ΤΟ ΧΡΩΜΑ

Εμείς οι Έλληνες έχουμε μια ιδιαίτερη προσήλωση στο χρώμα.
Το αγαπάμε υπερβολικά. Ίσως φταίει το φοβερό φως της χώρας μας , αυτό που ακόμα και όταν απουσιάζει λόγω νύχτας ,έχει αφήσει στο νου ανεξίτηλη την αίσθηση της μνήμης.
Το χρώμα λοιπόν ,κάποτε δεν ήταν ελεύθερο ως επιλογή και για παράδειγμα η καθολική εκκλησία θεωρούσε την ανάμιξη χρωμάτων σε ριγέ σχηματισμούς ως διαβολικό σημάδι και για αυτό το λόγο οι κατάδικοι των φυλακών αρχικά ενδύθηκαν με ριγέ.
Αντίστοιχα επί τουρκοκρατίας , χρώματα επιτρεπόταν να φέρουν μόνο οι Οθωμανοί ,ενώ οι Έλληνες ραγιάδες ήταν καταδικασμένοι σε γκριζόχρωμες αποχρώσεις.
Θα μπορούσα να γάψω σελίδες επί σελίδων για τα χράωματα και την ιστορία τους όμως αυτό το άρθρο έχει άλλη αφορμή.
Κατά διαστήματα φίλοι Ολυμπιακοί θέλοντας να πειράξουν εμάς τους Παναθηναικούς ( λες και δε φτάνει η κατάντια της ομάδας μας τα τελευταία χρόνια ) ,δηλώνουν ότι ο Παναθηναικός ως πρώτο χρώμα της ιστορίας του είχε το ροζ , αφήνοντας το σαφή υπαινιγμό ,πως είμαστε κοριτσάκια ή οτιδήποτε άλλο ανταποκρίνεται στο ροζ.
Ως ιστορικός λοιπόν θα δώσω μια άλλη νότα και θα επιχειρήσω να αποκαταστήσω την αλήθεια.
Ο Παναθηναικός ξεκίνησε την ιστορική του πορεία ως Πανελλήνιος και τα χρώματα του ήταν το κόκκινο και το άσπρο. Ανεξακρίβωτες πληροφορίες λένε πως άγνωστο πώς ,στην ομάδα επιτέθηκε ένας ταύρος ο οποίος είχε ξεφύγει από κάποια σφαγεία και ενώ η ομάδα αγωνιζόταν σε κάποιο γήπεδο (του οποίου η ακριβής τοποθεσία επίσης αγνοείται), στην οδό Πατησίων.
Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν αποφασίστηκε η αλλαγή του χρώματος σε πράσινο. Η κόκκινη φανέλλα παρέμεινε στο μουσείο του συλλόγου όμως σαν ιστορικό κειμήλιο. Μόνο που από τα πολλά πλυσίματα είχε γίνει ροζ. Βλέπετε τότε τις φανέλλες οι ομάδες τις αγόραζαν από τοπικές βιοτεχνίες και τις έλυωναν στο πλύσιμο και το ξέβαμα μέχρι να βρουν χρήματα να αγοράσουν την επόμενη.Αυτά όσον αφορά τη ροζ φανέλλα την οποία βέβαια δεν έχει πρόβλημα να τη φορά ως δεύτερη εμφάνιση η Juventus και ως πρώτη η Palermo.(Και δεν νομίζω ότι θα υπενιχθεί κανείς πως οι Παλερμιτάνοι ,οι κάτοικοι της πρωτεύσας της ιταλικής μαφίας είναι θυληπρεπείς;)
Και τώρα κάτι για την ιστορία του γαλάζιου και του ροζ.
Μέχρι το 1940 άρα ακόμα περισσότερο το 1908 που ιδρύθηκε ο Παναθηναικός ,το ροζ θεωρείτο αγορίστικο χρώμα ,ως η πιο απαλή έκφραση του άκρως επιθετικού ,άρα αντρικού κόκκινου. Το δε γαλάζιο θεωρείτο καθαρά κοριτσίστικο χρώμα με σαφείς αναφορές στο ένδυμα της Παναγίας.
Μετά τον Παγκόσμιο πόλεμο , εμπορικοί λόγοι έδωσαν ταυτότητα και φύλο στα χρώματα ,αντιστρέφοντας την πολικότητά τους.
Δυστυχώς ,επαναλαμβάνω ,είμαστε κολλημένοι στον φετιχισμό του χρώματος.Σε σημείο μάλιστα που πράσινες στο χρώμα ομάδες όταν αγωνίζονται με τον Ολυμπιακό για να μην προκαλέσουν τους οπαδούς του να αλλάζουν τα χρώματα τους και να εμφανίζονται με άλλη εμφάνιση. Και ο Ολυμπιακός όμως σε πρόσφατο απιχνίδι στην έδρα του Παναθηναικού εμφανίστηκε με μπλε ,προφανώς για να κατευνάσει τα πάθη.
Κάποτε ο George Best της Ελλάδας , ο αέρινος Γιώργος Δεληκάρης του Ολυμπιακού είχε δηλώσει ,όταν φημολογείτο το ενδιαφέρον της σκωτσέζικης Celtic για το άτομο του. "Δεν πάω στη Σέλτικ γιατί φοράει πράσινα". Σε ένα χρόνο όταν ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση του Ολυμπιακού ,φόρεσε τα πράσινα και μάλιστα όχι αυτά της Σέλτικ αλλά αυτά του Παναθηναικού !
Σκεφτείτε όμως ότι στο εξωτερικό όπου τα μεγέθη των ομάδων είναι πολύ μεγαλύτερα από τα δικά μας ,μια Manchester City δεν έχει κανένα πρόβλημα να εμφανιστεί με κοκκινόμαυρη εμφάνιση ως δεύτερη στολή ,δηλαδή με τα χρώματα της άσπονδης συμπολίτισσας United.

Ή σκεφτείτε το λίγο ανάποδα . Στην Ολλανδία όλες οι μεγάλες ομάδες είναι ερυθρόλευκες άρα η αντιπαλότητά τους δεν μπορεί να θεμελιωθεί πάνω στο χρώμα . Μάλιστα οι συμπολίτισσες στο Ρότερνταμ, Feyenord και Sparta έχουν και οι δύο άσπρο ,μαύρο ,κόκκινο.
Το ίδιο και στην Ιταλία όπου οι δύο ομάδες της Βερόνα , η Hellas και η Chievo (διαβάζεται Κιέβο και όχι Κίεβο όπως τη λένε κάποιοι ανόητοι στα Μέσα),έχουν ως χρώματα το κίτρινο και το μπλε.
Για να κλείσω λοιπόν αυτή την ξενάγηση σε ένα θέμα που μου είναι εξαιρετικά αγαπητό, ξέρετε ποια θα είνα η δεύτερη εμφάνιση της Ρεάλ φέτος; Ναι σωστά το μαντέψατε . Ροζ.

Έτσι είναι όμως . Όταν έχεις δέκα ευρωπαικούς τίτλους δεν πολυενδιαφέρεσαι αν κάποιοι μικρόνοες συνδύασουν το χρώμα σου με το φύλο σου. Αν το κάνουν ακόμα χειρότερο γι αυτούς . Γιατί στον κόσμο των αρσενικών που νομίζουν πως αντιπροσωπεύουν δεν είναι και πολύ τιμητικό να χάνεις από ροζ φανέλλες.


Και το τραγούδι της Chelsea που βασίζεται στο χρώμα

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ (ΤΟ ΕΞΗΣ ΕΝΑ)

Δεν μου έχει ξανασυμβεί όσο θυμάμαι τον πρόσφατο εαυτό μου να διαβάσω μόνο ένα βιβλίο μέσα σε ένα μήνα και μάλιστα μήνα του καλοκαιριού. Πρέπει όμως κάπου εδώ να προτάξω το άλλοθι του alter ego μου ,την αναβίωση του όντος μέσα μου που αρκείται σε άρτο και θεάματα κάτι που συνέβη με την αδιάλλειπτη παρουσία επί ένα μήνα του παγκοσμίου κυπέλλου της Βραζιλίας ή αλλιώς ελληνιστί (από τον καιρό του Διακιγιάννη το '70 ,Μουντιάλ).
Αισθάνομαι όμως πολύ ευχαριστημένος από το βιβλίο που διάβασα ,λόγω της διαφορετικότητάς του και του θέματος που θίγει.
Το βιβλίο αυτό είναι η Μαλάλα από τις εκδόσεις Πατάκη που τον τελευταίο καιρό με τις επιλογές τους ανταποκρίνονται πλήρως στα δικά μου τουλάχιστον αναγνωστικά γούστα.

Εδώ λοιπόν έχουμε την αυτοβιογραφική παρουσίαση ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού που ζει στο Πακιστάν και ξαφνικά πρέπει να παλέψει για το αυτονόητο ,το δικαίωμά του να μορφωθεί.
Απέναντι του βρίσκονται οι Ταλιμπάν που μέσα από μια αυθαίρετη ερμηνεία του Κορανίου απαγορεύουν τη μία δραστηριότητα μετά την άλλη φτάνοντας τελικά με το έτσι θέλω να απαγορεύουν και τη ζωή την ίδια.
Κατ'αρχάς το βιβλίο περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο πως το κακό εγκαθίσταται σιγά σιγά ,έτσι που να μη γίνεται αντιληπτό και μια μέρα οι άνθρωποι ξυπνάνε και αυτό είναι εκεί εγκατεστημένο για πάντα και τότε ο κόσμος αποφασίζει να μην αντιδράσει για να μην το εξοργίσει και συνηθίζει να ζει με αυτό.
Το βιβλίο λειτουργεί παράλληλα και ως μία συνοπτική ιστορία του Πακιστάν και των φυλών του και βοηθάει πολύ στην κατανόηση των πραγμάτων εμάς που δεν έχουμε ιδιαίτερες γνώσεις για την ιστορία της περιοχής. Είναι επίσης άκρως αποκαλυπτικό για το πως διαμορφώνονται οι γραμμές των συνόρων από τους μεγάλους χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες των κατοίκων και η βούλησή τους να ανήκουν κάπου.
Άφησα τελευταίο το γεγονός,ότι το κορίτσι αυτό ,για το θάρρος του και την παρησία του ,δέχτηκε δολοφονική απόπειρα από τους Ταλιμπάν αφού πυροβολήθηκε στο πρόσωπο ενώ γύριζε με το σχολικό στο σπίτι του.
Σαν δείγμα ελπίδας όμως ότι το κακό δεν νικάει πάντα ,η Μαλάλα ,κόντρα στις προβλέψεις, επέζησε και έγινε το μικρότερο άτομο που προτάθηκε για νόμπελ ειρήνης.,
Το ηθικό δίδαγμα όμως που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι ότι η μόρφωση, η γνώση ,η εκπαίδευση, η καλλιέργεια, όλα είναι μια πατρίδα . Μια πατρίδα παγκόσμια, για την οποία αξίζει να αγωνιστεί κανείς ακόμη και με κίνδυνο της ζωής του γιατί μόνο έτσι θα επικρατήσει κάποτε παγκόσμια ειρήνη σε πείσμα των φονταμενταλιστών και όλων αυτών των θρησκευτικών νταήδων που παίρνουν ένα μήνυμα αγάπης και το μεταλλάσουν σε χολή και μίσος.

ΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ

Αφορμή για το άρθρο αυτό μου έδωσε ένα βιβλίο που τελείωσα πρόσφατα και του οποίου σύντομα την κριτική θα ανεβάσω ,το οποίο μιλάει για την προσπάθεια ενός κοριτσιού στο Πακιστάν ,να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό των Ταλιμπάν και να μορφωθεί
Ταλιμπάν σημαίνει αρχικά ,αυτός που αποζητά τη γνώση αλλά στην εξέλιξη τους αυτοί οι άνθρωποι κάθε άλλο παρά επαληθέυουν την ερμηνεία του ονόματός τους.
Όμως ο λόγος που γράφω δεν είναι αυτός . Άλλωστε όλοι εδώ στη Δύση φρίτταμε με τα διάφορα ανδραγαθήματα αυτών των παληκαράδων της θρησκείας και εξακολουθούμε να το κάνουμε όταν φτάνουν στα αυτιά μας τα "κατoρθώματά τους".
Μήπως όμως εθελοτυφλούμε λίγο;

Αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν ότι εφαρμόζουν το λόγο του Θεού ,προσπερνώντας ότι ο Θεός δε θα ανέθετε σε τόσο πτωχούς τω πνεύματι να τον εκπροσωπήσουν. Και μάλλον ο Θεός είναι υπεράνω του αν κάποιος φοράει σαγιονάρα ή ακούει Metallica

Μήπως δεν είναι μακρινό περελθόν ο καιρός που και η δική μας κοινωνία είχε και αυτή τους δικούς της Ταλιμπάν;
Κατ'αρχάς για να ξεκινήσουμε από την παιδεία ,η δική μου η γενιά τελείωσε το σχολείο σε ιδρύματα που απευθύνονταν αποκλειστικά στο ένα φύλο, αρρένων ή θηλέων.Οι κανονισμοί ένδυσης και κυκλοφορίας μετά το σχολείο ιδιαίτερα για τα κορίτσια ήταν εξαιρετικά αυστηροί ενώ απαγορευόταν δια ροπάλου η ανταλλαγή έστω και χαιρετισμού με το αντίθετο φύλο. Αν κάτι τέτοιο έπιπτε στην προσοχή των ιθυνόντων τα πράγματα κατέληγαν στην ειδοποίηση του πατέρα του κοριτσιού με ότι συνέπειες μπορεί να είχε αυτό και φυσικά στην ολιγοήμερη αποβολή του από το σχολείο.
Σε μια χώρα που το Σύνταγμα της προβλέπει ανεξιθρησκία ο εκκλησιασμός υπήρξε πάντα υποχρεωτικός όπως και η πρωινή προσευχή ενώ αν κάποιος απουσίαζε αδικαιολογήτως από αυτές τις εκδηλώσεις τιμωρείτο με αποβολή.Πάντα έχοντας υπόψη την ανεξιθρησκία που κηρύττει το Σύνταγμα, βρίσκω τελείως ανακόλουθη τη διάταξη που απαγορεύει σε μη χριστιανούς ορθόδοξους Έλληνες πολίτες να γίνουν δάκαλοι. Με λίγα λόγια αν είσαι καθολικός ή ακόμα χειρότερα Εβραίος στο θρήσκευμα , δεν πα ναχεις πτυχίο και από τη ΝΑΣΑ για να διδάσκεις σε εξωγήινους , στην Ελλάδα της Ορθοδοξίας δεν πρόκειται να διδάξεις.
Φυσικά εννοείται πως κανείς δεν διανοείται να χωρίσει την Εκκλησία από το κράτος και σε επιστέγασμα αυτής της σιαμαίας σύζευξης οι μεγάλες θρησκευτικές γιορτές γίνονται πάντα πρώτο θέμα στα τηλεοπτικά δελτία ανεξάρτητα αν την ίδια μέρα κάπου στη γειτονιά μας ξεκίνησε ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
Για να γυρίσουμε στο σήμερα όμως , εδώ στη χώρα μας που καταδικάζει τους Ταλιμπάν και αισθάνεται τυχερή που δε ζει κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς , οι αιθουσάρχες κάποιων κινηματογράφων ακόμα θυμούνται με φρίκη τους φανατικούς που εισέβαλαν στις αίθουσες μαχαιρώνοντας τις οθόνες επειδή οι ιδιοκτήτες των κινηματογράφων είχαν τολμήσει να ανεβάσουν τον "Τελευταίο πειρασμό" του Σκορσέζε . Για την ιστορία επαναλαμβάνοντας το διωγμό του Καζαντζάκη ,κάποιοι ιεράρχες μας είχαν αποφασίσει πως το έργο έθιγε τη θρησκεία. Δυστυχώς δεν είχαν το μυαλό να σκεφθούν ότι μια θρησκεία είνα πολύ πιο μεγάλη από μια καλλιτεχνική παραγωγή και αν έχει στέρεες βάσεις δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
Κλείνοντας (το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται με δυο-τρεις αναφορές) θα αναφέρω πόσο από μέσα μας χλευάσαμε και χλευάζουμε όλοι την παντογνωσία των Μουλάδων του Ισλάμ οι οποίοι φέρονται ως γνώστες και ερμηνευτές του θεικού λόγου στη γη και πολλές φορές με τις παρερμηνείς που δίνουν προκαλούν τεράστιες συγκρούσεις που ενίοτε καταλήγουν σε αιματοχυσίες.
Ευτυχώς εμείς δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο όμως κατά κάποιο τρόπο και οι λεγόμενοι "πνευματικοί" τον ίδιο ρόλο δεν προσπαθούν να παίξουν; Δεν ερμηνεύουν το λόγο του Θεου μέσα από τις περιορισμένες γνωστικές τους ικανότητες;
Και στην τελική ανάλυση τι σημαίνει πναυματικός και γιατί δεν μπορεί να είναι πνευματικός ο καθένας από εμάς αντλώντας εσωτερικότητα από την καλλιέργεια που πέτυχε μέσα από το διάβα της ζωής του;
Η λύση φαντάζει κλισέ και χιλιοειπωμένη αλλά είναι μία και ακούει στο όνομα εκπαίδευση . Μόνο έτσι θα είμαστε κύριοι των επιλογών μας ,των λατρευτικών μας συνηθειών ακόμα και της περηφάνειας για την πατρίδα μας.


Το κομμάτι δεν είναι ερωτικό αλλά αναφέρεται στο Θεό . Τί ωραία που υμνεί το Θεό ένας άπιστος!!!

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ (ΕΛΕΩ ΜΟΥΝΤΙΑΛ)

Τελικά αποδεικνύεται περίτρανα ότι το ποδόσφαιρο λειτουργεί ανταγωνιστικά απέναντι στην κουλτούρα.
Ένα ολόκληρο μήνα (ποδοσφαιρικών βραδιών εξαιρουμένων) παιδεύομαι να τελειώσω δύο βιβλία.
Ειμαι τυχερός όμως γιατί πρόκειται γαι καταπληκτικά βιβλία.
το πρώτο είναι από τις εκδόσεις Πατάκη ,μια προσέγγιση στη φιλοσοφία μέσα από θέματα τα οποία αρχικά ουδεμία σχέση φανερώνουν πως έχουν με το αντικείμενο.
Προχωρώντας όμως αντιλαμβάνεσαι πως όλα συνδέονται κάτω από το μανδύα αυτού του τομέα που αποκαλούμε φιλοσοφία.
Γεννετική ,ευθανασία ,ευγονική, σαρκοφαγία, χρόνος , φύση, θεός και χίλια δυό ακόμα θέματα συνδεδεμένα με τη φιλοσοφία και δοσμένα με ένα άκρως ενδιαφέροντα και σύγχρονο τρόπο.
Η δε Νάξος του τίτλου ταυτόχρονα τόπος ουτοπικός αλλά και την ίδια στιγμή ,το μέρος που συνελήφθη η ιδέα γι αυτό το υπέροχο βιβλίο.

Το δεύτερο ήταν το βιβλίο ιστορίας του Ραφαηλίδη περί της καταγωγής των Ευρωπαικών λαών και συγκεκριμένα "οι λαοί της Ευρώπης"
Εντυπωσιακά ενδιαφέρον βιβλίο από ένα άνθρωπο που πάντα πήγαινε κόντρα στο ρεύμα ,δε χάιδευε αυτιά, δεν έγραφε ιστορία για να διαβαστεί και να αρέσει. Τελικά , τώρα μετά το θάνατό του ,όλοι αναγνωρίζουν το μέγεθός του και όλοι τον μνημονεύον ως εκ των κορυφαίων ιστορικών του αιώνα μας.
Το βιβλίο αυτό λοιπόν ασχολείται σχεδόν με όλους τους ευρωπαικούς λαούς δίνοντας άγνωστα στοιχεία για την καταγωγή τους και τις οποιεσδήποτε καταβολές τους.
Ένα βιβλίο για τη γλώσσα , τη λαογραφία ,την τέχνη ,τις συμμαχίες και τέλος τη σημερινή εικόνα του κάθε λαού.
Ένα must για τη βιβλιοθήκη του κάθε φίλου της ιστορίας.

Και ένα τραγούδι περί φιλοσοφίας μιας και την αναφέραμε

GREECE - FOOTBALL AND SPECIAL FRIENDSHIP

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ 2014

Κριτική στα θέματα Ιστορίας κατεύθυνσης.

Τα θέματα της ιστορίας υπήρξαν καλοδιατυπωμένα με σαφή ερωτήματα και καλύπτανε ως συνήθως όλο το βιβλίο.
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εμφανίζεται συνδυαστική από διαφορετικά κεφάλαια του βιβλίου ,κάτι που αναδεικνύει τους καλά προετοιμασμένους στην ιστορία μαθητές .
Το είδος των ερωτήσεων απευθύνεται σε μαθητές που δε διαβάζουν απλώς την ιστορία αλλά και την κατανοούν.
Αυτή η κατηγορία μαθητών λοιπόν ,δε θα αντιμετώπισε πρόβλημα με τα συγκεκριμένα θέματα.
Για άλλη μια φορά δόθηκε έμφαση όπως είχε τονιστεί στις πρώτες και τελευταίες σελίδες των πέντε βασικών ενοτήτων ,κάτι το οποίο εχει καταντήσει πλέον αναμενόμενο σε κάθε χρονιά θεμάτων

ΘΕΜΑ Α1

α. Αγροτική μεταρρύθμιση

Απάντηση
Καθώς η κατοχή γης παύει να είναι πηγή εξουσίας και κοινωνικού κύρους…παραγωγικές και κοινωνικές συνθήκες. (σελ.42).

β. Κίνημα στο Γουδί

Απάντηση
Το 1909 συντελείται…πετύχει τις επιδιώξεις του. (σελ. 86,87,88) Το σημείο που αναφέρεται στη διαδήλωση επαγγελματικών σωματείων της πρωτεύουσας δεν είναι απαραίτητο αλλά η γραφή του μέσα στην απάντηση δεν επηρεάζει αρνητικά/

γ. Συνθήκη Σεβρών (28 Ιουλίου ?10 Αυγούστου 1920).

Απάντηση
Η Συνθήκη των Σεβρών…γίνεται απτή πραγματικότητα .(σελ 96) .Μπορεί να γίνει και μικρή αναφορά από τη σελίδα 144 που ορίζεται ότι με τη Συνθήκη η περιοχή της Σμύρνης θα βρισκόταν υπό Ελληνική κατοχή και διοίκηση για πέντε χρόνια.

ΘΕΜΑ Α2

α. Λ
β. Σ
γ. Σ
δ. Σ
ε. Λ

ΘΕΜΑ Β1

α. Οργάνωση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων σε επίπεδο ηγεσίας κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα.

Απάντηση
Η οργάνωση των κομμάτων ήταν εμφανής μόνο σε …υπέρ της εκλογικής τους περιφέρειας. (σελ 84)

β. Λόγοι για τους οποίους δεν προέκυψαν ταξικά κόμματα εκείνη την περίοδο.

Απάντηση

Αντίθετα με άλλες χώρες …το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού πληθυσμού. (σελ 84)

ΘΕΜΑ Β2

α. Ενέργειες του Μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθου για το Ποντιακό ζήτημα κατά το Συνέδριο Ειρήνης (1918-1918) στο Παρίσι.

Απάντηση
Τον Βενιζέλο επισκέπτεται τον Απρίλιο του 1919 στο Παρίσι ο Μητροπολίτης Χρύσανθος….Θα την διαθέσω υπέρ του λαού σας». (σελ. 251)

β. Ενέργειες του Μητροπολίτη Αμάσειας Γερμανού Καραβαγγέλη για το ίδιο ζήτημα.

Απάντηση
Παρά το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου ο ποντιακός ελληνισμός δεν πτοήθηκε…4 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. (σελ 252,253)

ΘΕΜΑ Γ1.

Απάντηση
α Ο Βενιζέλος πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ΄στις 6 Οκτωβρίου ύστερα από την παραίτηση της Κυβέρνησης Δραγούμη. Ο Βενιζέλος ανέλαβε τα υπουργεία Στρατιωτικών και Ναυτικών. Στις 8 Οκτωβρίου ο ίδιος ανέπτυξε στο κοινοβούλιο τις βασικές κυβερνητικές θέσεις. Στις 9 Οκτωβρίου όταν ολοκληρώθηκε η συζήτηση γύρω από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ,ο Βενιζέλος ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης . Υπήρχε όμως έλλειψη απαρτίας και ο πρωθυπουργός υπέβαλε στο βασιλιά την παραίτηση του και εισηγήθηκε τη διάλυση της Βουλής.
Ο Γεώργιος βλέποντας το ρεύμα υπέρ του Βενιζέλου αποδέχτηκε αμέσως το αίτημα και στις 12 Οκτωβρίου δημοσιεύτηκε η προκήρυξη νέων εκλογών.
Τα παλαιά κόμματα αντέδρασαν έντονα σε αυτό καταγγέλλοντας τη βίαιη διάλυση της Βουλής και απέχοντας από τις επόμενες εκλογές . Αυτό φανερώνει βέβαια και το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο είχαν περιέλθει.
Οι εκλογές διεξήχθησαν το Νοέμβριο του 1910 όπου οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν τις 307 από τις 362 έδρες και ο Βενιζέλος ήταν ελεύθερος πια να προχωρήσει στο μεταρρυθμιστικό του έργο.( σελ.90 και κείμενο Α )
Και στις επόμενες εκλογές όμως φάνηκε το ρεύμα του Βενιζέλου τον Μάρτιο του 1912…σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων. Τονίζουμε σε αυτό το σημείο ότι πολλοί αρχηγοί από τα παλαιά κόμματα μόλις και μετά βίας πέτυχαν να εκλεγούν και περιορίστηκαν στο ρόλο της αντιπολίτευσης. Θεοτόκης, Μαυρομιχάλης,Γούναρης, Τσαλδάρης, Δημητρακόπουλος. ( σελ 91 και κείμενο Β)
β. Ο Βενιζέλος με το οξύτατο πολιτικό του αισθητήριο στο Κρητικό ζήτημα , γνώριζε…τα καθήκοντά του στις 12 Οκτωβρίου του 1912.
Παράλληλα τονίζουμε εδώ ότι η Κρήτη είχε σκόπιμα διενεργήσει εκλογές την ίδια μέρα με την Ελλάδα με σκοπό να αποστείλει τους αντιπροσώπους της στη Νέα Ελληνική Βουλή .Στην Κρήτη βέβαια , τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτά στην Ελλάδα αφού το κόμμα του Βενιζέλου εξέλεξε μόνο 23 από τους 69 βουλευτές. Επειδή η Τουρκία παραμόνευε να επιτεθεί στην Ελλάδα , ο Βενιζέλος αρνήθηκε κατηγορηματικά να αφήσει τους Κρήτες βουλευτές να εισέλθουν στην ελληνική Βουλή (σελ. 219 και κείμενο Β)

ΘΕΜΑ Δ1.

Απάντηση
α. Σημαντικές ήταν οι επιπτώσεις από την άφιξη των προσφύγων… ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό.
Επίσης στη Θράκη όπου ο Ελληνικός πληθυσμός είχε μειωθεί από τη βουλγαρική κατοχή κατά το 1913, η εγκατάσταση των προσφύγων κατέστη άμεση προτεραιότητα για το ελληνικό κράτος.
Το 1924 το ελληνικό στοιχείο ανήλθε στο 62.1% του πληθυσμού ,ενώ το 1928 ένας στους τρεις κατοίκους της Θράκης ήταν πρόσφυγας. Το επισημαίνει μάλιστα και ο Βενιζέλος σε λόγο του το 1929 ότι το ελληνικό κράτος είχε γίνει πολύ μεγάλο και ομοιογενές .(σελ 166,167 και κείμενο Α)
β. Για ένα διάστημα …στην πατρίδα τους.
Πιο συγκεκριμένα εκτελέστηκαν από τις κυβερνήσεις μεγάλα εγγειοβελτιωτικά έργα όπως και αρδευτικά στις πεδιάδες των Σερρών ,της Δράμας και της Θεσσαλονίκης ενώ διευθετήθηκαν προς όφελος της γεωργίας χείμαρροι και μεγάλοι ποταμοί όπως ο Αξιός ,ο Στρυμόνας κλπ που νέκρωναν με τις πλημμύρες τους τις παραποτάμιες περιοχές. Τα νέα εδάφη που προέκυψαν από τις διευθετήσεις και τις αποξηράνσεις λιμνών διανεμήθηκαν σε ακτήμονες, πρόσφυγες και γηγενείς
Ο γερμανός Stephan Ronhart τονίζει την ομοιογένεια θρησκευτική και εθνική που επιτεύχθηκε τότε ενώ παράλληλα βλέπουμε από τον πίνακα του Foreign Office ότι από το 1921 μέχρι το 1925 έχουμε αλματώδη αύξηση σε δημητριακά ,καπνό και βαμβάκι όπου τα Δημητριακά από 624,8 χιλιάδες τόνους το 1921 καταλήγουν σε 708,7 χιλιάδες τόνους το 1925. Στο ίδιο χρονικό διάστημα οι 22,3 τόνοι του καπνού γίνονται 60,8 και οι 3,8 τόνοι βαμβάκι γίνονται 10,5.
Τέλος τονίζουμε την ώθηση που δόθηκε στην αμπελουργία και τη μεταξοσκωληκοτροφία στις περιοχές Αξιούπολης ,Βέροιας ,Αριδαίας ,Φλώρινας, και στη ροδοκαλλιέργεια για ροδέλαιο σε Έδεσσα, Δράμα, Βέροια.
Φυτεύτηκαν επίσης αμπέλια αμερικάνικης προέλευσης που δεν προσβάλλονταν από φυλλοξήρα. (σελ167,168 και κείμενα Β,Γ και πίνακας)

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΙΟΥ

Επιτέλους πήραμε μπρος.
Η ομάδα βρήκε επιτέλους το ρυθμό της και κατά συνέπεια ο απολογισμός αυτού του μήνα είναι αρκετά πιο εμπλουτισμένος.
Ξεκίνησα με ένα βιβλίο που είχα στη βιβλιοθήκη μου τουλάχιστον δύο χρόνια και δεν έλεγα να το πιάσω. Μιλάω για το βιβλίο του Irvin Yalom , "το πρόβλημα Σπινόζα".
Πρόκειται για ένα καταπληκτικό βιβλίο όπως συνήθως είναι τα βιβλία του Yalom το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία, τη φιλοσοφία και την ψυχολογία.
Όποιος δεν έχει διαβάσει Γιάλομ δεν μπορεί να αντιληφθεί για τι ακριβώς πράγμα μιλάω, όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αμάλγαμα πληροφοριών το οποίο πλέκεται τόσο όμορφα που από τη στιγμή που ξεκινάς το βιβλίο δεν θέλεις να το αφήσεις.
Συγκεκριμένα έχουμε δύο παράλληλες ιστορίες .Αυτή του Σπινόζα και αυτή του θεωρητικού του ναζισμού ,Ρόζενμπεργκ , υφασμένες με τόσο ωραίο τρόπο που παρά το γεγονός ότι μέσα μας έχει γίνει η παραδοχή πως τα γεγονότα που περιγράφονται είναι φανταστικά, δημιουργούν την αίσθηση πως πράγματι κάποια στιγμή έτσι ακριβώς συνέβησαν.Φυσικά μεγάλο μέρος στηρίζεται σε υπαρκτά βιογραφικά στοιχεία των δύο ανδρών αλλά το πάντρεμα μεταξύ τους γίνεται από τη μαγική πινελιά του Γιάλομ.

Συνέχισα (μου πήρε μόνο δύο ώρες) να διαβάσω και να τελειώσω το 'Πάντα ήρωες" ,ένα βιβλίο βιωματικό που περιγράφει την εμπειρία ενός εικοσάχρονου ο οποίος από τη μία στιγμή στην άλλη εξαιτίας ενός ατυχήμτος βρέθηκε ανάπηρος.
Οι επισημάνσεις του είναι καταπληκτικές και μας αναγκάζει να σκεφτούμε τα αυτονόητα.
΄Εχουμε άραγε σκεφτεί πόσο κλειστοφοβικά θα ήταν αν είμαστε αναγκασμένοι να κοιτάζουμε ακίνητοι σε ένα κρεβάτι, ένα ταβάνι επί ένα μήνα χωρίς δυνατότητα καμιάς έστω απειροελάχιστης γωνιακής απόκλισης;
Χωρίς λογοτεχνικές δάφνες ,αλλά συγκλονιστικό ως εμπειρία.
Τελικώς έχει και χάπι εντ γιατί παρά τις αντίθετες προβλέψεις , ο νεαρός επανήλθε στον κόσμο της κίνησης.

Και μετά ήρθε αυτό που θεωρώ το βαρύ πυροβολικό αυτού του μήνα , Την υπόθεση Χάρι Κέμπερτ.
Πληροφορήθηκα την ύπαρξη του από κριτικές και το αγόρασα κυρίως από περιέργεια.
Από τη στιγμή όμως που το ξεκίνησα δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου και παρά τις εφτακόσιες δέκα σελίδες του , δεν μου πήρε πάνω από τρεις μέρες να το τελειώσω.
Φαινομενικά είναι μία αστυνομική ιστορία ,αλλά έστω και αν το δούμε σε αυτό το επίπεδο ,παρουσιάζει τόσες ανατροπές που ακόμη και αυτοί που θα το αγοράσουν για να ικανοποιήσουν την ελαφριά αναγνωστική καλοκαιρινή ανάγκη ,θα γοητευτούν.
Πίσω από αυτή την επιφανειακή ανάγνωση όμως υπάρχει το ψηφιδωτό της φιλίας που εκτίθεται από το συγγραφέα για όσους θέλουν να πάνε λίγο πιο πέρα την ανάγνωση τους και ακόμη λειτουργώντας ως picture in picture το θέμα της αγωνίας του συγγραφέα στην προσπάθειά του να βρει το θέμα του για το επόμενο βιβλίο.
Από κάθε άποψη ,συναρπαστικό. Είμαι σίγουρος ότι σύντομα κάποιος θα το γυρίσει στον κινηματογράφο.

Η απογοήτευση ήρθε μετά . Είναι σαν να κάνεις βουτιά από τον ισθμό της Κορίνθου και μετά σου ζητάνε να κάνεις βουτιά στη μπανιέρα σου. Μιλάω για την αστυνομική λογοτεχνία του Νέσμπο ,τον οποίο παρότι τον έχω σε εκτίμηση ,με το βιβλίο του Φαντομάς δεν κατάφερε να μου δημιουργήσει την ανάγκει να εφεύρω ώρες για περισσότερο διάβασμα. Κλασική αστυνομική ιστορία με διεφθαρμένους αστυνομικούς και με την αμφίβολης ευρηματικότητας ,αφήγηση ενός νεκρού.
Έχει γράψει καλύτερα.

Τέλος ,ασχολήθηκα με μια περυσινή αγάπη και ένα βιβλίο του που μου είχε ξεφύγει. Τον Jonathan Coe και τους "νάνους του θανάτου"
Πρόκειται για μια ιστορία ενηληκίωσης και αναζήτησης μιας καλύτερης τύχης στη μεγαλούπολη. Ο Κόου δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για τη μουσική και όπως σε κάθε του δουλειά έτσι και εδώ η μουσική παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Συχνές είναι οι αναφορές του στον Morrisey αλλά και στον τρόπο που ένα μουσικό κομμάτι πρέπει να εκτελεστεί.
Αναμφίβολα δεν είναι από τα κορυφαία του Κόου ,όμως ο συγγραφέας αυτός έχει μια εκπληκτική αμεσότητα που σε κερδίζει αμέσως.
Σίγουρα πολλοί από τους αναγνώστες θα αναγνωρίσουν μέσα από τα γραφόμενα του Κόου ,τον εαυτό τους και την προσπάθεια τους να τοποθετήσουν την ύπαρξή τους μέσα σε μια κοινωνία που από τη μία δίνει ευκαιρίες αλλά από την άλλη είναι αδυσώπητη.

Και μιας και μιλήσαμε για Morrisey ,ένα αγαπημένο