψωμί του Τεισίδορ.
Όπως εμείς έχουμε μια τάση που αγγίζει την υπερβολή σε συγγραφές περί εμφυλίου και χούντας έτσι και οι Ισπανοί έχουν τις ίδιες τάσεις ως προς τον δικό τους εμφύλιο και την Φρανκική περίοδο.
Εδώ έχουμε ένα παιδί οικογένειας ηττημένων να παρατηρεί τα τεκταινόμενα και τελικά να αποφασίζει ύστερα από μια γενναιόδορη προσφορά κάποιου να περάσει στο στρατόπεδο των νικητών.
Γνώριμη κατάσταση που συμβαίνει σε όλα τα στρατόπεδα των απανταχού της γης ηττημένων αλλά που λίγοι τολμούν να το αγγίξουν ως θέμα γιατί δυστυχώς ,δεν χαιδεύει αυτιά.

Και μιας και μιλήσαμε για φιλοσοφικά εγκλήματα , ας ακούσουμε και τη φιλοσοφική λίθο από έναν πολύ μεγάλο!

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2015

Μετά από πολύ καιρό και απερίγραπτη απροθυμία να γράψω,συγκέντρωσα όσα βιβλία μπορούσα να θυμηθώ ότι διάβασα ,και τα παρουσιάζω εδώ με εμφανή βέβαια τα κενά μνήμης ,καθότι μερικά έχουν διαβαστεί πριν από τοκαλοκαίρι.
Σε αυτή εδώ την παρουσίαση ,την τιμητική του έχει το αστυνομικό μυθιστόρημα ,το οποίο τόσο υποτιμημένο είναι στη χώρα μας.

Ξεκινώ λοιπόν από τον "τόπο των πιστών " ,ένα από τα πιο αδύνατα σε πλοκή μυθιστορήματα που πέσαν στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό.
Η συγγραφέας βέβαια ,έχει ένα πολύ ωραίο τρόπο να παρουσιάσει τις ενδοοικογενειακές διαμάχες ,αλλά στην πλοκή κάτι δείχνει να της διαφεύγει. Με λίγα λόγια κλείνεις το βιβλίο ,μην πιστεύοντας πως η ιστορία τελείωσε εκεί, με τόσο προβλέψιμο τρόπο. Κατά τα άλλα οι γνώστες της βρετανικής πραγματικότητας ,μέσα από την αφήγηση θα περιπλανηθούν στους δρόμους του Δουβλίνου, θα πιουν Guinness σε γνωστά στέκια και θα μείνουν με την αναπόληση της μυρωδιάς του fish and chips.



div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ

Ένα ιστορικό βιβλίο για τον τελευταίο πραγματικό Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ,τον Αβδούλ Χαμίτ.
(Ακολούθησαν και άλλοι αλλά τοποθετημένοι από το Κεμαλικό καθεστώς ,κατά συνέπεια,άχρωμοι και άοσμοι).
Μια περιδάβαση μέσα στους δρόμους και τις συνοικίες της Κωνσταντινούπολης αρχικά και της Θεσσαλονίκης αργότερα με παράλληλη αφήγηση της ζωής ενός από τους πιο αιμοσταγείς σουλτάνους δοσμένης όμως με αρκετή αντικειμενικότητα και προσπαθώντας να κρατήσει τις σωστές αποστάεις.
Ταυτόχρονα εξιστορείται η λειτουργία των Χαρεμιών ,παρουσιαζονται οι κατηγορίες των ευνούχων όπως και πολλά άλλα που αποτελούν απλώς λεπτομέρειες σε ένα ιστορικό καμβά ,αποθησαυριζόμενα ως γνώση όμως, καταφέρνουν να ενθουσιάζουν.
Άλλη μια αναλυτικότατη ιστορική αφήγηση του Τζανακάρη που ξεπερνάει τα όρια της απλής βιογραφίας.

Και μια μουσική νότα από την ανατολή με την Αζέρα ,Αζίζα !!!

ΒΙΒΛΙΑ

Αποφάσισα να παρουσιάζω μεμονωμένα τα βιβλία που διαβαζω κατά καιρούς και να μην τηρώ καν τη χρονολογική σειρά οπότε να η επόμενη κριτική μου!
Προ δεκαημέρου περίπου τελείωσα τους Αιρετικούς του Παδούρα.
Ο εν λόγω συγγραφέας τυγχάνει εξαιρετικός γνώστης της παγκόσμιας ιστορίας του αιώνα μας και όχι μόνο και το αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο μας παρουσιάζει την ιστορία των εβραίων της Κούβας υφασμένη πάνω σε ένα πίνακα του Ρέμπραντ που χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς για να δημιουργηθεί η όλη μυθοπλασία.
Τρεις εποχές πλέκονται σε ένα υπέροχο αποτέλεσμα με την ιστορία των Εβραίων και το πέρασμα τους από την Ολλανδία να κυριαρχεί ενώ ταυτόχρονα ο συγγραφέας ακολουθεί τα ιστορικά τους αποτυπώματα μέχρι το ολοκαύτωμα.
Παράλληλα όλα καταλήγουν στη σημερινή εποχή όπου ο συνήθης ήρωας του Παδούρα ,ο Κόντε αναλαμβάνει να δώσει λύση σε ένα μυστήριο το οποίο διαβαίνει μέσα από την ιστορία και αφορά στην εξαφάνιση ενός πίνακα του Ρέμπραντ.
Εξαιρετικά καλοδουλεμένο,ογκωδέστατο,θες να το τελειώσεις και μετά τα βάζεις με τον εαυτό σου που το έκανε.

Και μιας και μιλάμε για Κούβα ,να μην ξεχνιόμαστε !!! Ένα μουσικό κόσμημα !!!

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ

Εν μέσω μνημονίων, (πάντα σε μονό αριθμό),μόνιμης κατάθλιψης και συνεχών λαικών ετυμηγοριών, καταφέρνω να κάνω την υπέρβασή μου και να επανέλθω στην αγαπημένη μου σελίδα ,γράφοντας για βιβλία που διάβασα.
Δεν αναφέρω πλέον μήνες γιατί η συχνότητα με την οποία τελειώνω ένα βιβλίο έχει αραιώσει δραματικά.
Θα αναφέρω τα βιβλία που διάβασα όλο το καλοκαίρι σε διαφορετικά άρθρα λοιπόν για να κρατήσω και το σασπένς (λέμε τώρα...).
Από το 2007 είχα στη βιβλιοθήκη μου το Τοτέμ του Λύκου. Το έπαιρνα μαζί μου στις διακοπές και το ξανάφερνα πίσω αδιάβαστο. Μέχρι και δύο φορές στο εξωτερικό έφτασε η χάρη του αλλά ποτέ δε με έπειθε να το ξεκινήσω.
Το έβαλα λοιπόν μπροστά φέτος και το διάβασα απνευστί διαπιστώνοντας ταυτόχρονα πόσο λάθος είχα που το άφηνα να σκονίζεται στη βιβλιοθήκη.

Το βιβλίο είναι πολυεπίπεδο και εστιάζει το νόημα του στο βιασμό της φύσης έχοντας σαν κεντρική φιγούρσ τον γκρίζο λύκο της Μογγολίας ,αυτόν που αποτελεί σύμβολο για όλους τους νομαδικούς λαούς (βλ.Τούρκοι).
Ξεκινώντας από το λύκο και παρακολουθώντας τον ο συγγραφέας μας εξιστορεί πως μέσα από την παρατήρηση της τακτικής του κυνηγιού του , ο άνθρωπος έμαθε και αυτός να εφαρμόζει στρατηγικές μάχης και αποκορύφωμα των φαρμογών αυτών είδαμε στους μεγάλους στρατηλάτες Τζέγκις Χαν και Ταμερλάνο.
Στο βιβλίο αυτό ο λύκος αντιμετωπίζεται με σεβασμό και εξυμνείται αλλά τελικά εξολοθρεύεται από τον ίδιο τον άνθρωπο που τον χρησιμοποίησε ως δάσκαλο.
Η ιστορία μας παρακολουθεί μια χρονική περίοδο που εστιάζεται στα τελευταία πενήντα χρόνια με πανταχού παρόν στο βάθος το κομμουνιστικό κόμμα Κίνας το οποίο έχοντας κοσμοθεωρητική άποψη για τα πάντα κηρύσσει τον λύκο "εχθρό υου λαού", ακολουθώντας πάντα μια κοντόφθαλμη θεώρηση που ελάχιστα λαμβάνει υπόψη την αλυσσίδα της φύσης και την ισορροπία που αυτή κρατεί μέσω των δημιουργημάτων της.
Μεγάλο βιβλίο από κάθε άποψη ,αφήνει στο τέλος μια μελαγχολία γιατί φέρνει στον καθένα μας βιώματα από αυτό που ονομάζουμε "τέλος εποχής".