ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ/ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ 2016

ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΜΑΙΟΥ 2016

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ/ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

Κάνοντας μια αρχική εκτίμηση θα λέγαμε ότι τα θέματα ήταν λίγο τσιμπημένα στη διατύπωση ,δηλαδή ο μαθητής έπρεπε να τα διαβάσει αρκετά προσεκτικά για να αποφασίσει από που θα επέλεγε την απάντησή του.
Τώρα ως προς τις προβέψεις μας ,το αποτέλεσμα δεν ήταν συνταρακτικό αλλά πετύχαμε την πηγή της αρχής της δεδηλωμένης και επί πλέον όποιος ακολούθησε αυτή τη συμβουλή , να δει πιο προσεκτικά τα πρώτα και τελευταία κεφάλαια κάθε ενότητας , σίγουρα διευκολύνθηκε στο να απαντήσει την ολοκλήρωση της αγροτικής μεταρρύθμισης από τον Βενιζέλο.

Πάμε όμως να τα δούμε αναλυτικά.

ΘΕΜΑ Α1.
α. Κόμμα Γ.Θεοτόκη σελ. 91-92.
β. Προσωρινή Κυβέρνηση Κρήτης σελ 213-214 όλη η παράγραφος.
γ. Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής Ο όρος “Ανταλλαγής “ μας επιτρέπει με σιγουριά να πούμε ότι εδώ πρόκειται για την επιτροπή του 1923 και όχι γι αυτήν του 1914 που δε λειτούργησε ποτέ. Άρα σελ 152.

ΘΕΜΑ Α2.
α. Σωστό σελ.84
β. Λάθος σελ.209
γ. Λάθος σελ.220
δ. Λάθος σελ.49
ε. Σωστό σελ.54

ΘΕΜΑ Β1.

Εδώ ουσιαστικά μας ζητείται το κεφάλαιο 4 των σελίδων 142-143 ,δηλαδή η Παλιννόστηση.
Χωρίζεται σε δύο υποερωτήματα όπου οι φορείς καλύπτουν την πρώτη παράγραφο και οι συνθήκες ,τη δεύτερη.

ΘΕΜΑ Β2.

Τα εμπόδια που αντιμετώπισε η αστική αποκατάσταση εισάγονται στο βιβλίο με την ταυτόσημη πρόταση, “Η αστική στέγαση συνάντησε περισσότερα εμπόδια…” σελ.157. Μπορούμε ανώδυνα να το ξεκινήσουμε και από λίγο πιο πάνω ,απο το σημείο “Σε αντίθεση με την αγροτική …”, να το ολοκληρώσουμε δε στην “επέκταση λιμανιών”.

ΘΕΜΑ Γ1

α. Αρχικά ελέγχουμε από που προέρχονται οι ιστορικές μας γνώσεις για να απαντήσουμε στην ασάφεια του ελληνικού συντάγματος του 1864 και στο πρόβλημα που προκαλούσε.
Παρότι η έναρξη της παραγράφου ουσιαστικά μας φανερώνει έναν επίλογο στο θέμα της αρχής της δεδηλωμένης θα προτιμήσουμε να μην του αλλάξουμε θέση και να ξεκινήσουμε με αυτό για να δικαιολογήσουμε τη λέξη “Αυτό “ με την οποια εισάγεται η πρόταση που μας μιλά για την ασάφεια.
Η απάντηση λοιπόν βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 78 και συνεχίζεται μέχρι τη σελίδα 79 και το σημείο που γίνεται αναφορά στην αρχη της δεδηλωμένης. Συμπληρωματικά αναφερόμαστε στην Ιστορία του Ν. Μαρωνίτη και κάνουμε μνεία για την εκλογική νοθεία της 29ης Ιουνίου του 1874 και την αντίδραση του Τρικούπη μέσω της εφημερίδας “Καιροί” και του έρθρου του, “τις πταίει;”
Ουσιαστικά σε πλάγιο λόγο παραθέτουμε όλη την πρώτη παράγραφο της πηγής.
β. Συνεχίζουμε στη ρύθμιση ,όπου οι γνώσεις μου με οδηγούν στην εφαρμογή της ιδέας του Χαρίλαου Τρικούπη μέχρι το τέλος του κεφαλαίου προσθέτοντας από τον Μαρωνίτη το συμπέρασμα του Τρικούπη , ότι δηλαδή μόνο ο σχηματισμός κυβερνήσεων πλειοψηφίας μπορεί να δώσει λύσεις.
Το γεγονός ότι ο Γεώργιος πείθεται και ακολουθεί την πρόταση του Τρικούπη ,γίνεται εμφανές στον Βασιλικό λόγο στη Βουλή στις 11 Αυγούστου του 1875 όπου ο Ίδιος ο βασιλιάς υπεραμύνεται των θέσεων του Τρικούπη, προφανώς “υπό την πίεση της αντιπολίτευσης και του επαναστατικού αναβρασμού”

ΘΕΜΑ Δ1.

α. Στόχος των νομοθετημάτων του Κουμουνδούρου κατά την περίοδο 1870-71 ήταν να εξασφαλιστούν οι ακτήμονες χωρικοί…40 στρέμματα για αρδευόμενα.
Εδώ υπεισέρχεται το υλικό της πηγής όπου αναφέρουμε τους λόγους που ωθούν τον Κουμουνδούρο σε αυτή την μεταβολή
Το 1917 η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου…επίκεντρο κρατικού ενδιαφέροντος.
Εδώ συμπληρώνουμε από το κείμενο του Δ. Πετμεζά όπως και την πρώτη και δεύτερη παράγραφο του κειμένου του Φραγκιάδη. Τα δύο αυτά κείμενα ενισχύουν την απάντηση ως προς τους στόχους και το περιεχόμενο.
Κατόπιν περνάμε στην υλοποίηση ,όπου για τον Κουμουνδούρο γράφουμε ,”Από το 1870 ως το 1911…Καλλιέργεια Δημητριακών”.
Για τον Βενιζέλο παραθέτουμε το σημείο που αναφέρεται στην αναδιανομή της γης που έφτασε το 85% στη Μακεδονία …Βουλγαρία ,Ρουμανία κ.λπ) και συμπληρώνουμε το τελευταίο απόσπασμα από το κείμενο του Φραγκιάδη ,ότι η αγροτική μεταρρύθμιση άρχισε τελικά να υλοποιείται από το 1923…σε έλληνες μεγαλογαιοκτήμονες.

Για τα περυσινά παιδιά που ξαναδίνουν φέτος υπάρχει μια διαφοροποίηση στο Δ1 όπου δε ζητείται καθόλου το κομμάτι του Κουμουνδούρου και έτσι παραμένουμε στην απάντηση μόνο στα σημεία που αναφέρονται στον Βενιζέλο.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΘΕΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Με τη βεβαιότητα πως τα πάντα έχουν διαβαστεί επαρκώς θα προχωρήσω σε κάποιες επισημάνσεις της τελευταίας στιγμής.

!. Διαβάζουμε πολύ προσεκτικά τις ερωτήσεις και φροντίζουμε να κατανοήσουμε ποιο είναι το ζητούμενο πριν περάσουμε στην απάντηση.
2. Δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στο πρώτο και στο τελευταίο μάθημα της κάθε ενότητας.
ΠΡΟΣΟΧΗ !
Λογαριάστε την πορτοκαλί ενότητα ως δύο ξεχωριστές με 19ο και 20ο αιώνα αντίστοιχα.
3. Προσέξτε ιδιαιτέρως την τελευταία γραμμή κάθε σελίδας όπως και την τελευταία πρόταση κάθε κεφαλαίου. Αποτελούν εξαιρετική λιχουδιά για τους εξεταστές στις ερωτήσεις τύπου Σωστό Λάθος!
4. Στις ερωτήσεις πηγής να θυμάστε πως το ζητούμενο βρίσκεται στην ερώτηση και όχι στην πηγή. Άρα φροντίστε να καταλάβετε τι ζητά η ερώτηση και μετά συνδυάστε τις γνώσεις σας και τα δεδομένα του παραθέματος.

Πάμε τώρα στα πιο ειδικά…

Η οικονομία κατά τον 19ο αιώνα επανέρχεται στην ύλη μετά από δέκα χρόνια απουσία και ίσως έχει την τιμητική της με μεγάλο θέμα.
Χωρίς να σημαίνει πως δε θα έχετε κάνει ήδη την ύλη φύλλο και φτερό ,κάποια κεφάλαια μου φαντάζουν πιο υποψήφια όπως οι εξαγωγές της Ελλάδας, η ναυτιλία , τα ορυκτά με αναφορά στο Λαύριο και το εξωελλαδικό ελληνικό κεφάλαιο. Εκεί βρίσκεται και το Τανζιμάτ του οποίου τον ορισμό να μέθετε καλά.
Στο δεύτερο μέρος ,αυτό δηλαδή του εικοστού αιώνα αξίζει ένα επιπλέον κοίταγμα σε μια σελίδα πολυνίκη των εξετάσεων ,αυτή δηλαδή του εργατικού κινήματος και για άλλη μια φορά της Φεντερασιόν.
Διαβάστε καλά την παράγραφο της σταφιδικής κρίσης και τα αποτελέσματα των Βαλκανικών πολέμων για την Ελλάδα.
Τέλος το κλήρινγκ έχει να εμφανιστεί χρόνια ως ορισμός.
Αν θέλαμε να ψάξουμε για κάποια συνδυαστική, οι δύο τράπεζες ,Εθνική και Ελλάδος θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα πολύ καλό ντουέτο!
Το ίδιο και ανάμεσα στον 19ο και 20ο αιώνα ένας συνδυασμός με τη Μεγάλη Ιδέα και τον Βενιζελισμό!

Παιρνώντας στο κεφάλαιο που τα παιδιά αποκαλούν ,κόμματα θα ήθελα να επισημάνω ότι πέραν του πρώτου που λόγω της πολυθεματικότητάς του αποτελεί πρόκληση , αξίζει να προσεχθεί ιδιαιτέρως το δεύτερο κεφάλαιο που δεν έχει εμφανισθεί ποτέ στις εξετάσεις ,δηλαδή η παρακμή των ξενικών κομμάτων.
Από την εθνοσυνέλευση του 62-64 προσέχουμε τα τέσσερα κόμματα για την περίπτωση που ζητηθούν ως ορισμοί, ενώ επισημαίνω ότι και η αρχή της δεδηλωμένης απουσιάζει από τα θέματα που έχουν ζητηθεί ως τώρα.
Από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα έχουμε δει πολλές φορές να ζητούνται θέματα άρα το προσέχουμε ενώ οι Ιάπωνες και το κίνημα στο Γουδί χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής.
Η ανόρθωση ως ορισμός και η δομή του βενιζελικού κόμματος σε συνδυασμό με κάτι από το ίδιο κεφάλαιο ,π.χ τις βασικές αρχές του προγράμματος του Βενιζέλου.

Και σειρά έχει το προσφυγικό.
Στο προσφυγικό έχει πολλούς οργανισμούς και επιτροπές που λειτουργούν υπό μορφή ορισμών. Σε κάθε περίπτωση προσέχουμε την έδρα του κάθε οργανισμού και το έργο του για την περίπτωη των αντιστοιχίσεων.
Το κεφάλαιο «άλλα προσφυγικά ρεύματα» με τον αυταπαξιωτικό τίτλο του πρέπει να προσεχθεί . Συνδυάζεται και με την εισαγωγή κάτω από συνθήκες. Επίσης στην περίθαλψη μαθαίνουμε πολύ καλά τις κουκίδες. Από τη σελίδα 144 να προσεχτεί το β΄μέρος με τις μετακινήσεις των Ελλήνων πριν και μετά την καταστροφή.
Το πρώτο διάστημα με τον εξίσου απαξιωτικό τίτλο του χρήζει προσοχής. Όταν μιλάμε για πρώτο διάστημα αναφερόμαστε στο διάστημα Σεπτέμβρης 1922 έως 30-1-23.
Να προσεχθεί το κεφάλαιο της ΕΑΠ με τον ορισμό του.
Όσο για το Κεφάλαιο Ε είναι στις μόνιμες επιθυμίες των επιτροπών χρόνο παρά χρόνο. Ιδιαίτερη βάση να δοθεί στον Πολιτισμό.

Τέλος ,το Κρητικό!
Στο Κρητικό πολλές φορές μια ερώτηση καλύπτει το τελείωμα του ενός μαθήματος και την έναρξη του άλλου. Δε συμβαδίζει δηλαδή πάντα με τίτλους κεφαλαίων.
Προσέχουμε την περίοδο δημιουργίας ,είτε ως σύνολο είτε ως ορισμό του οργανικού νόμου στη δεύτερη παράγραφο
Η εκδήλωση της επανάστασης του Θερίσου είναι πολύ σημαντικό κομμάτι και μπορεί να συνδυαστεί και με την αποτίμηση στη σελίδα 215.Επίσης προσοχή στα κρητικά συντάγματα που είναι δύο και βρίσκονται στα τέλη των σελίδων 207 και 215.
Ο Ζαίμης είναι πολύ καλό κεφάλαιο όπως και η διαδικασία που προηγείται της πρότασής του.
Τέλος το κεφάλαιο 9 με έμφαση στις δύο τελευταίες παραγράφους.
Σε αυτή την περίπτωση να μην ξεχαστεί η μαρμάρινη επιγραφή.

Ελπίζω κάτι από αυτά ,γιατί όχι όλα ,να τα βρείτε μπροστά σας μεθαύριο.

Με τις ευχές μου και τη θετική μου σκέψη !

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΜΗΝΟ

Επανέρχομαι μετά από αρκετό καιρό με βιβλιοκριτική.
Έχω πάψει να τα παρουσιάζω ανά μήνα, αρκούμενος στα σπάνια διαλείμματα της τεμπελίτιδας που τώρα τελευταίο όλο και συχνότερα με επισκέπτεται.
Ξεκινώ λοιπόν με το κουκλόσπιτο το οποίο με τράβηξε από τον τίτλο του και από την περιγραφή στο οπισθόφυλλο.
Ομολογουμένως πρόκειται για μια πρωτότυπη ιστορία την οποία κάνει ακόμη πιο δελεαστική το σκηνικό ,καθότι η ιστορία μας διαδραματίζεται στο Άμστερνταμ του 16ου αιώνα.
Η συγγραφέας θέτει ως κεντρικό στοιχείο της υπόθεσης ένα σπίτι μινιατούρα το οποίο όσο εμπλουτίζεται με πρόσωπα ,τα οποία είναι τα πρόσωπα των χαρακτήρων του βιβλίου μας , τόσο αναλαμβάνει το ρόλο του προφήτη εμφανίζοντας στοιχεία πάνω στις μινιατούρες των χαρακτήρων που απηχούν μια προλεχθείσα πραγματικότητα.
Ανακατεύονται πολλά στοιχεία ,όπως αυτό του μεταφυσικού όπως και αυτό της μωροπιστίας μαζί με τις κοινωνικές συμβάσεις μιας κατά τα άλλα ανοιχτής σε νέες ιδέες κοινωνίας αλλά στο τέλος το βιβλίο αφήνει περισσότερα ερωτηματικά από όσα φυσιολογικά κενά μια μυθοπλασία σου αφήνει να απαντήσεις.
Μου πήρε καιρό να το διαβάσω γιατι μια καινοτομία που η συγγραφέας εφαρμόζει στη συγγραφή του ,να το γράψει δηλαδή και να το αφηγηθεί σε ενεστώτα χρόνο , το κατέστησε ιδιαίτερα κουραστικό.

Κατόπιν σειρά είχε μια συλλογή παρουσιάσεων σε κολλέγια της Αμερικής ,που έκανε ο Κερτ Βόνεγκατ.
Με τράβηξε ιδιαίτερα ο τίτλος του που ουσιαστικά εξηγεί πόσο απλό είναι να αντιληφθούμε την ευτυχία στον απειροελάχιστο χρόνο που εκείνη εκδηλώνει την παρουσία της.
Κατά τα άλλα επίκαιρο για την εποχή του ,αλλά μάλλον αδιάφορο για τον αναγνώστη του σήμερα.

Πάντοτε παρακολουθούσα τον Δημήτρη Νανόπουλο όταν (σπανίως ) παρουσιαζόταν στην τηλεόραση και πάντοτε τον θαύμαζα γι αυτά που έχει πετύχει ως επιστήμονας.
Έτσι μια βιογραφία του ,και μάλιστα τόσο καλογραμμένη δε θα μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο.
Δεν θα μπορούσα να πω περισσότερα γιατί μια βιογραφία δεν είναι ποτέ ίδια με κάποια άλλη και φυσικά δεν έχει νόημα παρά μόνο αν τη διαβάσεις.
Ελπίζω να διαβαστεί από νέους γιατί ο Δημήτρης Νανόπουλος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Τέλος, έπεσε στα χέρια μου το πόνημα του μίμη Ανδρουλάκη για το χρόνο μέλιτος που έκανε μετά την ήττα του στις εκλογές του Νοέμβρη του 1920 με την δεύτερη σύζυγό του ,Έλενα Σκυλίτση.
Ο Ανδρουλάκης είναι ένας ανεξάντλητος και ανεκτίμητος θησαυρός γνώσεων.
Στο βιβλίο αυτό παρατίθενται όλα τα παραλειπόμενα της εποχής και όλα τα κουτσομπολιά.
Απίστευτη πηγή έξτρα πληροφοριών για να έχει κάποιος ολοκληρωμένη εικόνα του Βενιζέλου. Και δεν εννοώ ως πολιτικού, αυτά μας τα έχουν πει και άλλοι, αλλά ως ανθρώπου ,με τις αδυναμίες του , με έμφαση αυτήν προς το άλλο φύλλο.
Καταπληκτικό συμπλήρωμα για τους λάτρεις της ιστορίας και ιδιαίτερα εκείνης της περιόδου.

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Χθες έφυγε και ο Prince!
Ξεκινώ κάπως απότομα το ξέρω ,όμως όλως αιφνιδίως ,η ζωή άρχισε με τις απώλειες να υποδεικνύει στη γενιά μου ,το χρονικό της στίγμα!
Τι να πρωτοθυμηθεί όμως κανείς !

Τον Lou Reed;

Τον David Bowie;

Τον George Harrison;

για να μην επακταθώ και σε άλλα έιδωλα που με τον τρόπο τους ήταν και αυτά ροκ σύμβολα όπως ο μάγος της μπάλλας Johan Cruyff;
Με όλους αυτούς αλλά και άλλους πολλούς , πέρα από τον ξέφρενο ρυθμό μουσικής και ζωής που μας παράσερναν άτυπα μας υπόσχονταν πως θα είναι πάντα εκεί ,δίπλα μας να μας βλέπουν να μεγαλώνουμε και να αφήνουν σε μας μόνο την απορία αν θα εξακολουθήσουν να παραμένουν σημαντικοί με το πέρασμα του χρόνου.Έτσι ξεπετάξαμε την εφηβεία μας αφήνοντας τους γονείς μας στην πλάνη τους να νομίζουν πως μόνο αυτοί κατείχαν τα σκήπτρα της ενηλικίωσής μας.
Κάποτε φίλος εκείνης της εποχής με είχε ρωτήσει ,ρωτώντας ουσιαστικά τον ίδιο του τον εαυτό αν μεγαλώνοντας θα ακούγαμε ακόμα αυτή τη μουσική με την ίδια προσήλωση.
Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο χρόνος. Η μουσική που ακούγαμε τότε ήταν το soundtrack της ίδιας μας της ζωής, αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας.
Αναπόδραστα λοιπόν όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που μας συνόδευσαν ,εξελίχτηκαν σε μέρος της ταυτόυητάς μας.
Και ξαφνικά άρχισαν οι αναχωρήσεις . Αυτά τα ιερά τέρατα που για μας είχαν μείνει στο διηνεκές χωρίς ηλικία ,κάτι σαν τον Σούπερμαν ή τον Μίκυ Μάους άρχισαν να φεύγουν.
Ανάλογα με το πόσο είχαν επιδράσει στα τρυφερά μας χρόνια ,αντίστοιχη ήταν και η θλίψη και η αίσθηση της απώλειας, το χειρότερο όμως είναι πως με κάθε έναν από αυτούς που αποφάσιζε να γίνει ένα με την πλειοψηφία, ερχόταν σε μας συνοδός η σκέψη πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα , πως και οι μύθοι κάποτε πεθαίνουν και πως κάποια μέρα δίπλα σε μια λαμπρή πομπή που θα συνοδεύει κάποιον αστέρα ίσως λίγο πιο κάτω σε ένα παράληλο χώρο και χρόνο και η δική μας η πομπή να πορεύεται τον ίδιο δρόμο που άλλοτε εξασφαλίζει αθανασία και άλλοτε λήθη.


Lou Reed, David Bowie μαζί πριν αναχωρήσουν για τη μεγαλύτερη τουρνέ τους στα επέκεινα.

ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Μόνο και που το σκέφτεται κανείς ,τον πιάνει δέος ! Ας αναλογιστούμε πώς είναι να χαιρετηθεί κανείς με τους συμμαθητές του στην πόρτα του σχολείου του, θεωρώντας τη μέχρι τώρα καθημερινή επαφή μαζί τους ,μια ρουτίνα που αδιάλλειπτα θα συνεχιστεί και προς το μέλλον και τελικά να τους ξανασυναντήσει σαράντα χρόνια μετά!!!
Ή μήπως το είχαμε υπονοήσει άραγε από τότε, πως θα ξανασυναντηθούμε όταν αυτό θα αξίζει να πραγματοποιηθεί;

Χωρίσαμε λοιπόν στην πόρτα του σχολείου! Και μετά ανοίξαμε το σεντούκι της λησμονιάς και χρόνο με το χρόνο χώναμε όλο και πιο πολλές υποσχέσεις επανασύνδεσης μέσα.Τα χρόνια συνέχισαν να κυλάνε σαν σε παραμύθι μόνο που κανείς μας δεν είναι πρίγκιπας αλλά απλός θεατής μιας καθημερινότητας που τα ισοπεδώνει όλα!
Οι γραμμές των ζωών μας που ξεκίνησαν παράλληλες ,κάπου στην πορεία απομακρύνθηκαν η μία από την άλλη και χάθηκαν μέσα στη θολούρα του χρόνου ,αδυνατίζοντας όλο και πιο πολύ τα περιγράμματα των προσώπων αλλά και τις αναμνήσεις που τα σμίλευαν.
Και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο!
Μια φωνή αγνώριστη που έρχεται κατ'ευθείαν από το παρελθόν να θυμίσει εκείνη την υπόσχεση που δόθηκε παλιά! Εκείνο το συμφωνημένο ραντεβού που κανονίστηκε πολύ πολύ μακριά πριν ,σε μια εποχή when we were kings (όπως λέει και το φοβερό ντοκυμαντέρ των David Sonenberg και Leon Gast για την τελευταια μάχη των Muhammad Ali και George Foreman στο Ζαίρ),σε ένα χρόνο που πλέον ανήκει σε άλλο σύμπαν!
Κάποτε σε ένα παρελθόν που αγγίζει τα όρια της ιστορίας λοιπόν , κάποιοι έφηβοι ,λίγο πριν ξαμολυθούν στο κυνήγι της επιβίωσης ,αποφάσισαν πως σαράντα χρόνια μετά ,κάποιοι μεσήλικες με πολλά προβλήματα , πολύ περισσότερα κιλά και λίγα μαλλιά, πρέπει να ξανασυναντηθούν για να προσπαθήσουν να ξανατυλίξουν ένα νήμα που το είχαν αφήσει χαλαρό σχεδόν μισό αιώνα τώρα!

Κάπως έτσι βρεθήκαμε !
Με τη συγκίνηση να περισσεύει !Γιατί ανεξαρτήτως αν το αντιλαμβανόμαστε ή όχι ,η όλη σκηνή είχε τη δική της ιερότητα.
Παρότι στο απουσιολόγιο του χρόνου μερικά ονόματα έλαμπαν με το κενό που δημιουργούσαν ,εμείς οι υπόλοιποι συναισθανόμασταν ότι εκείνη την στιγμή είχαμε κάνει κάτι που υπερνικούσε την ατομικότητα! Είχαμε ανταποκριθεί σε ένα κάλεσμα αψηφώντας έστω για λίγο αποστάσεις, υποχρεώσεις ή ακόμη και προσωπικές δυσκολίες!
Είχαμε έστω και προσωρινά ,κλείσει το μάτι στο χρόνο και του είχαμε αυθάδικα δηλώσει πως είμαστε εδώ!
Το να περιγράψω αναλυτικά τι έγινε εκείνη τη βραδιά στην ταβέρνα του Μανώλη που επιλέξαμε να συναντηθούμε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι πως ήμασταν εκεί. Με τα κιλά μας ,τις ρυτίδες μας ,την αύρα του ανθρώπου που έζησε μισό αιώνα και βάλε ...Άλλωστε όλοι μαζί αν αθροίζαμε την ηλικία μας θα φτάναμε περίπου στον Χρυσό Αιώνα του Περικλή!
Τέλος μια μεγάλη ψηφίδα στο μωσαικό της συγκίνησης έβαλε η παρουσία τριων καθηγητών ,(δακάλων με όλη τη σημασία της λέξης), που σαν να μην άλλαξε τίποτα από τότε ανταποκρίθηκαν και αυτοί στο κάλεσμα και ήρθαν να καμαρώσουν τα "παιδιά" τους! Τελικά όμως αυτός δεν ήταν ο σκοπός τους ; Να μας δουν μια μέρα όρθιους στα πόδια μας ,να μπορούν και αυτοί να μας εμπιστευτούν τα δικά τους παιδιά , να μπορούν να περηφανευτούν ότι μας είχαν μαθητές τους;

Τα διαδικαστικά αυτής της συγκέντρωσης δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο παρότι φάγαμε και ήπιαμε καλά (όπως γίνεται πάντα στην ταβέρνα του Μανώλη άλλωστε) και διασκεδάσαμε με τα ιδιαίτερα happenings όπως με κάποια ουρί που μας υπενθύμισαν την ανατολίτικη καταγωγή μας. Διασκεδάσαμε πραγματικά όμως επειδή βρεθήκαμε έστω για λίγο σχεδόν όλοι.
Απολαύσαμε τη στιγμή γιατί γνωρίζουμε πως κάτι τέτοιο δε θα ξαναγίνει μάλλον ποτέ αλλά και αν συμβεί , ο χρόνος θα έχει ως άλλος Μινώταυρος ,απαιτήσει και άλλες παρουσίες αφήνοντας μας λιγότερους και φτωχότερους.
Η βραδιά κύλησε γρήγορα όπως γίνεται πάντα όταν θέλεις να σταματήσεις την κλεψύδρα του χρόνου αλλα αυτή έχει ραγίσει και η άμμος φεύγει από παντού. Χαιρετηθήκαμε όπως τότε σαράντα χρόνια πριν με την υπόσχεση της επανασυνάντησης να αιωρείται, περιμένοντας ένα νέο τηλεφώνημα για να υλοποιηθεί ξανά.


Κάποτε ο Stieve Wonder στη συναυλία του στο γήπεδο του Πανιωνίου μετά από τρεις ώρες ακούραστης παρουσίας είπε, " I never say goodbye ,cause it's a very harsh word. I say , till the next time"




Έγραφα αυτό το κείμενο ακούγοντας Ludovico Einaudi. Τον θεώρησα μέρος της όποιας έμπνευσης και σας το αφιερώνω.
Ευχαριστώ παιδιά για την ωραία διαδρομή όσο λίγο και αν κράτησε !!!

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ή αλλιώς ...Η ΤΟΥΡΤΑ !!!

Βράδυ Δευτέρας.
Τελευταία ώρα μιας επίπονης μέρας που η κούρασή της όμως έχει μετριαστεί από τη συνύπαρξη επί πέντε ώρες με τα υπέροχα πλάσματα που ακούν στο γενικό χαρακτηρισμό, "οι μαθητές μου".
Μπαίνω στην τάξη!
Άδεια !!! Δεν υπάρχει κανείς ! Ξαναγυρίζω στο γραφείο μου και περιμένω. Τα λεπτά περνούν και αρχίζω να εκνευρίζομαι...
Η γραμματέας με πληροφορεί πως όλοι αυτοί οι μαθητές που θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στην τάξη και να αδημονούν για μάθημα μάλλον έχουν πάει να φάνε. Πάντα είχα την απορία πως αυτά τα παιδιά μπορούν να τρώνε σε κάθε διάλειμμα και μετά να γυρίζουν σπίτι τους και να ξανατρώνε.

Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου. Το θέμα είναι πως έχουν αργήσει πολύ ήδη...
Και τότε ,ώ του θαύματος !, ακούγεται ένας ορυμαγδός και πριν καλά καλά διυλιστεί ο θόρυβος από τα αυτιά μου και μετασχηματιστεί σε κάτι γνώριμο, εμφανίζονται μπροστά μου.Είναι όλα τους εκεί! Γεμάτα αφοπλιστικά χαμόγελα και κρατάνε κάτι στα χέρια τους...
Μία τούρτα !!! Και πάνω της ένα κερί που καίει !
Θυμάμαι πως κάπου την περασμένη βδομάδα πέρασα για πολλοστή φορά από την υπενθημητήριο ημερομηνία αφετηρίας της ζωής μου χωρίς να το κάνω ιδιαίτερο θέμα ,αυτά όμως τα ζουζούνια που μισό λεπτό πριν ήθελα να τα στραγγαλίσω ,είναι εδώ και μου το θυμίζουν.
Και αρχίζει το τραγούδι...
"Να ζήσεις Τασούλη και χρόνια πολλά ... κλπ...κλπ ... περιλαμβάνοντας ευχές να γίνω μεγάλος ,κάτι που μάλλον το έχω καταφέρει, να βγάλω άσπρα μαλλιά ενώ η σωστή ευχή θα ήταν να τα διατηρήσω χωρίς να φυλλοροήσουν και πέσουν και καταλήγει στο να γίνω δακτυλοδεικτούμενος και να με φωνάζουν όλοι "σοφό" δηλαδή με άλλα λόγια ,γραφικό.
Όμως το τραγούδι τελειώνει και γελάνε, μου εύχονται ,με βάζουν να σβήσω το κεράκι ,(μια δοκιμασία στην οποία ακόμη καταφέρνω να ανταπεξέρχομαι) και με φιλάνε όλα τους.
Συγκινούμαι και σκέφτομαι το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί .Σκέφτομαι πως όλα αυτά τα χαμόγελα που είναι μπροστά μου αλλά και όλα αυτά που βρίσκονται στις διπλανές τάξεις αποτελούν αυτό που με μία λέξη θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε, "ελπίδα", αυτό που μας δίνει προορισμό στο να συνεχίσουμε να ζούμε και ενδεχομένως να παραδώσουμε τον κόσμο που παραλάβαμε ,λίγο καλύτερο.

Νιώθω να με κατακλύζει ένα κύμα ζέστης για όλα αυτά τα πλάσματα που είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους αλλά και τόσο ίδια όταν είναι να σου βγάλουν από μέσα σου ότι καλύτερο διαθέτεις ως άνθρωπος !
Και μετά θυμάμαι ότι είμαι καθηγητής τους. Είμαι αυτός από τον οποίο περιμένουν σαν άλλος Μωυσής μαζί με τους συνοδοιπόρους συναδέλφους μου να τα οδηγήσω στη γη της επαγγελίας ,να τα πάω χέρι χέρι μέχρι τις πύλες του Πανεπιστημίου.
Αισθάνομαι πολύ περήφανος που είμαι καθηγητής τους! Αισθάνομαι ότι για χάρη τους πρέπει να προσπαθήσω να είμαι καλός καθηγητής ! Και τότε μέσα μου κάτι κάνει κλικ και συνειδητοποιώ ένα είδος πλήρωσης.
Νιώθω πως τελικά , κάτι πρέπει να έχω καταφέρει,νιώθω πως ,ναι, πρέπει μάλλον να είμαι καλός καθηγητής. Όχι γιατί κάνω καλό μάθημα, (αυτό δεν μπορώ να το ξέρω).Όχι επειδή βγάζω την ύλη στην ώρα μου, όχι γιατί αισθάνομαι πως κατέχω το αντικείμενο μου. Υποψιάζομαιπως είμαι καλός, γιατί οι μαθητές μου ,μέσα στον ωκεανό των υποχρεώσεων στις οποίες καλούνται καθημερινά να ανταποκριθούν, είχαν την σκέψη να θυμηθούν τον καθηγητή τους, είχαν τη διάθεση να πετάξουν για λίγο από πάνω τους τα "πρέπει",είχαν τη φρεσκάδα μετά από δώδεκα ώρες κοπιαστικής εργασίας να μου τραγουδήσουν με ανυπόκριτο χαμόγελο , "να ζήσω"!
Και κυρίως ... να μου πάρουν μια τούρτα!!!

Αγαπητά μου παιδιά!
επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα εκδηλωτικός ,δεν μπόρεσα να σας ευχαριστήσω δεόντως ,όταν σας είχα μπροστά μου.
Το κάνω λοιπόν από εδώ ,με τον τρόπο μου !

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ

Μπήκε το 2016 για τα καλά , ήδη διανύουμε τον δεύτερο μήνα του χωρίς καλά καλα να έουμε αντιληφθεί πως φθάσαμε ως εκεί.
Προφανώς το διάβασμα ήταν ένα από τα οχήματα για να περάσει ο χρόνος χωρίς να γίνει αντιληπτός.
Ας ξεκινήσω λοιπόν...
Τα αστυνομικά μυθιστορήματα με έχουν κερδίσει για τα καλά και ως εκ τούτου πήρα ένα από τα best seller της εποχής , τα "φιλοσοφικά εγκλήματα " του Philip Kerr.
Eχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Κερ και ομολογουμένως αυτό εδώ είναι η πιο αδύνατη στιγμή του.
Πρόκειται για μια ιστορία τοποθετημένη κάπου στο μέλλον οπου αντί για καταδίκη εις θάνατον ,υπάρχει η αιώνια ύπνωση και μέσα σε αυτό το μοτίβο έχουμε μια σύγκρουση ενός serial killer διακατεχόμενου από φιλοσοφικές τάσεις , με μια αστυνομικό που λόγω αυτής της φιλοσοφικής προσέγγισης αρχίζει να θαυμάζει το δολοφόνο.
Φιλόδοξη προσπάθεια και καλών προθέσεων αλλά κάπου πλατειάζει αφόρητα.
Βιβλία αυτού του τύπου τα ολοκληρώνω συνήθως σε δύο μέρες ,αυτο εδώ μου πήρε ένα μήνα

.

Πριν από καιρό είχα διαβάσει το Μαύρο Ψωμί του Τεισίδορ.
Όπως εμείς έχουμε μια τάση που αγγίζει την υπερβολή σε συγγραφές περί εμφυλίου και χούντας έτσι και οι Ισπανοί έχουν τις ίδιες τάσεις ως προς τον δικό τους εμφύλιο και την Φρανκική περίοδο.
Εδώ έχουμε ένα παιδί οικογένειας ηττημένων να παρατηρεί τα τεκταινόμενα και τελικά να αποφασίζει ύστερα από μια γενναιόδορη προσφορά κάποιου να περάσει στο στρατόπεδο των νικητών.
Γνώριμη κατάσταση που συμβαίνει σε όλα τα στρατόπεδα των απανταχού της γης ηττημένων αλλά που λίγοι τολμούν να το αγγίξουν ως θέμα γιατί δυστυχώς ,δεν χαιδεύει αυτιά.

Και μιας και μιλήσαμε για φιλοσοφικά εγκλήματα , ας ακούσουμε και τη φιλοσοφική λίθο από έναν πολύ μεγάλο!