ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ (ΑΥΓΟΥΣΤΟ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ-ΟΚΤΩΒΡΗ)

Μάζεψα τρεις ολόκληρους μήνες χαλαρών αναγνώσεων και να΄μαι που τις παρουσιάζω ,με μεγάλη παρόλα αυτά για τη δική μου συνέπεια παρουσίας στο blog , καθυστέρηση.
Δεν παραθέτω τα βιβλία με σειρά ανάγνωσης αλλά με σειρά εντύπωσης.
Ξεκινώ λοιπόν με τον Ισίδωρο Ζουργό του οποίου παρουσιάζω δύο βιβλία.
Με το Ζουργό από πρόπερσι είχα την εμπειρία της Αηδονόπιτας και ομολογώ ότι με είχε εντυπωσιάσει ,αλλά επειδή συνήθως οι Έλληνες συγγραφείς δεν έχουν συνέχεια ,δεν μπήκα στον κόπο να κυνηγήσω άλλα του βιβλία ,όπως πλέον έχω σκοπό να κάνω τώρα.
Από όσα γράφω γίνεταικατανοητό πως είχα κάνει λάθος.
Ο Ζουργός είναι κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος Έλληνας συγγραφέας της εποχής μας. Άριστος γνώστης της Ιστορίας αλλά και της Φιλοσοφίας όπως και των ανθρώπινων εφευρέσεων και πολλών άλλων.
Στον Ματίας Αλμοσίνο έχουμε ένα οδοιπορικό σε όλη την Ευρώπη του δέκατου έβδομου αιώνα και ένα πέρασμα μέσα από πολιτισμούς ,θρησκείες ,δοξασίες ,αναμονές του Μεσσία. Ο ήρωας αγγίζει όλα τα σημεία της Γηραιάς Ηπείρου που γράφεται ιστορία και κατά κάποιο τρόπο συμμετέχει ενεργά σε αυτήν.
Είναι από τα βιβλία που βιάζεσαι να ξανασυναντηθείς μαζί του , που το διαβάζεις με δίψα για την επόμενη σελίδα και που όταν το τελειώσεις ,αισθάνεσαι πως έχασες ένα φίλο.

Και το επόμενο βιβλίο του Ζουργού όμως ήταν μία αποκάλυψη. Ένα ταξίδι πέντε φίλων με ιστιοπλοικό, μια απόδραση του καθενός από τις ζωές τους , μια αναζήτηση της ατομικής τους Ιθάκης . Μια ιστορία όπου ο καθένας προσπαθεί να ξεφύγει από τον εαυτό του και στην προσπάθειά του αυτή ουσιαστικά τον ανακαλύπτει
Διαβάζοντάς το σε μερικά σημεία ένιωσα πως ο συγγραφέας είχε κατασκοπεύσει τη ζωή μου και έβαζε μέσα κομμάτια της.Ανακάλυψα μικρές συνομωσίες στις οποίες συμμετείχαμε μόνο εμείς οι δύο !
Η αλήθεια είναι πως σε όλα τα βιβλία του Ζουργού το έχω αισθανθεί αυτό και δεν μπορώ να καταλήξω αν αυτό γίνεται επειδή αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό των μεγάλων συγγραφέων ή επειδή ο τρόπος που γράφει ταυτίζεται τόσο πολύ με το πως αντιλαμβάνομαι εγώ τον κόσμο.

Τα Γόμορρα τα είχα πάνω από πέντε χρόνια στη βιβλιοθήκη μου αδιάβαστα . Δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Απλώς μου παρουσίασε μια σύγχρονη εικόνα της διαφθοράς ,όπως αυτή παρουσιάζεται στην Ιταλία. Κατά κάποιο τρόπο έχουμε εδώ μια αναθεώρηση της δράσης της Μαφίας με αλλαγή κέντρου εκπόρευσης εντολών.Ο ρομαντικός τρόπος επίλυσης διαφορών με τις οικογένειες Σικελών που πρωταγωνιστούσαν τον περασμένο αιώνα έχει αφήσει τη θέση του στους Κινέζους και στο λιμάνι της Νάπολι

Το βιβλίο για τον Μωάμεθ είναι ένα από τα πολλά που έχουν γραφτεί για την μεγάλη αυτή προσωπικότητα που άλλαξε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας με τη θρησκεία που εισήγαγε μισή χιλιετία πριν.
Δεν είναι ένα φοβερό βιβλίο ,απλώς έρχεται να συμπληρώσει τις γνώσεις μας πάνω στην εποχή ,στην ιστορία και τον άνθρωπο.
Για μη μισαλλόδοξους

Το μαύρο Αλγέρι είναι η αρχή της τριλογίας του Ατιά που ολοκληρώνεται με το Paris Blues.
Το μυθιστόρημα αυτό κατατάσσεται σε αυτά που τα ονομάζονται αστυνομικά ,στο βάθος του όμως λειτουργεί ως φόντο η ιστορία και συγκεκριμένα η γαλλική αποικιοκρατία και η προσπάθεια της να κρατήσει την Αλγερία υπό την επιρροή της. Καλογραμμένο ,σφιχτοδεμένο αλλά θέλει κάποιες γνώσεις σύγχρονης γαλλικής ιστορίας για να το παρακολουθήσεις άνετα.

Τον Ian Rankin τον γνώρισα όταν επισκέφτηκα για δεύτερη φορά στη ζωή μου ,το Εδιμβούργο.
Τα μυθιστορήματά του τα διαβάζω ,όχι επειδή είναι φοβερός λογοτέχνης ,αλλά γιατί αισθάνομαι ότι με πιάνουν από το χέρι και με παρασύρουν στα σοκάκια της γκρίζας αυτής πόλης που το χρώμα όμως αυτό της πάει υπέροχα.
Οι ιστορίες αυτές δεν προσθέτουν κάτι ιδιαίτερο στο αστυνομικό μυθιστόρημα ,λειτουργούν άψογα όμως αν θελήσει κανείς να ανασυνθέσει τις αναμνήσεις του και να αφήσει την φαντασία του να τον πάει για ακόμα μια περιπλάνηση στην πρωτεύουσα της Σκοτίας.
Δε θα αναφερθώ στο καθένα ξεχωριστά ,με μόνη εξαίρεση πως ο Ράνκιν στο Ρέκβιεμ ουσιαστικά συνταξιοδοτεί των επι μιά εικοσαετία ήρωα του και στις Σκοτεινές υποθέσεις εισάγει τον νέο του ήρωα που θα μας συντροφεύσει από εδώ και πέρα, τον επιθεωρητή Fox.

Εδώ έχουμε μια μελέτη πάνω στην ανθρώπινη βλακεία ,που ακριβώς επειδή είναι το αντίθετο της εξυπνάδας συχνά εκλαμβάνεται ως έξαρση του πνεύματος . Να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο κάσμος που μας περιβάλει είναι γεμάτος από ανυποψίαστους βλάκες οι οποίοι ακριβώς λόγω αυτού του ανυποψίαστου, έχουν θεωρήσει τη βλακεία τους εξυπνάδα και την προβάλουν με κάθε τρόπο.

George Simenon ομολογώ πως δεν είχα διαβάσει και για κάποιο λόγο απροσδιόριστο ,τον απέφευγα. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα μου άλλαξε με απόλυτο τρόπο τη γνώμη μου αποκαλύπτοντας πίσω από το κάλυμμα του αστυνομικού μυθιστορήματος ,έναν φοβερό λογοτέχνη αλλά ταυτόχρονα και έναν ανατόμο της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας.
Στη συγκεκριμένη ιστορία είναι σαν να διαβάζουμε ανάποδα το χρονικό ενός εγκλήματος με τις συνήθεις απαξιωτικές δημοσιογραφικές αναφορές για το δράστη όπως και την ανάλογη στάση της αστυνομίας ,αλλά είμαστε μόνο εμείς μέσα από τα μάτια του συγγραφέα που γνωρίζουμε τι πραγματικά παίχτηκε μέχρι να φτάσουμε στο έγκλημα.
Μικρό και ευκολοδιάβαστο.



κλείνω με ένα κομμάτι από την ταινία Gomorra

ΤΟ ΧΡΩΜΑ

Εμείς οι Έλληνες έχουμε μια ιδιαίτερη προσήλωση στο χρώμα.
Το αγαπάμε υπερβολικά. Ίσως φταίει το φοβερό φως της χώρας μας , αυτό που ακόμα και όταν απουσιάζει λόγω νύχτας ,έχει αφήσει στο νου ανεξίτηλη την αίσθηση της μνήμης.
Το χρώμα λοιπόν ,κάποτε δεν ήταν ελεύθερο ως επιλογή και για παράδειγμα η καθολική εκκλησία θεωρούσε την ανάμιξη χρωμάτων σε ριγέ σχηματισμούς ως διαβολικό σημάδι και για αυτό το λόγο οι κατάδικοι των φυλακών αρχικά ενδύθηκαν με ριγέ.
Αντίστοιχα επί τουρκοκρατίας , χρώματα επιτρεπόταν να φέρουν μόνο οι Οθωμανοί ,ενώ οι Έλληνες ραγιάδες ήταν καταδικασμένοι σε γκριζόχρωμες αποχρώσεις.
Θα μπορούσα να γάψω σελίδες επί σελίδων για τα χράωματα και την ιστορία τους όμως αυτό το άρθρο έχει άλλη αφορμή.
Κατά διαστήματα φίλοι Ολυμπιακοί θέλοντας να πειράξουν εμάς τους Παναθηναικούς ( λες και δε φτάνει η κατάντια της ομάδας μας τα τελευταία χρόνια ) ,δηλώνουν ότι ο Παναθηναικός ως πρώτο χρώμα της ιστορίας του είχε το ροζ , αφήνοντας το σαφή υπαινιγμό ,πως είμαστε κοριτσάκια ή οτιδήποτε άλλο ανταποκρίνεται στο ροζ.
Ως ιστορικός λοιπόν θα δώσω μια άλλη νότα και θα επιχειρήσω να αποκαταστήσω την αλήθεια.
Ο Παναθηναικός ξεκίνησε την ιστορική του πορεία ως Πανελλήνιος και τα χρώματα του ήταν το κόκκινο και το άσπρο. Ανεξακρίβωτες πληροφορίες λένε πως άγνωστο πώς ,στην ομάδα επιτέθηκε ένας ταύρος ο οποίος είχε ξεφύγει από κάποια σφαγεία και ενώ η ομάδα αγωνιζόταν σε κάποιο γήπεδο (του οποίου η ακριβής τοποθεσία επίσης αγνοείται), στην οδό Πατησίων.
Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν αποφασίστηκε η αλλαγή του χρώματος σε πράσινο. Η κόκκινη φανέλλα παρέμεινε στο μουσείο του συλλόγου όμως σαν ιστορικό κειμήλιο. Μόνο που από τα πολλά πλυσίματα είχε γίνει ροζ. Βλέπετε τότε τις φανέλλες οι ομάδες τις αγόραζαν από τοπικές βιοτεχνίες και τις έλυωναν στο πλύσιμο και το ξέβαμα μέχρι να βρουν χρήματα να αγοράσουν την επόμενη.Αυτά όσον αφορά τη ροζ φανέλλα την οποία βέβαια δεν έχει πρόβλημα να τη φορά ως δεύτερη εμφάνιση η Juventus και ως πρώτη η Palermo.(Και δεν νομίζω ότι θα υπενιχθεί κανείς πως οι Παλερμιτάνοι ,οι κάτοικοι της πρωτεύσας της ιταλικής μαφίας είναι θυληπρεπείς;)
Και τώρα κάτι για την ιστορία του γαλάζιου και του ροζ.
Μέχρι το 1940 άρα ακόμα περισσότερο το 1908 που ιδρύθηκε ο Παναθηναικός ,το ροζ θεωρείτο αγορίστικο χρώμα ,ως η πιο απαλή έκφραση του άκρως επιθετικού ,άρα αντρικού κόκκινου. Το δε γαλάζιο θεωρείτο καθαρά κοριτσίστικο χρώμα με σαφείς αναφορές στο ένδυμα της Παναγίας.
Μετά τον Παγκόσμιο πόλεμο , εμπορικοί λόγοι έδωσαν ταυτότητα και φύλο στα χρώματα ,αντιστρέφοντας την πολικότητά τους.
Δυστυχώς ,επαναλαμβάνω ,είμαστε κολλημένοι στον φετιχισμό του χρώματος.Σε σημείο μάλιστα που πράσινες στο χρώμα ομάδες όταν αγωνίζονται με τον Ολυμπιακό για να μην προκαλέσουν τους οπαδούς του να αλλάζουν τα χρώματα τους και να εμφανίζονται με άλλη εμφάνιση. Και ο Ολυμπιακός όμως σε πρόσφατο απιχνίδι στην έδρα του Παναθηναικού εμφανίστηκε με μπλε ,προφανώς για να κατευνάσει τα πάθη.
Κάποτε ο George Best της Ελλάδας , ο αέρινος Γιώργος Δεληκάρης του Ολυμπιακού είχε δηλώσει ,όταν φημολογείτο το ενδιαφέρον της σκωτσέζικης Celtic για το άτομο του. "Δεν πάω στη Σέλτικ γιατί φοράει πράσινα". Σε ένα χρόνο όταν ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση του Ολυμπιακού ,φόρεσε τα πράσινα και μάλιστα όχι αυτά της Σέλτικ αλλά αυτά του Παναθηναικού !
Σκεφτείτε όμως ότι στο εξωτερικό όπου τα μεγέθη των ομάδων είναι πολύ μεγαλύτερα από τα δικά μας ,μια Manchester City δεν έχει κανένα πρόβλημα να εμφανιστεί με κοκκινόμαυρη εμφάνιση ως δεύτερη στολή ,δηλαδή με τα χρώματα της άσπονδης συμπολίτισσας United.

Ή σκεφτείτε το λίγο ανάποδα . Στην Ολλανδία όλες οι μεγάλες ομάδες είναι ερυθρόλευκες άρα η αντιπαλότητά τους δεν μπορεί να θεμελιωθεί πάνω στο χρώμα . Μάλιστα οι συμπολίτισσες στο Ρότερνταμ, Feyenord και Sparta έχουν και οι δύο άσπρο ,μαύρο ,κόκκινο.
Το ίδιο και στην Ιταλία όπου οι δύο ομάδες της Βερόνα , η Hellas και η Chievo (διαβάζεται Κιέβο και όχι Κίεβο όπως τη λένε κάποιοι ανόητοι στα Μέσα),έχουν ως χρώματα το κίτρινο και το μπλε.
Για να κλείσω λοιπόν αυτή την ξενάγηση σε ένα θέμα που μου είναι εξαιρετικά αγαπητό, ξέρετε ποια θα είνα η δεύτερη εμφάνιση της Ρεάλ φέτος; Ναι σωστά το μαντέψατε . Ροζ.

Έτσι είναι όμως . Όταν έχεις δέκα ευρωπαικούς τίτλους δεν πολυενδιαφέρεσαι αν κάποιοι μικρόνοες συνδύασουν το χρώμα σου με το φύλο σου. Αν το κάνουν ακόμα χειρότερο γι αυτούς . Γιατί στον κόσμο των αρσενικών που νομίζουν πως αντιπροσωπεύουν δεν είναι και πολύ τιμητικό να χάνεις από ροζ φανέλλες.


Και το τραγούδι της Chelsea που βασίζεται στο χρώμα

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ (ΤΟ ΕΞΗΣ ΕΝΑ)

Δεν μου έχει ξανασυμβεί όσο θυμάμαι τον πρόσφατο εαυτό μου να διαβάσω μόνο ένα βιβλίο μέσα σε ένα μήνα και μάλιστα μήνα του καλοκαιριού. Πρέπει όμως κάπου εδώ να προτάξω το άλλοθι του alter ego μου ,την αναβίωση του όντος μέσα μου που αρκείται σε άρτο και θεάματα κάτι που συνέβη με την αδιάλλειπτη παρουσία επί ένα μήνα του παγκοσμίου κυπέλλου της Βραζιλίας ή αλλιώς ελληνιστί (από τον καιρό του Διακιγιάννη το '70 ,Μουντιάλ).
Αισθάνομαι όμως πολύ ευχαριστημένος από το βιβλίο που διάβασα ,λόγω της διαφορετικότητάς του και του θέματος που θίγει.
Το βιβλίο αυτό είναι η Μαλάλα από τις εκδόσεις Πατάκη που τον τελευταίο καιρό με τις επιλογές τους ανταποκρίνονται πλήρως στα δικά μου τουλάχιστον αναγνωστικά γούστα.

Εδώ λοιπόν έχουμε την αυτοβιογραφική παρουσίαση ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού που ζει στο Πακιστάν και ξαφνικά πρέπει να παλέψει για το αυτονόητο ,το δικαίωμά του να μορφωθεί.
Απέναντι του βρίσκονται οι Ταλιμπάν που μέσα από μια αυθαίρετη ερμηνεία του Κορανίου απαγορεύουν τη μία δραστηριότητα μετά την άλλη φτάνοντας τελικά με το έτσι θέλω να απαγορεύουν και τη ζωή την ίδια.
Κατ'αρχάς το βιβλίο περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο πως το κακό εγκαθίσταται σιγά σιγά ,έτσι που να μη γίνεται αντιληπτό και μια μέρα οι άνθρωποι ξυπνάνε και αυτό είναι εκεί εγκατεστημένο για πάντα και τότε ο κόσμος αποφασίζει να μην αντιδράσει για να μην το εξοργίσει και συνηθίζει να ζει με αυτό.
Το βιβλίο λειτουργεί παράλληλα και ως μία συνοπτική ιστορία του Πακιστάν και των φυλών του και βοηθάει πολύ στην κατανόηση των πραγμάτων εμάς που δεν έχουμε ιδιαίτερες γνώσεις για την ιστορία της περιοχής. Είναι επίσης άκρως αποκαλυπτικό για το πως διαμορφώνονται οι γραμμές των συνόρων από τους μεγάλους χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες των κατοίκων και η βούλησή τους να ανήκουν κάπου.
Άφησα τελευταίο το γεγονός,ότι το κορίτσι αυτό ,για το θάρρος του και την παρησία του ,δέχτηκε δολοφονική απόπειρα από τους Ταλιμπάν αφού πυροβολήθηκε στο πρόσωπο ενώ γύριζε με το σχολικό στο σπίτι του.
Σαν δείγμα ελπίδας όμως ότι το κακό δεν νικάει πάντα ,η Μαλάλα ,κόντρα στις προβλέψεις, επέζησε και έγινε το μικρότερο άτομο που προτάθηκε για νόμπελ ειρήνης.,
Το ηθικό δίδαγμα όμως που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι ότι η μόρφωση, η γνώση ,η εκπαίδευση, η καλλιέργεια, όλα είναι μια πατρίδα . Μια πατρίδα παγκόσμια, για την οποία αξίζει να αγωνιστεί κανείς ακόμη και με κίνδυνο της ζωής του γιατί μόνο έτσι θα επικρατήσει κάποτε παγκόσμια ειρήνη σε πείσμα των φονταμενταλιστών και όλων αυτών των θρησκευτικών νταήδων που παίρνουν ένα μήνυμα αγάπης και το μεταλλάσουν σε χολή και μίσος.

ΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ

Αφορμή για το άρθρο αυτό μου έδωσε ένα βιβλίο που τελείωσα πρόσφατα και του οποίου σύντομα την κριτική θα ανεβάσω ,το οποίο μιλάει για την προσπάθεια ενός κοριτσιού στο Πακιστάν ,να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό των Ταλιμπάν και να μορφωθεί
Ταλιμπάν σημαίνει αρχικά ,αυτός που αποζητά τη γνώση αλλά στην εξέλιξη τους αυτοί οι άνθρωποι κάθε άλλο παρά επαληθέυουν την ερμηνεία του ονόματός τους.
Όμως ο λόγος που γράφω δεν είναι αυτός . Άλλωστε όλοι εδώ στη Δύση φρίτταμε με τα διάφορα ανδραγαθήματα αυτών των παληκαράδων της θρησκείας και εξακολουθούμε να το κάνουμε όταν φτάνουν στα αυτιά μας τα "κατoρθώματά τους".
Μήπως όμως εθελοτυφλούμε λίγο;

Αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν ότι εφαρμόζουν το λόγο του Θεού ,προσπερνώντας ότι ο Θεός δε θα ανέθετε σε τόσο πτωχούς τω πνεύματι να τον εκπροσωπήσουν. Και μάλλον ο Θεός είναι υπεράνω του αν κάποιος φοράει σαγιονάρα ή ακούει Metallica

Μήπως δεν είναι μακρινό περελθόν ο καιρός που και η δική μας κοινωνία είχε και αυτή τους δικούς της Ταλιμπάν;
Κατ'αρχάς για να ξεκινήσουμε από την παιδεία ,η δική μου η γενιά τελείωσε το σχολείο σε ιδρύματα που απευθύνονταν αποκλειστικά στο ένα φύλο, αρρένων ή θηλέων.Οι κανονισμοί ένδυσης και κυκλοφορίας μετά το σχολείο ιδιαίτερα για τα κορίτσια ήταν εξαιρετικά αυστηροί ενώ απαγορευόταν δια ροπάλου η ανταλλαγή έστω και χαιρετισμού με το αντίθετο φύλο. Αν κάτι τέτοιο έπιπτε στην προσοχή των ιθυνόντων τα πράγματα κατέληγαν στην ειδοποίηση του πατέρα του κοριτσιού με ότι συνέπειες μπορεί να είχε αυτό και φυσικά στην ολιγοήμερη αποβολή του από το σχολείο.
Σε μια χώρα που το Σύνταγμα της προβλέπει ανεξιθρησκία ο εκκλησιασμός υπήρξε πάντα υποχρεωτικός όπως και η πρωινή προσευχή ενώ αν κάποιος απουσίαζε αδικαιολογήτως από αυτές τις εκδηλώσεις τιμωρείτο με αποβολή.Πάντα έχοντας υπόψη την ανεξιθρησκία που κηρύττει το Σύνταγμα, βρίσκω τελείως ανακόλουθη τη διάταξη που απαγορεύει σε μη χριστιανούς ορθόδοξους Έλληνες πολίτες να γίνουν δάκαλοι. Με λίγα λόγια αν είσαι καθολικός ή ακόμα χειρότερα Εβραίος στο θρήσκευμα , δεν πα ναχεις πτυχίο και από τη ΝΑΣΑ για να διδάσκεις σε εξωγήινους , στην Ελλάδα της Ορθοδοξίας δεν πρόκειται να διδάξεις.
Φυσικά εννοείται πως κανείς δεν διανοείται να χωρίσει την Εκκλησία από το κράτος και σε επιστέγασμα αυτής της σιαμαίας σύζευξης οι μεγάλες θρησκευτικές γιορτές γίνονται πάντα πρώτο θέμα στα τηλεοπτικά δελτία ανεξάρτητα αν την ίδια μέρα κάπου στη γειτονιά μας ξεκίνησε ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
Για να γυρίσουμε στο σήμερα όμως , εδώ στη χώρα μας που καταδικάζει τους Ταλιμπάν και αισθάνεται τυχερή που δε ζει κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς , οι αιθουσάρχες κάποιων κινηματογράφων ακόμα θυμούνται με φρίκη τους φανατικούς που εισέβαλαν στις αίθουσες μαχαιρώνοντας τις οθόνες επειδή οι ιδιοκτήτες των κινηματογράφων είχαν τολμήσει να ανεβάσουν τον "Τελευταίο πειρασμό" του Σκορσέζε . Για την ιστορία επαναλαμβάνοντας το διωγμό του Καζαντζάκη ,κάποιοι ιεράρχες μας είχαν αποφασίσει πως το έργο έθιγε τη θρησκεία. Δυστυχώς δεν είχαν το μυαλό να σκεφθούν ότι μια θρησκεία είνα πολύ πιο μεγάλη από μια καλλιτεχνική παραγωγή και αν έχει στέρεες βάσεις δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
Κλείνοντας (το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται με δυο-τρεις αναφορές) θα αναφέρω πόσο από μέσα μας χλευάσαμε και χλευάζουμε όλοι την παντογνωσία των Μουλάδων του Ισλάμ οι οποίοι φέρονται ως γνώστες και ερμηνευτές του θεικού λόγου στη γη και πολλές φορές με τις παρερμηνείς που δίνουν προκαλούν τεράστιες συγκρούσεις που ενίοτε καταλήγουν σε αιματοχυσίες.
Ευτυχώς εμείς δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο όμως κατά κάποιο τρόπο και οι λεγόμενοι "πνευματικοί" τον ίδιο ρόλο δεν προσπαθούν να παίξουν; Δεν ερμηνεύουν το λόγο του Θεου μέσα από τις περιορισμένες γνωστικές τους ικανότητες;
Και στην τελική ανάλυση τι σημαίνει πναυματικός και γιατί δεν μπορεί να είναι πνευματικός ο καθένας από εμάς αντλώντας εσωτερικότητα από την καλλιέργεια που πέτυχε μέσα από το διάβα της ζωής του;
Η λύση φαντάζει κλισέ και χιλιοειπωμένη αλλά είναι μία και ακούει στο όνομα εκπαίδευση . Μόνο έτσι θα είμαστε κύριοι των επιλογών μας ,των λατρευτικών μας συνηθειών ακόμα και της περηφάνειας για την πατρίδα μας.


Το κομμάτι δεν είναι ερωτικό αλλά αναφέρεται στο Θεό . Τί ωραία που υμνεί το Θεό ένας άπιστος!!!

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ (ΕΛΕΩ ΜΟΥΝΤΙΑΛ)

Τελικά αποδεικνύεται περίτρανα ότι το ποδόσφαιρο λειτουργεί ανταγωνιστικά απέναντι στην κουλτούρα.
Ένα ολόκληρο μήνα (ποδοσφαιρικών βραδιών εξαιρουμένων) παιδεύομαι να τελειώσω δύο βιβλία.
Ειμαι τυχερός όμως γιατί πρόκειται γαι καταπληκτικά βιβλία.
το πρώτο είναι από τις εκδόσεις Πατάκη ,μια προσέγγιση στη φιλοσοφία μέσα από θέματα τα οποία αρχικά ουδεμία σχέση φανερώνουν πως έχουν με το αντικείμενο.
Προχωρώντας όμως αντιλαμβάνεσαι πως όλα συνδέονται κάτω από το μανδύα αυτού του τομέα που αποκαλούμε φιλοσοφία.
Γεννετική ,ευθανασία ,ευγονική, σαρκοφαγία, χρόνος , φύση, θεός και χίλια δυό ακόμα θέματα συνδεδεμένα με τη φιλοσοφία και δοσμένα με ένα άκρως ενδιαφέροντα και σύγχρονο τρόπο.
Η δε Νάξος του τίτλου ταυτόχρονα τόπος ουτοπικός αλλά και την ίδια στιγμή ,το μέρος που συνελήφθη η ιδέα γι αυτό το υπέροχο βιβλίο.

Το δεύτερο ήταν το βιβλίο ιστορίας του Ραφαηλίδη περί της καταγωγής των Ευρωπαικών λαών και συγκεκριμένα "οι λαοί της Ευρώπης"
Εντυπωσιακά ενδιαφέρον βιβλίο από ένα άνθρωπο που πάντα πήγαινε κόντρα στο ρεύμα ,δε χάιδευε αυτιά, δεν έγραφε ιστορία για να διαβαστεί και να αρέσει. Τελικά , τώρα μετά το θάνατό του ,όλοι αναγνωρίζουν το μέγεθός του και όλοι τον μνημονεύον ως εκ των κορυφαίων ιστορικών του αιώνα μας.
Το βιβλίο αυτό λοιπόν ασχολείται σχεδόν με όλους τους ευρωπαικούς λαούς δίνοντας άγνωστα στοιχεία για την καταγωγή τους και τις οποιεσδήποτε καταβολές τους.
Ένα βιβλίο για τη γλώσσα , τη λαογραφία ,την τέχνη ,τις συμμαχίες και τέλος τη σημερινή εικόνα του κάθε λαού.
Ένα must για τη βιβλιοθήκη του κάθε φίλου της ιστορίας.

Και ένα τραγούδι περί φιλοσοφίας μιας και την αναφέραμε

GREECE - FOOTBALL AND SPECIAL FRIENDSHIP

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ 2014

Κριτική στα θέματα Ιστορίας κατεύθυνσης.

Τα θέματα της ιστορίας υπήρξαν καλοδιατυπωμένα με σαφή ερωτήματα και καλύπτανε ως συνήθως όλο το βιβλίο.
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εμφανίζεται συνδυαστική από διαφορετικά κεφάλαια του βιβλίου ,κάτι που αναδεικνύει τους καλά προετοιμασμένους στην ιστορία μαθητές .
Το είδος των ερωτήσεων απευθύνεται σε μαθητές που δε διαβάζουν απλώς την ιστορία αλλά και την κατανοούν.
Αυτή η κατηγορία μαθητών λοιπόν ,δε θα αντιμετώπισε πρόβλημα με τα συγκεκριμένα θέματα.
Για άλλη μια φορά δόθηκε έμφαση όπως είχε τονιστεί στις πρώτες και τελευταίες σελίδες των πέντε βασικών ενοτήτων ,κάτι το οποίο εχει καταντήσει πλέον αναμενόμενο σε κάθε χρονιά θεμάτων

ΘΕΜΑ Α1

α. Αγροτική μεταρρύθμιση

Απάντηση
Καθώς η κατοχή γης παύει να είναι πηγή εξουσίας και κοινωνικού κύρους…παραγωγικές και κοινωνικές συνθήκες. (σελ.42).

β. Κίνημα στο Γουδί

Απάντηση
Το 1909 συντελείται…πετύχει τις επιδιώξεις του. (σελ. 86,87,88) Το σημείο που αναφέρεται στη διαδήλωση επαγγελματικών σωματείων της πρωτεύουσας δεν είναι απαραίτητο αλλά η γραφή του μέσα στην απάντηση δεν επηρεάζει αρνητικά/

γ. Συνθήκη Σεβρών (28 Ιουλίου ?10 Αυγούστου 1920).

Απάντηση
Η Συνθήκη των Σεβρών…γίνεται απτή πραγματικότητα .(σελ 96) .Μπορεί να γίνει και μικρή αναφορά από τη σελίδα 144 που ορίζεται ότι με τη Συνθήκη η περιοχή της Σμύρνης θα βρισκόταν υπό Ελληνική κατοχή και διοίκηση για πέντε χρόνια.

ΘΕΜΑ Α2

α. Λ
β. Σ
γ. Σ
δ. Σ
ε. Λ

ΘΕΜΑ Β1

α. Οργάνωση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων σε επίπεδο ηγεσίας κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα.

Απάντηση
Η οργάνωση των κομμάτων ήταν εμφανής μόνο σε …υπέρ της εκλογικής τους περιφέρειας. (σελ 84)

β. Λόγοι για τους οποίους δεν προέκυψαν ταξικά κόμματα εκείνη την περίοδο.

Απάντηση

Αντίθετα με άλλες χώρες …το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού πληθυσμού. (σελ 84)

ΘΕΜΑ Β2

α. Ενέργειες του Μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθου για το Ποντιακό ζήτημα κατά το Συνέδριο Ειρήνης (1918-1918) στο Παρίσι.

Απάντηση
Τον Βενιζέλο επισκέπτεται τον Απρίλιο του 1919 στο Παρίσι ο Μητροπολίτης Χρύσανθος….Θα την διαθέσω υπέρ του λαού σας». (σελ. 251)

β. Ενέργειες του Μητροπολίτη Αμάσειας Γερμανού Καραβαγγέλη για το ίδιο ζήτημα.

Απάντηση
Παρά το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου ο ποντιακός ελληνισμός δεν πτοήθηκε…4 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. (σελ 252,253)

ΘΕΜΑ Γ1.

Απάντηση
α Ο Βενιζέλος πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ΄στις 6 Οκτωβρίου ύστερα από την παραίτηση της Κυβέρνησης Δραγούμη. Ο Βενιζέλος ανέλαβε τα υπουργεία Στρατιωτικών και Ναυτικών. Στις 8 Οκτωβρίου ο ίδιος ανέπτυξε στο κοινοβούλιο τις βασικές κυβερνητικές θέσεις. Στις 9 Οκτωβρίου όταν ολοκληρώθηκε η συζήτηση γύρω από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ,ο Βενιζέλος ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης . Υπήρχε όμως έλλειψη απαρτίας και ο πρωθυπουργός υπέβαλε στο βασιλιά την παραίτηση του και εισηγήθηκε τη διάλυση της Βουλής.
Ο Γεώργιος βλέποντας το ρεύμα υπέρ του Βενιζέλου αποδέχτηκε αμέσως το αίτημα και στις 12 Οκτωβρίου δημοσιεύτηκε η προκήρυξη νέων εκλογών.
Τα παλαιά κόμματα αντέδρασαν έντονα σε αυτό καταγγέλλοντας τη βίαιη διάλυση της Βουλής και απέχοντας από τις επόμενες εκλογές . Αυτό φανερώνει βέβαια και το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο είχαν περιέλθει.
Οι εκλογές διεξήχθησαν το Νοέμβριο του 1910 όπου οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν τις 307 από τις 362 έδρες και ο Βενιζέλος ήταν ελεύθερος πια να προχωρήσει στο μεταρρυθμιστικό του έργο.( σελ.90 και κείμενο Α )
Και στις επόμενες εκλογές όμως φάνηκε το ρεύμα του Βενιζέλου τον Μάρτιο του 1912…σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων. Τονίζουμε σε αυτό το σημείο ότι πολλοί αρχηγοί από τα παλαιά κόμματα μόλις και μετά βίας πέτυχαν να εκλεγούν και περιορίστηκαν στο ρόλο της αντιπολίτευσης. Θεοτόκης, Μαυρομιχάλης,Γούναρης, Τσαλδάρης, Δημητρακόπουλος. ( σελ 91 και κείμενο Β)
β. Ο Βενιζέλος με το οξύτατο πολιτικό του αισθητήριο στο Κρητικό ζήτημα , γνώριζε…τα καθήκοντά του στις 12 Οκτωβρίου του 1912.
Παράλληλα τονίζουμε εδώ ότι η Κρήτη είχε σκόπιμα διενεργήσει εκλογές την ίδια μέρα με την Ελλάδα με σκοπό να αποστείλει τους αντιπροσώπους της στη Νέα Ελληνική Βουλή .Στην Κρήτη βέβαια , τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτά στην Ελλάδα αφού το κόμμα του Βενιζέλου εξέλεξε μόνο 23 από τους 69 βουλευτές. Επειδή η Τουρκία παραμόνευε να επιτεθεί στην Ελλάδα , ο Βενιζέλος αρνήθηκε κατηγορηματικά να αφήσει τους Κρήτες βουλευτές να εισέλθουν στην ελληνική Βουλή (σελ. 219 και κείμενο Β)

ΘΕΜΑ Δ1.

Απάντηση
α. Σημαντικές ήταν οι επιπτώσεις από την άφιξη των προσφύγων… ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό.
Επίσης στη Θράκη όπου ο Ελληνικός πληθυσμός είχε μειωθεί από τη βουλγαρική κατοχή κατά το 1913, η εγκατάσταση των προσφύγων κατέστη άμεση προτεραιότητα για το ελληνικό κράτος.
Το 1924 το ελληνικό στοιχείο ανήλθε στο 62.1% του πληθυσμού ,ενώ το 1928 ένας στους τρεις κατοίκους της Θράκης ήταν πρόσφυγας. Το επισημαίνει μάλιστα και ο Βενιζέλος σε λόγο του το 1929 ότι το ελληνικό κράτος είχε γίνει πολύ μεγάλο και ομοιογενές .(σελ 166,167 και κείμενο Α)
β. Για ένα διάστημα …στην πατρίδα τους.
Πιο συγκεκριμένα εκτελέστηκαν από τις κυβερνήσεις μεγάλα εγγειοβελτιωτικά έργα όπως και αρδευτικά στις πεδιάδες των Σερρών ,της Δράμας και της Θεσσαλονίκης ενώ διευθετήθηκαν προς όφελος της γεωργίας χείμαρροι και μεγάλοι ποταμοί όπως ο Αξιός ,ο Στρυμόνας κλπ που νέκρωναν με τις πλημμύρες τους τις παραποτάμιες περιοχές. Τα νέα εδάφη που προέκυψαν από τις διευθετήσεις και τις αποξηράνσεις λιμνών διανεμήθηκαν σε ακτήμονες, πρόσφυγες και γηγενείς
Ο γερμανός Stephan Ronhart τονίζει την ομοιογένεια θρησκευτική και εθνική που επιτεύχθηκε τότε ενώ παράλληλα βλέπουμε από τον πίνακα του Foreign Office ότι από το 1921 μέχρι το 1925 έχουμε αλματώδη αύξηση σε δημητριακά ,καπνό και βαμβάκι όπου τα Δημητριακά από 624,8 χιλιάδες τόνους το 1921 καταλήγουν σε 708,7 χιλιάδες τόνους το 1925. Στο ίδιο χρονικό διάστημα οι 22,3 τόνοι του καπνού γίνονται 60,8 και οι 3,8 τόνοι βαμβάκι γίνονται 10,5.
Τέλος τονίζουμε την ώθηση που δόθηκε στην αμπελουργία και τη μεταξοσκωληκοτροφία στις περιοχές Αξιούπολης ,Βέροιας ,Αριδαίας ,Φλώρινας, και στη ροδοκαλλιέργεια για ροδέλαιο σε Έδεσσα, Δράμα, Βέροια.
Φυτεύτηκαν επίσης αμπέλια αμερικάνικης προέλευσης που δεν προσβάλλονταν από φυλλοξήρα. (σελ167,168 και κείμενα Β,Γ και πίνακας)