ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ

Άψογα σκηνοθετημένη ταινία προερχόμενη από τη Δανία ,από τον δημιουργό του τηλεοπτικού Borgen και του The killing. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία πειρατεία στα ανοιχτά της Σομαλίας δοσμένη με νεύρο και ρεαλισμό. Εκτός από τους πρωταγωνιστές ,οι υπόλοιποι συμμετέχοντες είχαν κάποια στιγμή της ζωής τους την εμπειρία της πειρατείας. Μια διαρκής αντιπαραβολή των υπό πειρατεία ναυτικών στη θάλασσα και των αφεντικών τους σε κάποιο γυάλινο κουτί στην Κοπεγχάγη. Οι κοινωνικές αναφορές και οι αλληγορίες δε λείπουν και μέσα από ένα φαινομενικά απλό θέμα ,θίγονται μια σειρά από σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Ένα low budget film που αναδεινύει τις δυνατότητες του Σκανδιναβικού κινηματογράφου και ιδιαίτερα του Δανικού. Παίζεται ακόμα στις αίθουσες.

MUSICA PORTUGUESA

Υπέροχη Πορτογαλική μουσική ,τόσο κοντινή χώρα με τόσο άγνωστη κουλτούρα σε μας τους Έλληνες.

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Κάποτε τη λέξη αυτή τη χρησιμοποιούσαμε σχεδόν σπάνια και μόνο για να υποδηλώσουμε συγκοινωνιακές ρυθμίσεις. Σιγά σιγά πήρε και μεταφορική χροιά και χρησιμοποιούνταν και σε άλλες περιστάσεις. Τελευταία συνδέθηκε με το επάρατο μνημόνιο και όλους αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση από τη συναίνεση μας στη σταδιακή συρρίκνωση των αμοιβών μας ,των εισοδημάτων μας και εν τέλει της αξιοπρέπειάς μας. Άραγε όμως και επί τουρκοκρατίας δε θα υπήρχαν προύχοντες προεστοί και κοτζαμπάσηδες που με πληθώρα επιχειρημάτων προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο τότε ότι η υποταγή στην κυριαρχία του Σουλτάνου ήταν μονόδρομος; Και αργότερα , στην κατοχή των Γερμανών, τι λιγότερο έλεγαν οι κάθε λογής Τσολάκογλου από τους σημερινούς κυβερνώντες, όταν πρόβαλαν τη συμπόρευση με τον κατακτητή ως μονόδρομο; Ευτυχώς ,τότε υπήρξαν εμπνευσμένοι άνθρωποι που ξεσηκώθηκαν και αψηφώντας τη σωματική τους ακεραιότητα και το δικό τους ατομικό βόλεμα παρέσυραν τους υπόλοιπους ,τους πιό άτολμους ,μακριά από μονόδρομους ,στις πολύβουες λεωφόρους της ελεύθερης επιλογής. Τότε. Σήμερα όμως , τι γίνεται; Γιατί έχουμε βολευτεί τόσο άσχημα και δεν κουνιόμαστε από τον καναπέ μας; Γιατί η λέξη μονόδρομος έγινε υποδόριο συστατικό της επιδερμίδας μας; Από πότε το οικονομικό νοικοκύρεμα είναι σημαντικότερο από την εθνική κυριαρχία; Δεν αρκεί να επικροτούμε τη φυλάκιση των καταχραστών .Ελάχιστο χρονικό διάστημα πριν σπεύδαμε να τους εναγκαλιστούμε και να τους χτυπήσουμε φιλικά στην πλάτη . Νιώθοντας δε ,ότι ήταν ακόμη ισχυροί , προσπαθούσαμε να ξεκλέψουμε μια μικρή λάμψη από την αίγλη τους. Δεν αρκεί ο εξορκισμός και η ευχολογία. Πρέπει να αντιδράσουμε έγκαιρα γιατί αισθάνομαι ότι ο λαός που κάποτε φύλαττε Θερμοπύλες έχει καταντήσει να φυλάει τράπεζες και μάλιστα όχι ελληνικές. Ας γίνει ο Ελληνικός ξεσηκωμός ο νέος μονόδρομος για τους πτωχευμένους της Ευρώπης. Ας γράψουμε για άλλη μια φορά ιστορία αντί να καθόμαστε σαν κακομοίρηδες και να παρακολουθούμε τις φιλοσοφικές αναλύσεις περί αναγκαιότητας του μνημονίου των καναλαρχών και των κολαούζων τους. Άλλωστε όταν μπεις σε ένα αδιέξοδο έχεις δύο επιλογές . Η μία είναι να σταματήσεις. Η άλλη ,να γκρεμίσεις τον τοίχο. Κλείνω με ένα επαναστατικό από τα πολύ παλιά Και ένα αισιόδοξο. Θα νικήσουμε !!! Είναι μονόδρομος για την ύπαρξή μας.

ΤΟ REUNION

Έτσι το μάθαμε στα ελληνικά. Reunion. Βλέπεις, όπου ζοριζόμαστε να ψάξουμε στη γλώσσα μας ,πετάμε ένα ξενικό εντυπωσικό σχήμα και όποιον πάρει ο χάρος. Είπαμε και εμείς οι πρώην συμμαθητές λοιπόν να συναντηθούμε. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά. Σχεδόν μιά ολόκληρη ζωή μετά. Αναρρωτιέσαι τι θα αντικρύσεις. Θα γνωρίσεις άραγε κανέναν; Θα σε αναγνωρίσει άραγε κανένας; Και μόνο η αναμονή του γεγονότος αυτού έχει κάτι το συγκινητικό. Κοιτάς την παλιά φωτογραφία που έχει θολώσει από το χρόνο. Είναι όλοι τους εκεί. Ακόμη και αυτοί που τώρα πια εχουν φύγει μην τηρώντας τον όρκο που είχαν δώσει κάποτε ,ότι ποτέ δε θα χαθούμε. Στη φωτογραφία βλέπεις παιδιά με όνειρα ,με βλέμμα αποφασιστικό έτοιμα να κατακτήσουν τον κόσμο.Στη φωτογρφία βλέπεις παιδιά σαν τους μαθητές σου σήμερα ,σαν τα δικά σου τα παιδιά και ξαφνικά διαπιστώνεις με θλίψη πως τίποτα δεν αλλάζει απλώς ο χρόνος θολώνει τη φωτογραφία και έρχονται άλλοι με τη σειρά τους για να βγάλουν την ίδια φωτογραφία και να ξαναθολώσει και ξανά και ξανά να συμβεί το ίδιο πράγμα μέχρι να κουραστούμε να αντιστεκόμαστε στο χρόνο και να του παραδοθούμε. Φτάνει λοιπόν η μέρα που συναντιόμαστε με τον καθρέφτη μας. Ο τόπος έχει οριστεί εδώ και καιρό.Βλέμματα συναντιούνται και αγκαλιές ανοίγουν για να χαθούμε μέσα τους δεχόμενοι και το επιφώνημα , "ίδιος είσαι" η ακόμα καλύτερα , "καθόλου δεν άλλαξες", ενώ κατά βάθος θα ήθελε να πει ,"μπορώ ακόμη και αναγνωρίζω ποός είσαι". Καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι με άτομα με κοιλίτσες με άτομα με φαλάκρες με άτομα που στο δρόμο δε θα τραβούσαν καν το βλέμμα μας πάνω τους ως κάτι γνώριμο. Αναρρωτιέμαι πως έγιναν όλοι τους έτσι και αυτόματα καταλαβαίνω ότι και οι υπόλοιποι σκέφτονται για μένα ακριβώς το ίδιο. Αφηγούμαστε τα κατωρθώματά μας ,μιλάμε για τη δουλειά μας , δείχνουμε φωτογραφίες των παιδιών μας και ξέρουμε πολύ καλά πως είναι το παρελθόν που ξεκλειδώνει αυτό το θάρρος και δείχνουμε σε κατά τα άλλα άγνωστους ανθρώπους πολύ προσωπικές μας στιγμές και αντικείμενα. Πόσα έγιναν όλα αυτά τα χρόνια... Πόσες συνέχειες έχασα από τη ζωή τους και πόσες έχασαν από τη ζωή μου... Στο ενδιάμεσο τρώμε και μιλάμε για ζάχαρα, για χοληστερίνες , ενίοτε και για καρδιακά. Τραγικό αν σκεφτεί κανείς ότι η τελευταία μας συζήτηση ήταν για αθλητισμό ,αυτοκίνητα ,γυναίκες , άντε και για μαθήματα. ¨Ερχεται κάποτε και η ώρα του χωρισμού και της ανανέωσης του ραντεβού σε μερικά χρόνια Θεού επιτέποντος. Κορυφαία δε απάντηση την επόμενη μέρα μεταξύ συμμαθητή που παρέστη και συμμαθητή που δε μπόρεσε να έρθει. -"Πόσοι ήρθαν;" -"όσοι ζουν". Μικρό αφιέρωμα με ένα υπέροχο κομμάτι του αμερικάνικου νότου. Έτσι για να κλείσουμε όμορφα.

KAOS

Καος Σημαίνει όπως υποθέτετε Χάος και αποτελεί το όνομα ενός χωριού από το οποίο ξεκινά την ιστορική του πορεία ο Λουίτζι Πιραντέλλο ,ο γνωστός σε όλους θεατρικός συγγραφέας αλλά ταυτόχρονα και μυθιστοριογράφος. Ο πιραντέλλο εδώ θα μας δώσει μέσω της σκηνοθετικής πινελιάς των αδελφών Ταβιάνι ,τέσσερις εκπληκτικές ιστορίες παρμένες από διηγήματά του μαζί με ένα πρόλογο και ένα επίλογο που με έμπνευση και σεβασμό πρόσθεσαν οι αδελφοί Ταβιάνι. Το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό ,αποτελεί μία από τις κατά τη γνώμη μου καλύτερες ταινίες του ιταλικού κινηματογράφου και πλαισιώνεται υπέροχα από τη μουσική του Νικόλα Πιοβάνι. Το κατωτέρω αποτελεί το αγαπημένο μου κομμάτι καθώς περιέχει συναισθηματική κορύφωση που πετυχαίνεται μέσα από τις εικόνες και την υπέροχη μουσική. Δεν άντεξα λοιπόν και το έβαλα ολόκληρο. Οι γνώστες ιταλικών θα το απολαύσουν.

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ξεκίνησε η καινούργια χρονιά κάπως μουδιασμένα. Διαβάστηκαν μόνο δύο βιβλία και με ρυθμούς πόλύ αργούς. Το πρώτο είναι η Διάσωση που αναφέρεται στις τύχες των Εβραίων της Ελλάδας και ποιές κοινωνίες τους συμπαραστάθηκαν και ποιές άλλες τους παρέδωσαν εν ψυχρώ στον Χίτλερ. Εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα πάνω σε μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας μας και μάλιστα σε έναν τομέα που μας γεμίζει ενοχές. Η επιτομή αυτού που οι άγγλοι θα αποκαλούσαν ,"a sceleton in the cupboard".

Το δεύτερο βιβλίο είναι μία επανεπίσκεψη του Μπαρνς σε δέκα ιστορικά γεγονότα δοσμένα όμως κάτω από ένα άλλο πρίσμα άλλοτε χιουμοριστικό και άλλοτε πικρό. Εδώ ας πούμε μαθαίνουμε πως στην κιβωτό του Νώε επέβαιναν και άλλα ζώα τα οποία ,επειδή ο κατακλυσμός καρατούσε πολύ ,ο Νώε και η οικογένεια του τα έφαγαν και έτσι δεν καταγράφηκαν ποτέ ως ιστορικές παρουσίες. Γκουρμεδιάρης ο Νώε λοιπόν

Αυτά με τα βιβλία αυτού του μήνα. Καλή συνέχεια σε όλους σας . Αναρτώ και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια.

ODYSSEY

Δεν το κάνω συχνά από αυτό το βήμα. Για την ακρίβεια ,είναι η πρώτη φορά που προτείνω θεατρικό έργο. Μιλάω για την Οδύσσεια του Γουίλσον. Έργο που συνδυάζει την παντομίμα με το θέατρο. Που πρωταγωνιστούν οι άνθρωποι αλλά και οι σκιές τους ταυτόχρονα. Που σημαντικό ρόλο παίζει η αφαίρεση στο χώρο και η προοπτική. Που το φως και το χρώμα εναλάσσονται και δημιουργούν αίσθηση που ευφραίνει. Και που τέλος όλα αυτά πατάνε στο υπέροχο μουσικό χαλί του Θοδωρή Οικονόμου. Απλά δείτε το όσο παίζεται ακόμη. Εθνικό θέατρο.