ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Ξεκινάω κάπως ανορθόδοξα ,με μια φωτογραφία ενός πρωτοελλαδικού οικισμού.
Φαντάζεστε αυτό το εύρημα σε άλλη χώρα ,τι τιμές θα απολάμβανε;
Εδώ όμως είμαστε Έλλάδα και το μόνο μας μέλημα είναι να αποδείξουμε πως το γονίδιο μας προέρχεται  express  από την περίοδο του Περικλή.Δείτε παρακάτω πως το απαξιώνουμε.

Κατ' αρχάς υπάρχει αυτό το μεγαθήριο σε απόσταση αναπνοής

Συνεχίζοντας λοιπόν παραθέτω την επόμενη φωτογραφία που δείχνει ότι μέσα στο χώρο του οικισμού ,ένας έμπορος έχει αποθηκεύσει ,δομικά υλικά.

Θα μου πείτε ,μπορεί να ετοιμάζεται να κτίσει το νέο Παρθενώνα. Συμφωνώ ,αλλά μέχρι τότε τι γίνεται;

Επί πλέον θα ήθελα να τονίσω ότι δεν αρκεί να δηλώνουμε έλληνες αλλά καλό θα ήταν και σε κάθε ευκαιρία να αποδεικνύαμε ότι κάτι έχει μείνει στο DNA μας από αυτή την υπόθεση.(όχι ότι θα άλλαζε και τίποτε στο παρών χάλι).

Τα μπάζα διακρίνονται στο βάθος ,μέσα στον περιφραγμένο αρχαιολογικό χώρο , ο οποίος σημειωτέον βρίσκεται στην οδό Βουλιαγμένης στο ύψος της Ηλιούπολης δεξιά όπως κατεβαίνουμε προς Φάληρο.

Κατά βάθος λοιπόν έχουμε να πολεμήσουμε τη δική μας βαρβαρότητα και τη δική μας έλλειψη καλαισθησίας ,όταν ανεχόμαστε να γκρεμίζονται υπέροχα νεοκλασικά κτίρια του μεσοπολέμου και στη θέση τους να αναγείρονται πολυώροφα τέρατα.Μικρή λεπτομέρεια :(τα είχαν φτιάξει γερμανοί ,οπότε ,καλά τους κάναμε).

Και σίγουρα μετά δεν αποτελεί δικαιολογία να φορτώσουμε όλα τα κακώς πεπραχθέντα στον καραμανλισμό (που όντως κατέστρεψε την Αθήνα ) γιατί και οι διάδοχοι του αλλά και οι αντίπαλοί του , το ίδιο ακριβώς έκαναν.

Η φωτογραφία ,αδιάψευστος μάρτυρας της αδιαφορίας μας αλλά και της κακογουστιάς μας.

Κατά τα άλλα ,έλληνας δε γίνεσαι, γεννιέσαι. Οι υπεύθυνοι αυτού του κράτους ,τι γεννήθηκαν άραγε;

Κλείνω εδώ κάνοντας μια επίκληση για επαναπροσδιορισμό του τι είμαστε ,πόσο συνδεδεμένοι μπορούμε να είμαστε με ανθρώπους που αναπνέουμε τον ίδιο αέρα,  που μας λούζει το ίδιο φως ,που μας βρέχει μια κοινή θάλασσα και που στο φινάλε ότι πολιτισμό και αν δημιουργήσαμε, τον φτιάξαμε σε μια αλληλεπίδραση με τους συνανθρώπους μας που έτυχε να γεννηθούν λίγο πιο δίπλα. 



Η ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΟΠΑΔΙΣΜΟΥ

Θέλω να μιλήσω για τον οπαδισμό. Αυτόν που ισοπεδώνει τα πάντα και αναδεικνύει τη νίκη αυτού που υποστηρίζουμε σε αυτοσκοπό και μας επιτρέπει να μετέλθουμε κάθε μέσον για να το πετύχουμε. Ο οπαδισμός χρόνια τώρα συντηρείται στους αθλητικούς χώρους και δη στο ποδόσφαιρο και εκολαπτόμενος εκεί ,εύκολα μεταγγίζεται σε συγγενείς ή μη χώρους όπως είναι η πολιτική ,δανείζοντας στοιχεία από το τελετουργικό του όπως χρώματα ,συνθήματα ,τραγούδια αλλά και φανατική προσήλωση ταυτόχρονα. Ο οπαδός συνήθως διατηρεί και άλλες ποιότητες και άλλες ιδιότητες που όλες μαζί ,αμαλγαματικά δημιουργούν αυτό το εκρηκτικό μείγμα το οποίο κάθε ευνομούμενη κοινωνία το αποστρέφεται , αλλά ταυτόχρονα κάθε μορφή εξουσίας επιθυμεί να το έχει με το μέρος της.

Έτσι ,ένας οπαδός μπορεί να είναι και ρατσιστής αλλά ο ανεπιθύμητου χρώματος παίκτης της ομάδας παραβλέπεται και συχνά ανάγεται και σε ήρωα αφού όλα του τα "μειονεκτήματα " διαγράφονται χάριν του υπέρτατου σκοπού ,που είναι το μεγαλείο της ομάδας. Βέβαια ,αν διαπράξει αυτός ο αθλητής το λάθος και μετακινηθεί σε άλλη ομάδα ,τότε εύκολα θα πάμε να τον αποδοκιμάσουμε και ενίοτε αν το χρώμα της επιδερμίδας του το επιτρέπει ,θα του πετάξουμε και μπανάνες.

Κάπως ανάλογη θα μπορούσε να είναι η περίπτωση εθνικιστών οπαδών που θα αναγκαστούν να κάνουν τα στραβά μάτια όταν η ομάδα τους φέρει κάποιον τούρκο ή κάποιον αλβανό να αγωνιστεί στην ομάδα. Γιατί ως γνωστόν ,ο "δικός μας " βαπτίζεται στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ (που είναι τα οπαδικά μας χρώματα) και εξαγνίζεται. Έχω ακούσει συχνά να γίνεται αναφορά σε τούρκο παίκτη ,πόσο καλό παιδί είναι μόνο και μόνο επειδή αγωνίζεται με τα χρώματά της ομάδας μας.Σε περίπτωση όμως που τον αντιμετωπίσουμε ως αντίπαλο (για παράδειγμα ,σε επίπεδο εθνικών), τότε το πράγμα αλλάζει. Εκεί όμως που κυριολεκτικά χάνεται κάθε μέτρο μπροστά στον οπαδισμό ,είναι η πολιτική. Σε αυτόν τον τομέα ,και ειδικά στη χώρα μας ,ο οπαδός είναι πρόθυμος να υποστηρίξει ως αρχηγό ,κάποιον που μερικά χρόνια πριν κόντεψε να του διαλύσει το κόμμα .

Σε άλλη περίπτωση, ακόμα χειρότερα, είναι σε θέση να υποστηρίξει για αρχηγό ,ένα παχύδερμο της πολιτικής που ενώ ως υπουργός οικονομικών έχει κυνηγήσει ανηλεώς κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο πολίτη ,ο ίδιος ακούγεται ότι έχει αποταμιεύσει εκατομμύρια ευρώ. Είναι χρήσιμοι λοιπόν οι οπαδοί, γιατί με την τυφλότητα τους συντηρούν ένα σύστημα και το βοηθούν να προχωρεί και να ισοπεδώνει ότι υγιές βρίσκεται στο διάβα του.

Η μόνη λύση βρίσκεται στη νέα γενιά. Αυτή που για πρώτη φορά θα ψηφίσει τώρα και που πρέπει να αποτινάξει έγκαιρα την ιδιότητα του "ανήλικου γέρου" που το ίδιο το σύστημα με τα πρότυπα του και τις εύκολες επιλογές του την έχει καταδικάσει .Το ηχηρό ράπισμα θα έρθει από την αυτενέργεια και την πρωτοβουλία των παιδιών αυτών ,μέσα από τη διεκδίκηση μιας νέας παιδείας χωρίς έτοιμα σχήματα και προκατασκευασμένες απόψεις.Μιας παιδείας που δε θα φτιάχνει οπαδούς αλλά φιλάθλους. Που δε θα δημιουργεί πειθήνια κομματικά όργανα ,αλλά ενεργούς πολίτες διαποτισμένους από τη θέληση της συμμετοχής και της αναγνώρισης του άλλου και κυρίως γεμάτους ενδιαφέροντα και ταγμένους στην αναζήτηση της βελτίωσης τους. Καλό Πάσχα σε όλους

RAMADAN και πολύς ήλιος

Συμμετέχοντας στο πνεύμα των ημερών αλλά και λειτουργώντας λίγο διαπολιτισμικά ,ανεβάζω ένα κομμάτι για το Ραμαζάνι, τη μεγάλη γορτή των μουσουλμάνων από τους East of Eden. Και ένα εβραικό, έτσι για ποικιλία. Καλές γιορτές λοιπόν και καλό Πάσχα.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΣ

Κάθε φορά που ξυπνάμε Δευτέρα πρωί νοιώθουμε την επανάληψη του εβδομαδιαίου γολγοθά που για άλλη μια φορά αδυσώπητα ξεκινά. Και ύστερα συνηθίζουμε και μετράμε τις Δευτέρες που έρχονται και περνούν και ξαναπερνούν ,και ξαναπερνούν... Όμως όπως φαίνεται (είναι από πραγματική ιστορία), η μικρή Σάλι σηκώθηκε μια Δευτέρα πρωί και αποφάσισε να το αλλάξει όλο αυτό, αλλά με λάθος τρόπο. Πήρε το πιστόλι του μπαμπά της ,πήγε σχολείο και το άδειασε πάνω σε δύο καθηγητές της (μην παίρνετε ιδέες),και όταν την ρώτησαν γιατί το έκανε, απάντησε ,no reson,I don't like Mondays. Bέβαια ,μπορεί απλώς να έχουμε να κάνουμε με μέρες που βρέχει συνεχώς μέσα και έξω από το σπίτι μας ,και κυρίως μέσα στην ψυχή μας. Οι Κάρπεντερς μας ταξιδεύουν σε αυτή την πλευρά της διάθεσης μας με ομολογουμένως λυρικότατο τρόπο. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι υπάρχει και η αισιόδοξη πλευρά της ζωής ,άλλη μια εβδομάδα αρχίζει ,κάποιες ευκαιρίες περιμένουν στη γωνία κρυμμένες για να μας δοθούν και στο κάτω κάτω το δώρο της ζωής είναι μεγάλη υπόθεση, έτσι δεν είναι; Η χαρά της ζωής από τους Mamas and Papas.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΜΗΝΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Είναι από τις σπάνιες φορές που μέσα σε ένα δίμηνο έχω τόσο φτωχή συγκομιδή σε διάβασμα ,κάτι που από ότι φαίνεται προκύπτει από τη γενικότερη ψυχολογία που δημιουργεί το συναίσθημα ότι ζω σε μία χώρα που βυθίζεται καθημερινά. Πράγματι ,αυτό που θεωρητικά αποκαλείται κράτος ,κάνει ότι μπορεί για να επαληθεύει ότι εμείς οι πολίτες είμαστε αντίπαλοι του και αποτελούμε ένα είδος που πρέπει να εξαλειφθεί και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.

Περιμένοντας λοιπόν τους επόμενους λογαριασμούς ,τις επόμενες δόσεις της εφορίας και τις νέες επινοήσεις των σφετεριστών της εξουσίας και κάλπικα νομιμοποιημένων ιθυνόντων,διάβασα μόλις τρία βιβλία μέσα σε δύο μήνες. Βέβαια το ένα ήταν χίλιες τριακόσιες σελίδες και μου πήρε σαράντα μέρες αλλά πάλι ο απολογισμός παραμένει μικρός. Διάβασα λοιπόν ,το Limit του Φρανκ Σέτσινγκ ,αυτού που προ τριετίας περίπου είχε παρουσιάσει το Σμήνος. (εκδ.Καστανιώτη) Το Σμήνος ήταν μια φανταστική περιπέτεια αλλά ταυτόχρονα και ένα οικολογικό θρίλερ που διαδραματιζόταν στα βάθη των ωκεανών. Αυτό που το έκανε να διαφέρει απο ένα φτηνιάρικο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας ,ήταν ότι ο συγγραφέας κάθισε και μελέτησε καιρικά φαινόμενα ,μετεωρολογία ,θαλάσσιους οργανισμούς ,σεισμούς παλίρροιες, τσουνάμι και άλλα πολλά συναφή πριν το γράψει. Το ίδιο κάνει και τώρα με το Limit μόνο που η ιστορία διαδραματίζεται στη σελήνη,σε χρόνο πολύ κοντινό με τον τωρινό και με τους οικονομικούς συσχετισμούς να διαμορφώνονται μέσα από χώρες που από οικονομικά ανυπόληπτες προ εικοσαετίας εξελίσσονται σε κυρίαρχοι του σήμερα παίρνοντας στα χέρια τους τα ηνία του παγκόσμιου καπιταλισμού.( μιλάω για την Ινδία και την Κίνα).

Γενικώς ότι γράφει ο Σέτσινγκ αποτελεί αποτέλεσμα προηγούμενης μελέτης και εμβριθούς επεξεργασίας. Κατά βάθος είναι μια ιστορία σύγκρουσης των οικονομικών συμφερόντων για το ποιος θα επικρατήσει στο μέλλον με φόντο τη σελήνη και τα ορυχεία της. Εμπνευσμένο και καλοδουλεμένο. Κατόπιν, για αποτοξίνωση διάβασα το βιβλίο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου, Της Κυριακής τα είδωλα από τις εκδόσεις Τόπος ,που είναι μικρά περιστατικά από συμβάντα χρόνια πριν στα ελληνικά γήπεδα τα οποία ώς συνομίληκος του Σωτηρακόπουλου, τυχαίνει να τα έχω ζήσει και εγώ. Διαβασμένο περισσότερο για να θυμηθώ τα good old days, τότε που πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου και όλος μου ο κόσμος ήταν μια ζεστή ηλιαχτίδα προστασίας όσο ήμουνα δίπλα του.

Τέλος από το Ίδρυμα του Μείζονος Ελληνισμού πήρα και διάβασα το "Πέρα από την καταστροφή", Μικρασιάτες Πρόσφυγες στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων Φαίνεται από τον τίτλο του ότι είναι ένα ιστορικό βιβλίο για την προσφυγιά γραμμένο από πολλούς συγγραφείς και με ιδιαίτερο γενικό αλλά και ειδικό ενδιαφέρον. Αυτά ήταν λοιπόν τα βιβλία του διμήνου και δυστυχώς και ο Μάρτιος κυλάει με την ίδια αναγνωστική ραθυμία. Φαίνεται ότι επίκειται και η φορολόγηση της ανάγνωσης οπότε το υποσυνείδητο μου ενδόμυχα αντιδρά καιπροσπαθεί να με διαφυλάξει. Ελπίζω η επόμενη δημοσίευση μου για τα βιβλία του Μαρτίου να μας βρει ευτυχέστερους και φωτεινότερους. Και για την αργοπορία ,κέρασμα ένα υπέροχο αυτοσατιρικό του Jarvis Cocker.

ΚΟΜΨΟΤΕΧΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ

Oι Steely Dan με ένα κομμάτιπου μας πάει πισω στα 70s και είναι ότι πρέπει γι αυτόν τον καιρό.

ΤΑ 2000 ΚΥΒΙΚΑ, Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΥΜΟ

Ύστερα από πολλά χρόνια φορολογικής αδράνειας στη χώρα μας ,μαζί με πολλά άλλα , τέθηκε και το θέμα των τεκμηρίων στην οικονομική μας ζωή. Ανάλογα δηλαδή με το μέγεθος του σπιτιού, του αυτοκινήτου , του σκάφους που συντηρείς ,πρέπει να υπάρχει και η αντίστοιχη συμφωνία με τα δηλούμενα ετησίως εισοδήματα.

Και είναι αλήθεια ότι ένα αυτοκίνητο δύο χιλιάδων κυβικών εκατοστών ,"τρώει" και απαιτεί και αρκετή δαπάνη για να συντηρηθεί όπως αντίστοιχη συντήρηση χρειάζεται ένα μεγάλο σπίτι και ακόμη και ,γιατί όχι ; και ένα σκάφος. Μήπως όμως το ίδιο τεκμήριο θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και για τους ίδιους τους ανθρώπους;Ένα τυεράστιο σώμα δεν απαιτεί και τεράστιες δαπάνες για να τα βγάλει πέρα; Ειδικότερα μιλάω για τους βροντόσαυρους της πολιτικής που φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν και ανενδοίαστα περιφέρουν ,και μεταφορικά και ουσιαστικά ,τον παχυδερμισμό τους όπως και την από χρόνο σε χρόνο αύξηση της υφαλοκρηπίδας τους καιτου υποδόρειου λίπους τους. Αυτόί οι άνθρωποι που καταλαμβάνουν τους ύψιστους εξουσιαστικούς θώκους ,πέρα από το καλό παράδειγμα που θα έπρεπε να εκπροσωπούν ,θα όφειλαν να αποτελούν και υποδείγματα λιτότητας και εγκρατούς ζωής. Αντίθετα όμως ,τους βρίσκουμε παντού. Στην πολιτική, στην εκκλησία ,στο στρατό και όπου υπάρχει αξίωμα και προβολή. Και για να μην περεξηγηθώ,δεν έχω τίποτε με τους ανθρώπους που από απορύθμιση κάποιου οργανικού παράγοντα έχασαν τον έλεγχο των κιλών τους. Όταν όμως αυτοί οι άνθρωποι με κυβερνούν και μου ζητούν κατ'εξακολούθηση θυσίες ,τότε αρχίζει να με ενοχεί η εικόνα τους.Και αφού "μαζί τα φάγαμε " , παραμένει απορίας άξιο γιατί δεν καταντήσαμε και εμείς,οι υπόλοιποι έτσι. Αν ρίξετε μια ματιά σε προ εικοσαετίας φωτογραφίες των πολτικών μας και τις συγκρίνετε με σήμερα θα καταλάβετε τι εννοώ.Ενώ τα τρώγαμε μαζί ,μόνο αυτοί φούσκωσαν.

Βέβαια σε άλλες κοινωνίες όπως η ιαπωνική, αυτά τα παχύδερμα καταλήγουν παλαιστές του σούμο που θεωρείται και ύψιστη ένδειξη ευγενούς αθλήματος ,οπότε ίσως στην όλη μου θεώρηση χάνω κάτι από τη συνολική εικόνα και ίσως τελικά το μόνο που θέλουν να μας δείξουν αυτοί οι άνθρωποι παχαίνοντας ,να είναι η ευγένεια της ψυχής τους την οποία εμείς ,ως ανήκοντες σε κατώτερες σφαίρες δεν αντιλαμβανόμαστε. Κλείνω λοιπόν με τη ρηξικέλευθη θέση μου ,να φορολογηθεί η ετήσια αύξηση λίπους ανά άτομα όταν αυτό υπερβαίνει τα εκατονείκοσι κιλά ( η επιλογή του αριθμού εντελώς τυχαία ), ως δείγμα ευμάρειας και καλοπέρασης όπως και ωχαδερφισμού για τους υπόλοιπους που πεινάνε. Άλλωστε πλέον φορολογούμαστε και επειδή αναπνέουμε ,έτσι δεν είναι;