ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ

Το έψαχνα χρόνια. Το wings of fame είναι μια ταινία φανταστικού κινηματογράφου που κέρδισε το 1990 το φέστιβαλ της Αvoriaz, της πόλης δηλαδή που βραβεύονται οι καλύτερες ταινίες του φανταστικού κινηματογράφου ετησίως. Όταν μιλάμε για φανταστικό κινηματογράφο ,μη φανταστείτε εξωγήινα τέρατα και πράσινους διαστημανθρώπους. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια άλλη αντίληψη για την αθανασία της ψυχής και τη μνήμη που διατηρείται (ή δεν διατηρείται), όταν κάποιος φύγει. Με λίγα λόγια εδώ ο σκηνοθέτης με ένα πολύ ευρηματικό τρόπο μας παρουσιάζει τι σημαίνει γι αυτόν αθανασία. Το βρήκα στο youtube ,σε πλήρη έκδοση σε 9/9 Παραθέτω ένα κομμάτι του αλλά αξίζει να το δει κανείς όλο.

ΤΑ (ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ) ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Τελείωσε και αυτή η χρονιά και από ότι φαίνεται τη σκαπουλάραμε από το ημερολόγιο των Μάγιας.
Εγώ όπως καταλαβαίνετε ,το είχα μεγάλη αγωνία αυτό το πράγμα γιατί έληγε και ένα γραμμάτιό μου μία μέρα μετά τη θρυλούμενη καταστροφή, οπότε δεν κατάφερα να αφοσιωθώ στο διάβασμα.
Τελείωσα μόνο δύο βιβλία.
Το πρώτο είναι η "Π'ολη παιδιών" του Πέτρου Κουτσιαμπασάκου από τις εκδόσεις Πατάκη.
Πρόκειται ένα βιβλίο που μας μιλάει για τις παιδοπόλεις  και συγκεκριμμένα για τη ζωή σε μια παιδόπολη στη βόρεια Ελλάδα ,δοσμένη μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που η μάνα του το άφησε εκεί λίγο μετά τη νηπιακή του ηλικία .
Το θέμα στηρίζεται στη ζωή των παιδικών στρατοπέδων ,ένα θεσμό που τον ξεκίνησε η Φρειδερίκη και ο οποίος φάνταζε αγαθοεργός αλλά από πίσω έκρυβε ένα μηχανισμό σύνθλιψης των κομουνιστών ,στοχεύοντας σε ότι πιο πολύτιμο είχαν , τα παιδιά τους.
Κατά βάθος ήταν η δεξιά απάντηση στο κομουνιστικό παιδομάζωμα. Βέβαια με τον καιρό, όταν η αριστερά ηττήθηκε δια παντός ,οι παιδοπόλεις αυτές δεν καταργήθηκαν αλλά συνέχισαν να συγκεντρώνουν παιδιά τα οποία οι γονείς τους δεν μπορούσαν να συντηρήσουν.
Μια τέτοια περίπτωση αφηγείται εδώ ο Κουτσιαμπασάκος και αν μη τι άλλο ,το κάνει με περισσή ευαισθησία.
Ειδικά τα αποσπάσματα όπου ο μικρός πρωταγωνιστής συναντά τη μάνα του περιέχουν μέσα μια θρηνητική αίσθηση απώλειας για τη μητρική αγάπη που μόνο όποιος έχει χάσει τη μητέρα του μπορεί να νοιώσει.
Στο τεχνικό μέρος ,σκηνοθετικά το βιβλίο χάνει λίγο γιατί οι αναπολήσεις στο παρελθόν μπερδεύονται με τις αφηγήσεις του τώρα χωρίς να γίνεται αμέσως αντιληπτό.
Προφανώς η σκηνοθετική μαεστρία του Κουτσιαμπασάκου εστιάζεται στην εικόνα η οποία όμως σε ένα βιβλίο λείπει και δεν είναι πάντα αυτονόητο ότι ένας αδαής και μη υποψιασμένος αναγνώστης ,θα τη δημιουργήσει.
Τίμια προσπάθεια, συμπαθητικό βιβλίο, αφήνει γλυκειά γεύση στο τέλος.

Δεύτερο και τελευταίο ήταν "το ταξίδι του ελέφαντα " του Σαραμάγκου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Εδώ ο πρόσφατα μακαρίτης πορτογάλος νομπελίστας μεγεθύνει πάνω σε ένα περιστατικό το οποίο συνέβη στις αρχές του 16ου αιώνα μεταξύ Πορτογαλίας και Αυστρίας όπου η πορτογαλική αυλή ,δώρισε στον αρχιδούκα της Αυστρίας έναν ελέφαντα .
Το βιβλίο αναφέρεται στο ταξίδι αυτού του ελέφαντα από τη Λισαβώνα μέχρι τη Βιέννη και παράλληλα εστιάζει πάνω σε ανθρώπινους χαρακτήρες και σαρκάζει τη σοβαρότητα,σοβαροφάνεια με την οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι αντιμετώπισαν αυτή τη μεταφορά.
Παράλληλο με την σύγχρονη αυλοκολακεία και την εμετική συμπεριφορά που εφαρμόζουν κάποιοι για να ανελιχθούν κοινωνικά.
Απολαυστικό.

A DIFFERENT FILM

Καλή χρονιά.
Καταστρατηγώντας τις απόψεις μου ξεκινώ με αγγλικό τίτλο.
Γράφω για να ανοίξω τη νέα χρονιά και να προτείνω μία ταινία που την παρακολούθησα στον κινηματογράφο και μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και διαφορετική.
Πρόκειται για το angel's share μια ταινία όπου πρωταγωνιστής είναι το ουίσκυ.
Όμως ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα στηριζόμενοι στο αν μας αρέσει ή αν δε μας αρέσει αυτό το ποτό.
Εδώ έχουμε μια πανέξυπνη ιστορία από τον προικισμένο σκηνοθέτη Ken Loach όπου το ουίσκυ αναδεικνύεται στο κλειδί εξόδου κάποιων από τη φτώχεια ,το μέσον που κάποιοι μπορούν να αδράξουν για να πάρουν τη δεύτερη ευκαιρία τους.
Για τους λάτρεις της Σκωτίας ( είναι γυρισμένο κυρίως στη Γλασκώβη, αλλά και στο Εδιμβούργο) η ταινία δημιουργεί την ανάγκη να μάθεις περισσότερα για αυτό το ποτό ,την ιστορία του και τους τόπους παραγωγής του.
Παράλληλα υφαίνει υπέροχα το θέμα της φιλίας ,το θέμα της συνεργασίας και αυτό της ανατροπής του πεπρωμένου.
Εμένα προσωπικά με έκανε να αρχίσω να ψάχνω τις ιστοσελίδες για την ιστορία του ουίσκυ και για προγραμματισμένες επισκέψεις σε αποστακτήρια της Σκωτίας.

Ο ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ

Έπεσε κάποτε στα χέρια μου ως δώρο.
Την είδα απλώς για να πω πως την είδα καθότι το animation δε φαινόταν ιδιαίτερα υποσχόμενο.
Την προσοχή μου τράβηξε κυρίως ο David Bowie που έκανε την εισαγωγή. ( Αν και στη μεταγενέστερη έκδοση ,εισαγωγή κάνει ένας καρτούν Αη Βασίλης).
Το αποτέλεσμα όμως ήταν σαγηνευτικό.
Μια ταινία για τη φιλία και για το εφήμερο της ύπαρξης ,η οποία όσο μικρή και αν είναι ,μπορεί να είναι τόσο γεμάτη...
Τελειώνει ξαφνικά αφήνοντας την αίσθηση του ανεξήγητου θανάτου. Την ίδια αίσθηση που αφήνει σε ένα παιδί η απώλεια του σκύλου του.
Και κάπου στην άκρη του ματιού πιάνεις τον εαυτό σου να καταπνίγει μια υποψία υγρασίας.



Αν δεν το δείτε όλο ,απολαύστε τουλάχιστον το μουσικό κομμάτι walking in the air



Καλά Χριστούγεννα.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ

Αποφάσισα αν βλέπω κάτι αξιόλογο στις κινηματογραφικές παραγωγές να το ανεβάζω και να το προτείνω.
Είδα λοιπόν πρόσφατα το "el secreto de sus ojos"  ή αλλιώς ,"το μυστικό στα μάτια τους", μια ισπανοαργεντίνικη παραγωγή από αυτές που σε αφήνουν άφωνο και παρακαλάς να μην τελειώσει ποτέ το έργο.
Πολυεπίπεδη ταινία με κεντρικό θέμα ένα έγκλημα που μένει ανεξιχνίαστο  για πολλά χρόνια και με αφορμή αυτό σκιαγραφείται η κοινωνία της Αργεντινής η οποία θυμίζει τόσο μα τόσο πολύ τη δική μας.
Πρωταγωνιστής όπως λέει και ο τίτλος είναι τα μάτια  που κοιτάζουν δυιλίζουν αλλά και φανερώνουν το δολοφόνο όπως επίσης και που μένουν σαν ανάμνηση ενός ανεκπλήρωτου έρωτα ή ενός φίλου που χάθηκε άδοξα.
Στην ταινία υπάρχει διάχυτο αυτό το στοιχείο της μοίρας που στοιχειώνει τη Λατινική Αμερική και που είχαμε θαυμάσει και στον " έρωτα στα χρόνια της χολέρας".
Καταπληκτκή ταινία, βραβευμένη και με υπέροχη μουσική.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Πέρασε σχεδον ένας ολόκληρος χρόνος!
Η επόμενη βιβλιοκριτική θα μας βρει σε καινούργιο χρόνο. (Αν διαψευστούν οι Μάγιας, φυσικά).
Στα βιβλία μας όμως.
Ο Νοέμβρης είχε λίγα και καλά.
Ξεκίνησε ο μήνας με τη "Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων".
Ένα καταπληκτικό βιβλίο που θυμίζει Τζόναθαν Κόου και πραγματεύεται το θέμα της φιλίας και των ανθρωπίνων σχέσεων ,περιλαμβανομένων και των οικογενειακών με φόντο το Παρίσι κατά την περίοδο του πολέμου της Αλγερίας.
Απόλυτος πρωταγωνιστής αυτή της ιστορίας είναι η ίδια η λέσχη , το μπαράκι δηλαδή που οι πρωταγωνιστές συχνάζουν.
Εκεί γνωρίζονται όλοι μμεταξύ τους και εκεί αφηγείται ο καθένας τη δική του ιστορία.
Και πάνω από όλα υπάρχει το σκάκι.Ένα παιχνίδι στο οποίο μετά μανίας επιδίδονται όλοι όσοι καταφέρνουν να περάσουν τις εξετάσεις της μύησης και εισέλθουν στην κρυφή δεύτερη αίθουσα αφήνοντας το ποδοσφαιράκι της πρώτης αίθουσας για τους αμύητους και τους νεοφερμένους.
Πολύ ωραίο βιβλίο από αυτά που παρακαλάς να μην τελειώσουν

Μετά έπιασα τα " εγκληματα με ακορντεόν ¨της Άννι Πρου. ( Πρόκειται για τη συγγραφέα του Μπρόκμπακ Μάουντεν).
Εδώ πρωταγωνιστεί ένα ακορντεόν που κάποιος Ιταλός το κατασκευάζει ,κάπου το πουλάει   και τελικά το ακορντεόν βρίσκεται να ταξιδεύει προς την Αμερική.
Η Πρου εγκαταλλείπει τους πρωταγωνιστές της με μεγάλη ευκολία ,αφού είναι άκρως αναλώσιμοι αλλά δεν αφήνει ποτέ τα ακορντεόν από την οπτική της γωνία.
Έτσι το βλέπουμε να αλλάζει συνεχώς χέρια ,από ιταλούς σε πολωνούς , σε γάλλους ,σε μαύρους της Νέας Ορλεάνης και έτσι σκιαγραφείται το μωσαικό της δημιουργίας του αμερικάνικου έθνους.
Επικό.

Τέλος διάβασα ένα βιβλίο ειδικού ενδιαφέροντος για εναλλακτικές ενεργειακές θεραπείες.
Αυτά τα πράγματα τα διαβάζεις ,αλλά όπως λένε και οι άγγλοι seeing is believing, κοινώς αν δεν το δω με τα μάτια μου δεν το πιστεύω.
Παρόλα αυτά ενδιαφέρον.

Καλά μας Χριστούγεννα λοιπόν και ό,τι καλύτερο για τον καινούριο χρόνο.

MERRY CHRISTMAS

Ενόψη Χριστουγέννων μερικές προτάσεις κομματιών που ενώ είναι χριστουγεννιάτικα ξεφεύγοθν από το γλυκανάλατο.
Για παράδειγμα ακούστε τον φοβερό Elvis.



Ή τους Beach Boys





Καλά Χριστούγεννα
Θα επανέλθω